ฟุตบอลโลกครั้งนี้ กว่าได้ลิขสิทธิ์มาเหมือนกับปรัชญาฟุตบอลอยู่ข้อหนึ่งก็คือ โอกาสแพ้เห็นอยู่ตรงหน้า แต่โอกาสชนะก็ยังมีอยู่ข้างหน้าเช่นเดียวกัน 

ต่อให้สกอร์ตามหลังแต่จะพลิกกลับได้ชนะได้

เป็นครั้งที่ 2 ในประวัติศาสตร์วงการถ่ายทอดสด ที่ “วันแถลงข่าวการถ่ายทอดสด” เป็นวันเดียวกันกับ “วันเดียวกับการแข่งขัน” เสมือนกับฟุตบอลรายการชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป หรือยูโร2020 ซึ่งแข่งปี 2021 หนนั้นแถลงข่าวบ่าย 3 แล้วเตะเลย

ครั้งนี้ดีกว่าหน่อยตรงที่รู้ว่ามีการถ่ายทอดสดแน่ ๆ เวลาประมาณ 4 ทุ่มคืนวันพุธ ก่อนจะแถลงข่าวบ่าย 3 โมง เวลาเดียวกับยูโรครั้งนั้น เรียกว่ารับสายโทรศัพท์กันไม่หวาดไม่ไหว

หนนี้ JAS หรือ บริษัท จัสมิน อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (มหาชน) วิ่งเข้าวินอย่างหวุดหวิด นำฟุตบอลโลกมาถ่ายทอดสด ถือว่าพวกเขาควรได้รับการปรบมือให้ในความพยายาม

เรื่องของธุรกิจก็เรื่องหนึ่ง แต่การเพิ่มเครดิตให้ได้รับการยอมรับทางสังคมถือว่าสำคัญยิ่ง และการรักษาต่อยอดสมาชิกถือว่าสำคัญสุด ๆ ย้ำกันอีกทีว่า ถ้าหากปล่อยให้เดินทางไปเสาะหาการรับชมผ่าน “ช่องทางธรรมชาติ” เกรงว่า เส้นทางนี้เป็นการ “ปล่อยเสือเข้าป่า”และอาจจะไม่กลับมาอีกต่อไป

จากนี้ก็จะต้องไปยกระดับตัวเองในทุก ๆ อย่าง และทำให้ดีขึ้นกว่าเดิมหลังจากลองผิดลองถูกใน “ยกแรก” ของการถ่ายทอดสดพรีเมียร์ลีก อังกฤษ ปีแรก นั่นหมายความว่า พวกเขากำลังเดินทางนี้แบบเหยียบมิดคันเร่ง เมื่อกล้าเปลี่ยนช่องหนัง ให้กลายเป็นช่องกีฬาที่ โมโน29

เมื่อมีการถ่ายทอดสด แน่นอนว่า เม็ดเงินจากมหกรรมกีฬาระดับโลกครั้งนี้ อาจส่งผลบวกต่อหลายธุรกิจอื่น ๆ ให้ได้รับผลตรงนี้ไปอย่างเต็ม ๆ 

ยกตัวอย่างคือ ธุรกิจการสื่อสาร เนื่องจากระบบอินเตอร์เน็ต จะสำคัญอย่างมากต่อการดูฟุตบอลแบบ “สตรีมมิ่ง” ข้อดีตรงข้อด้อยตรงที่หลายคนบอกว่า “เวลาไม่ตรง” หรือว่า “ไทม์โซน” ไม่เหมาะ อันนั้นคือประเภทศูนย์กลางจักรวาล

เพราะบอลโลกตั้งแต่เตะมาปีนี้เป็นปีที่ 96 และเข้าสู่ประเทศไทยแบบจริง ๆ จัง ๆ นั้น ชาติที่อยู่โซนห่างจากประเทศไทยระดับ 10 ชั่วโมง ก็แค่ 3 รอบ นั่นคือ เม็กซิโก 1986, สหรัฐ 1994 และบราซิล 2014

ช่วงเวลาที่หลายคนนอน แต่คอบอลลุกมาดู นั่นหมายว่า สัญญาณเน็ตในยุคควบรวม(แฮ่ม) อาจจะดีก็ได้

ขณะที่ กลุ่มธุรกิจอาหารและเครื่องดื่ม, กลุ่มค้าปลีก และกลุ่มโฆษณา รวมไปถึงสินค้าหน้าใหม่ ๆ สามารถเติบโตได้กับแคมเปญฟุตบอลโลก

นี่คือบอลโลกของเราที่ไม่ใช่แค่เรื่องในสนาม

ทีนี้เราก็กลับมาตั้งคำถามกันอีกครั้งว่า เกิดอะไรขึ้นกันแน่กับประเทศไทย มีปัญหาอะไรตรงไหน เกิดจากภาครัฐ, ภาคเอกชน, ภาคประชาชน, ภาวะเศรษฐกิจ หรืออะไรกันแน่ จนน่าตกใจที่ว่า ทำไมอาเซียน 11 ชาติ ไทยกลายเป็นเสือตัวที่ 11 ในการซื้อลิขสิทธิ์ เมื่อรัฐบาลให้เหตุผลว่าไม่มีเงิน แล้วเอกชนก็เหมือนกับไม่กล้าจะลงทุน 

สรุปว่ามันคืออะไรที่อยู่เบื้องหลัง, กลัวเหตุการณ์ซ้ำรอยไฮแจ๊คลิขสิทธิ์, ผู้สนับสนุนอยู่คนละฝั่ง หรือเศรษฐกิจมันแย่จริง ๆ

เอาเข้าจริง หากใครเป็นรัฐบาลก็ต้องกินยาแก้ปวด เนื่องจากถ้าซื้อก็ผิด ถ้าไม่ซื้อก็โดนด่าว่า ไม่มีน้ำยา ทั้งที่จริงแล้วกีฬาควรเป็น "วาระแห่งชาติ" ไม่ว่าใครเป็นฝ่ายรัฐบาล

ประเทศไทยกำลังประสบปัญหาเรื่องการเรียงลำดับความสำคัญ แทบจะทุกเรื่อง ถ้านับเฉพาะบริบทของกีฬา เราถูกมองข้ามอย่างน่าตกใจ มันสะท้อนถึงคนในชาติ

อาทิเหตุการณ์อย่าง เอเชียนอินดอร์เกมส์, ซีเกมส์ หรือ ยูธโอลิมปิกเกมส์

กีฬาเป็นเรื่องที่วางนโยบายง่ายที่สุด เพราะกีฬามีไทม์ไลน์ชัดเจนว่า แข่งวันไหน เมื่อไหร่ ที่ไหน ไม่ใช่อยู่ ๆ นัดเปิดสนามบอลโลกบอกเมื่อวานนี้แล้ววันนี้เตะ ตัวอย่างบอลโลกหนนี้เรารู้ว่าใครเป็นเจ้าภาพตั้งแต่ปี 2018

รัฐบาลแต่ละยุคสมัยมีคนเข้าใจกีฬาขนาดไหน อันนี้คือคำถามที่ทำงานมา 28 ปีได้ยินมาตลอด บางคนทำงานทุ่มเท บางคนไม่รู้อิโหน่อีเหน่ บางคนเข้ามานั่งเก้าอี้ดนตรี เพราะประเทศนี้มีสิ่งที่เถียงไม่ได้คือ “โควตา”

ว่ากันตามเชิง ในภาคของกีฬาเวลานี้ เหมือนไม่มีแม่ทัพนายกองหลัก ไม่มีคนที่กล้าทุบ คนที่กล้าชน และคนที่หลายคนให้ความยำเกรง บารมีส่วนนี้ดูลดน้อยลง บวกกับเรื่องอื่น ๆ ทั้งเรื่องปากท้องประชาชน, ปัญหาข่าวการเชิงลบ จนถูกตั้งคำถามหลายเรื่องที่เป็นนโยบาย สำคัญคือ การสื่อสารที่ไม่ชัดเจน และการโยนหินถามทางมากกว่าจะทำทางแหวกหิน

จากนั้นเข้าสู่การผสมโรง และอุปทานหมู่

สุดท้ายแล้ว ก็เหมือนเดิม.....กีฬาไม่เคยอยู่ลำดับต้น ๆ ในการแลเหลียว 

แต่เป็นสิ่งเดียวที่หลอมรวมจิตใจคนให้เป็นหนึ่งเดียวกันได้เสมอ

บี แหลมสิงห์