แล้วหนังเรื่อง “ระบอบอากง” ที่สร้างโดย “ค่ายหนังพรรคการเมืองน้องจิ๋ว”ก็กลายเป็นหนัง “ขาดทุนป่นปี้” เพราะ “ไม่ได้รับคำชื่นชมจากนักดูหนัง” ชาวบางกอกเกี้ยนแห่งนครสารขัณฑ์

“ก็จะได้รับคำชื่นชมได้อย่างไร?” ในเมื่อเป็นหนังสไตล์ “พี่มอขี่รถย้อนศรตลอดทั้งเรื่อง”

“ย้อนศร” โดยการ “แฉแผลเน่า” ของ “นักการเมืองคู่ต่อสู้ในการชิงแชมป์ผู้ว่าป่าคอนกรีต” ในหนังเรื่องนี้แบบ “ไม่สมจริง” และ “ขัดกับตรรกะ”

“จอมแฉ” ระบุว่า “ระบอบอากง” เกิดขึ้นมายาวนานตลอด 4 ปีที่ผ่านมา“แต่ตนเพิ่งมาแฉ” ถือเป็น “ภาพลักษณ์ที่ตกชั้นของจอมแฉ”

“โดยนักดูหนังส่วนใหญ่ได้ตั้งคำถามว่า เหตุใดจอมแฉจึงไม่นำแผลเน่าของระบอบอากง ให้สื่อทั้งหลายได้ตีข่าวอย่างสุดกระหน่ำในทันทีทันใด เมื่อการคอร์รัปชันได้เกิดขึ้น แล้วทำไมจึงไม่นำหลักฐานไปฟ้องร้องกับป.ป.ช.อย่างฉับพลัน?”

“ทำไม พอใกล้วันเลือกตั้งชิงแชมป์เป็นผู้ว่าป่าคอนกรีตแห่งสารขัณฑ์ซึ่งจอมแฉต้องขึ้นเวทีชิงแชมป์ด้วย จึงเพิ่งจะมาลากแผลเน่าในไส้ทุกขดมาป่าวร้องให้ชาวบางกอกเกี้ยนได้รับรู้?”

ด้วยประการฉะนี้ คงจะไปโทษคนดูหนังเรื่องระบอบอากงไม่ได้ ที่ต่าง “ร้องยี้” กับ พล็อตหนังเรื่องนี้ว่า “ไม่สมจริง” และ “เป็นหนังน้ำเน่าของนักหาเสียงยุคโบราณ”

ในขณะเดียวกัน ก็มีนักวิจารณ์หนังบางราย ออกมา “วิเคราะห์”ว่า คงจะมีคนดูหนังจำนวนไม่น้อย ที่เชื่ออย่างสนิทใจว่า “ระบอบอากง”น่าจะจริงตามที่ “จอมแฉได้สร้างเป็นหนัง”

แต่ก็มีกูรูทางการเมืองออกมา “วิแคะ” ว่า คนดูหนังที่เชื่อเช่นนั้น และเป็นผู้มีสิทธิเลือกตั้งผู้ว่าฯก็น่าจะ “ไม่เทคะแนนเสียงให้แก่ผู้สมัครของพรรคน้องจิ๋วจอมแฉ”

แต่จะ “พลิกผัน เทคะแนนไปให้แก่ผู้สมัครพรรคอื่น” เช่น “ผู้สมัครพรรคส้ม พรรคฟ้า และแม่หญิงจาง ซูยี่ ที่เชี่ยวชาญการปามีดสั้นและขว้างมีดบินแทน”

“ดังนั้น จอมแฉแห่งพรรคน้องจิ๋วผู้สร้างหนังเรื่องระบอบอากงน่าจะกลายเป็นผู้สมัครชิงแชมป์ผู้ว่าป่าคอนกรีตที่ผิดหวัง และต้องรับประทานแห้วเป็นเข่งๆ แน่นอน”

“ดูเหมือน สื่อปากแจ๋วแห่งสารขัณฑ์บางราย จะได้นำภาษาโบราณมาเปลี่ยนชื่อหนังเรื่องนี้เป็น ตีงูให้กากิน จร้า”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม