พรรคประชาชนวางตำแหน่งสินค้าการเมืองของตนว่าเป็นพรรคหัวก้าวหน้า เน้นประชาธิปไตยเน้นความเป็นธรรม เน้นการปฏิรูปสถาบันพระมหากษัตริย์ และเน้นว่าเป็นพรรคการเมืองที่ไม่ซื้อเสียง แต่มักจะมองว่าพรรคการเมืองอื่นซื้อเสียง แต่ก็ไม่มีหลักฐานมัดแน่นว่าพรรคอื่นซื้อเสียง จึงทำได้แค่กล่าวหาพรรคอื่น (แต่มิใช่ว่าคนไทยจะเชื่อว่าไม่มีการซื้อเสียงเลือกตั้ง สส. เพียงแต่เมื่อไม่มีหลักฐานจับคนซื้อเสียงได้ ก็ต้องยกประโยชน์ให้กับคนซื้อเสียงไป) แล้วก็เน้นว่าพวกของตนเป็นคนรุ่นใหม่ นั่นคือภาพที่พรรคประชาชนหรือที่คนทั่วไปเรียกว่าพรรคสีส้ม
สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นจุดขายของพรรคของตน ซึ่งบางคนมองว่าเป็นภาพลวงตาที่ถูกสร้างโดยพรรคสีส้ม

ส่วนคำว่า (นักการเมือง) บ้านใหญ่ ซึ่งต่อไปจะเรียกว่าบ้านใหญ่ ตามความเข้าใจของคนไทยที่สนใจการเมือง หมายถึงบรรดานักการเมืองหน้าเก่าจำพวกเจ้าพ่อเจ้าแม่ อาเฮีย อาซ้อ หรือโกต่างๆ ซึ่งอาจจะถูกมองโดยคนในจังหวัดนั้นๆ ว่าเขาเป็นผู้มีอิทธิพล (เถื่อน) ประจำจังหวัดต่างๆ ทั่วประเทศไทย 

ทั้งนี้ บ้านใหญ่ในเชิงรัฐศาสตร์ที่มีการวิจัยการเมืองระดับท้องถิ่นแล้วพบว่าบ้านใหญ่หมายถึงตระกูลการเมืองในแต่ละจังหวัด ซึ่งอาจจะเรียกเป็นภาษาวิชาการตะวันตกว่า political dynasty หมายความว่าเป็นครอบครัวโคตรเหง้าที่สืบทอดอำนาจการเมืองในเครือญาติที่มีสายเลือดเดียวกันหรือมีความเกี่ยวดองกันในแง่มุมต่างๆ ทั้งนี้ หากจะเข้าใจง่ายเข้าก็สามารถพิจารณาจากบ้านใหญ่ดังต่อไปนี้ศิลปอาชา เทียนทอง คุณปลื้ม สะสมทรัพย์ ชิดชอบ อัศวเหม อดิเรกสาร ชินวัตร บูรณุปกรณ์ ติยะไพรัช ไทยเศรษฐ์ ตันเจริญ ฉายแสง พรหมเผ่า ฯลฯ 

บ้านใหญ่เติบโตและสยายปีกเข้าไปมีอิทธิพลการเมืองได้จากปัจจัยหลายข้อ แต่มีข้อหนึ่งคือการอิงกับระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม (ผูกขาดในแต่ละท้องถิ่น) ดังเห็นได้ว่าบ้านใหญ่มักเป็นผู้ได้รับสัมปทานต่างๆ จากรัฐ การขายของเถื่อน ของผิดกฎหมาย การรับเหมาก่อสร้าง การเกี่ยวข้องกับบ่อนซ่อง เจ้าของซุ้มมือปืน โรงโม่หิน เหมืองแร่ และการขนส่งสาธารณะ เป็นต้น แล้วก็พบว่าบ้านใหญ่บางรายประสบความสำเร็จในการเข้าสู่การมีอำนาจรัฐชนิดที่ว่าเกือบจะผูกขาดอำนาจได้ แต่บางรายก็ไม่ประสบผลสำเร็จ แต่ที่พบเห็นกันทั่วไปคือบ้านใหญ่มีสายสัมพันธ์กับอำนาจรัฐในระดับท้องถิ่น เช่น ระดับอำเภอ จังหวัด เป็นต้น ดังนั้น จึงพบว่าบ้านใหญ่หลายรายได้รับความเกรงอกเกรงใจจากผู้ว่าราชการจังหวัด ผู้กำกับการตำรวจ ทหารชั้นผู้ใหญ่ในจังหวัด รวมถึงศาลและอัยการจังหวัด และยังรวมไปถึงผู้มีอำนาจในหน่วยงานรัฐวิสาหกิจในจังหวัดนั้นๆ ด้วย แล้วก็ตามมาด้วยการได้รับความเกรงอกเกรงใจจากนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีที่ต้องพึ่งพาอาศัยอำนาจและบารมีจากบ้านใหญ่

แต่ขอย้ำว่าบ้านใหญ่มีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วดับไปแต่บางรายก็ดูคล้ายจะสถิตสถาวรยืนนาน แล้วก็มีบ้านใหญ่หน้าใหม่เกิดขึ้นเป็นระลอกๆ ส่วนรายเก่าที่ไม่สามารถถืออำนาจได้ยาวนานก็ต้องล้มหายตายจากไป

แต่นักการเมืองนั้น ไม่ว่าจะหน้าใหม่หรือหน้าเก่า ไม่ว่าจะมาจากบ้านใหญ่ หรือบ้านเล็กต่างก็ต้องการอำนาจรัฐ และต้องการยึดกุมอำนาจรัฐไว้ให้ยาวนานที่สุด เพราะมันหมายถึงผลประโยชน์มหาศาลที่จะตามมา แม้จะมีคำโฆษณาชวนเชื่อจากนักการเมืองหน้าใหม่ที่อ้างแบบสวยหรูว่าเข้ามาเพื่อทำให้การเมืองไทยดีขึ้น แต่มันคือคำโกหก เพราะนักการเมืองก็คือนักการเมือง และต้องการมีอำนาจรัฐ ดังนั้น ต่อให้เป็นนักการเมืองหน้าใหม่ที่อวดอ้างสารพัดว่าจะเข้ามาพัฒนาประเทศ มาแก้ปัญหาของประเทศ แต่เนื้อแท้และลึกๆ แล้วก็คือนักการเมือง ขอย้ำว่านักการเมืองไม่สามารถอยู่โดยปราศจากอำนาจรัฐจึงไม่ประหลาดใจที่จะเห็นว่าพรรคประชาชนให้การต้อนรับและต้องการบ้านใหญ่ด้วยความเต็มใจ แต่ด้วยความที่พรรคประชาชนเคยประณามหยามเหยียดบ้านใหญ่ไว้มากมายจนจำไม่ไหว แต่ถึงกระนั้น พรรคประชาชน ก็ไม่รังเกียจบ้านใหญ่ เพราะตระหนักชัดมาแล้วว่าการเลือกตั้งท้องถิ่นที่ผ่านมา พรรคประชาชนแพ้บ้านใหญ่ ส่วนบ้านใหญ่ก็กลัวการอยู่โดยปราศจากอำนาจรัฐในยุคที่พรรคเพื่อไทยกำลังจะอันตรธานไป ก็ต้องส่งลูกหลานเหลนโหลนบ้านใหญ่ไปยึดที่ทำกินในนามพรรคประชาชน

เฉลิมชัย ยอดมาลัย