ทั้งสื่อมืออาชีพและกูรูทางการเมือง ในนครสารขัณฑ์ ต่าง “ระบุตรงกัน”ว่า “การล่มสลายของตระกูลเหลี่ยม” ที่เกิดขึ้นในวันนี้ มาจากพ่อมดสิ้นมนต์ขลังแต่ยังไม่เจียมบอดี้ ริอ่านดำเนินกลยุทธ์ทางการเมืองเพื่อรักษาอำนาจของพรรคสีแดง แบบ “ผิดพลาดซ้ำๆ ซากๆ”

“นอกจากเล่าฮูเริ่มเป็นอัลไซเมอร์สมองตีบตันขาดความเฉียบแหลม หลี่กงกงยังเป็นโฮโมซาเปี้ยนที่มีสันดานสุดกร่าง สุดห้าว ปากไว ไม่ยอมใครและหลงตัวเองว่าเจ๋งกว่ามนุษย์ทั้งปวงและเป็นอัศวินควายดำตลอดกาล”

ทั้งๆ ที่ความจริงในวันนี้ พรรคสีแดงของเปิ้น ไม่ได้เป็นที่ศรัทธาของชาวสารขัณฑ์แล้วอย่าง “แจ้งชัด” แต่หลี่กงกงหน้าเหลี่ยมยังหลงยุค คิดว่า ตนเองอยากได้อะไรจะต้องได้ “ชี้นิ้ว” ออกไปมีแต่คนเกรงกลัวและเกรงใจ ทั้งๆ ที่อำนาจต่อรองในทางการเมืองทุกเรื่องของเปิ้น “สิ้นเหลือแล้วอย่างถาวร”

ยิ่งเปิ้นเลือกใช้ “ให้แมวไปแจวเรือ ให้เสือไปไถนา และเลือกลาโง่เป็นผู้บริหารประเทศ” รายการ “มรณะ” ก็เดินทางมา “เคาะประตู” ตระกูลเหลี่ยมอย่างรวดเร็ว

กูรูทางการเมืองต่าง “ฟันธง” ว่า “รัฐบาลเป็ดง่อยที่พ่อมดหน้าเหลี่ยมบงการอยู่ข้างหลัง จบแบบฟ้าแลบและฟ้าผ่า” ด้วยการ “ผลักมิตรไปเป็นศัตรู” ด้วยเหตุการณ์ “ระดับบิ๊ก บิ๊ก สองกรณี” คือ

“1.ผลักมิตรสีน้ำเงินไปเป็นศัตรูอย่างสุดกล้า” ด้วยการยึดกล่องดวงใจ เอากระทรวงมหาดไทยมาเป็นของพรรคสีแดงด้วยการ “เฉดหัวส่งพรรคสีน้ำเงินอย่างสุดอหังการ” โดยเซียนการเมืองต่างเห็นว่า นี่คือการเดินเกมการเมืองที่ “ผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง”

แล้วที่สุดเป็น พรรคสีน้ำเงินร่วมมือกับพรรคสีส้ม “เล่นบทโหด” ด้วยการ“ดับสุริยา” จนทศกัณฐ์ ถูก “ยิงด้วยศรพรหมาสตร์ ของพรรคส้มปักอุราทะลุหัวใจและพรรคสีน้ำเงินหลอกเอากล่องดวงใจทศกัณฐ์จากพระฤๅษีโคบุตรแล้วขยี้ขย้ำจนทศกัณฐ์หน้าเหลี่ยมสิ้นชีวิตดับจิตสูญวิญญาณอย่างสุดอนาถ”

2. พ่อมดหน้าเหลี่ยมผลักพ่อมดตาเหล่ไปเป็นศัตรูที่สุดแค้น แม้จะคบกันอย่างยาวนานเพราะเป็น “มนุษย์ศีลเสมอกัน” แต่แล้ว “ความงกของทั้งสองผู้เฒ่า” ทำให้ “ขัดผลประโยชน์ ระดับมหึมาจนนำพาสองประเทศเข้าสู่สงคราม”

แต่ความมากเล่ห์ของพ่อมดตาเหล่ ได้จับมาดามเฟียสเป็นตัวประกัน แล้ว“สังหารด้วยเสียงคลิปมรณะ” จนพลอยทำให้ “ตระกูลเหลี่ยม พังพินาศไปด้วย”

นอกจากนั้น ยังอาจทำให้พรรคสีแดง “พบกับจุดอวสาน” กลายเป็น “ผึ้งแตกรัง” ตามมา

ตำราพิชัยสงครามของ “ซุ่นจู่” เคยกล่าวไว้กว่า 4,000 ปีมาแล้วว่า “การผลักมิตรไปเป็นศัตรูในภาวะสงครามเป็นการกระทำของฝ่ายที่จะพ่ายแพ้”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม