เป็นสัจธรรมของสรรพสิ่ง “ในโลกของผู้พ่ายแพ้นั้น มักจะไร้ที่ยืนอย่างสุดเศร้า”

ใครที่เคยดูหนังสารคดีชีวิตสัตว์ ก็จะประจักษ์กับตา “ควายป่าฝูงใหญ่ควายตัวไหนถูกสิงโตล้มได้ก็จะกลายเป็นอาหารของสิงโตอย่างฉับพลันทันใด”

“สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้า ควายป่าทุกตัวในฝูงต่างหนีเอาตัวรอด ต่างทิ้งควายป่าที่หนีไม่ทันให้เป็นอาหารสิงโตอย่างไร้เยื่อใย”

ชีวิตมนุษย์ก็เช่นกัน คนส่วนใหญ่ต่างเอาตัวเองรอดเมื่อภัยมา แม้แต่เพื่อนซี้และผัวตัวดีก็หนีต่อหน้าอย่างทันทีทันใด

มีมนุษย์จำนวนน้อยมาก ที่ยอมตายเพื่อคนอื่น และยอมมอดม้วยเพื่อความถูกต้อง ยอมร่วมทุกข์ร่วมสุขกับส่วนรวมอย่างกล้าหาญ

ดังนั้น ในข่าวภัยพิบัติและข่าวอาชญากรรม เราจึงยังมีโอกาสเห็นพลเมืองดีเข้าช่วยผู้ประสบภัย มีผู้เสี่ยงภัยเข้าช่วยเหยื่อจนตนเองต้องจบชีวิตหรือแม่ที่ใช้ร่างกำบังกระสุนแทนลูก

หลังจากเหตุการณ์ร้ายผ่านไป พลเมืองดีที่ทำหน้าที่อย่างกล้าหาญและมีน้ำใจ อาจได้รับดอกไม้แห่งความชื่นชม ในขณะเดียวกันก็ได้รับก้อนอิฐจากมนุษย์บางพวกที่ออกมาซ้ำเติมว่า

“โง่เง่าเบาเต็ง ก็สมควรแล้วที่ต้องตายแทนเหยื่อ”

ในโลกนี้ “ไม่มีคำนิยามที่ถูกต้องเป๊ะ เป๊ะ” ว่า มนุษย์แบบไหนคล้ายควายป่าที่ปล่อยเพื่อนกลายเป็นเหยื่อสิงโต โดยไม่รวมใจสู้? และมนุษย์แบบไหน?ที่ตายแทนคนอื่นได้เพื่อพิทักษ์ความถูกต้อง?

“แต่ดูเหมือน “ติโต” อดีตผู้นำแห่งยูโกสลาเวียในยุคสงครามโลกครั้งที่ 2ที่สู้กับกองทัพนาซีอย่างเดียวดายได้กล่าววาทกรรมสุดเจ็บจี๊ดไว้ว่า”

“ในบรรดาป่าดงดิบทั้งหลาย ไม่มีป่าดงดิบแห่งใดจะมีภยันตรายเท่ากับป่าทึบแห่งการเมือง”

“ภยันตรายในป่าทึบแห่งการเมือง ของติโต” ย่อมสื่อถึงนักการเมืองส่วนใหญ่ก็เหมือนควายป่าที่เอาแต่ตัวเองรอด

ดูหนัง ดูละครและอ่านประวัติศาสตร์แล้วมาย้อนดูชีวิตจริง ก็จะพบว่า นักการเมืองที่หลงอยู่ในป่าทึบ หากผู้ใดกลายเป็นผู้พ่ายแพ้ หรือพบกับภัยพิบัติในเส้นทางการเมือง ก็จะ “ถูกทอดทิ้งทันทีทันใด เหมือนควายป่าที่ถูกสิงโตกัดจนเดี้ยงพิการ”

“ในวันนี้ นักการเมืองท่านหนึ่ง เป็นตัวแทนพรรคเข้าสู่สนามสงครามเลือกตั้ง แต่แล้วกลายเป็นนักรบผู้พ่ายศึกอย่างยับเยิน”

ปรากฏว่า นักการเมืองผู้พ่ายแพ้ท่านนั้น ถูกเพื่อนร่วมพรรคดาหน้าออกมา “สวดกงเต๊ก” อย่างดุฉกรรจ์ ว่า “มือไม่เข้าขั้น เป็นผู้ไร้เดียงสาในการหาเสียง จนพ่ายแพ้อย่างหมดท่า จนทำให้พรรคตกต่ำและเสียหาย”

“น่าสงสารนักการเมืองท่านนั้นนะครับ นอกจากเจ็บช้ำกับการรบพ่ายแพ้ยังถูกด้อยค่าจนไร้ที่ยืนในพรรคอีกต่างหาก”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม