หนึ่งในหน้าที่สำคัญของคนเป็นพ่อแม่ คือ การอบรม สั่งสอนลูก ในสิ่งที่ถูกที่ควร บ้านไหนย่อหย่อนในการลงมือปฏิบัติ ถือว่าพ่อแม่บ้านนั้นยังทำหน้าที่ตัวเองได้ไม่สมบูรณ์ นี่คือทัศนคติที่ถูกต้อง และควรยึดไว้ให้มั่นๆ

เพียงแต่.... พ่อแม่ต้องมี “ศิลปะ” ในการอบรมสั่งสอนลูก อยู่สักหน่อย

พ่อแม่จำนวนมาก ไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับลูกคราวละนานๆ เจอหน้าค่าตากันทีไร ก็อยากใช้เวลาตรงนั้นให้คุ้ม ถามแต่เรื่องเรียน ทำการบ้านเสร็จหรือยัง อ่านหนังสือด้วย หมายถึงหนังสือเรียนนะ ไม่ใช่อ่านแต่การ์ตูน เก็บข้าวเก็บของให้เรียบร้อยเลย รกๆ เลอะๆ เละๆ เทะๆ อย่างนี้แม่ไม่ชอบ แล้วกลับมาอย่าลืมซ้อมเปียโนล่ะ พ่อกลับดึก ไม่ต้องมารอ อย่าเอาแต่เล่นเกม ทำอะไรให้รู้จักเวล่ำเวลาหน่อย

พ่น พ่น พ่น พ่น..... เสร็จ ก็ยิ้มกับตัวเองในใจว่า “เราทำการเลี้ยงลูกเรียบร้อยแล้ว”

พ่อแม่เหล่านี้มาหาหมอด้วยความงุนงง สงสัยว่า ฉันก็สอนลูกนะหมอ สอนมากด้วย แต่ลูกมันไม่เอาเอง จนปัญญาจริงๆ หมอช่วยคุยกับลูกให้มันปรับปรุงตัวที คงต้องบอกกันตรงๆ นะคะ คนที่ต้องปรับปรุงไม่ใช่เด็ก แต่เป็นพ่อกับแม่ต่างหาก

เวลาพวกเราอยู่กับคนที่เรารัก เราอยากให้มีบรรยากาศอย่างไร ? คุยกันกระหนุงกระหนิง เล่าเรื่องสนุกๆ ขำขัน สนทนาถึงสิ่งที่เพิ่งไปเจอมา อย่างออกรสออกชาติ วางแผนชวนกันจะไปเที่ยว หย่อนใจ หาความสำราญ ชวนกันกินขนม กินไอติมอร่อยๆ พวกเราสร้างความสัมพันธ์อันดีต่อกัน จากการพูดคุยเรื่องประมาณนี้ไม่ใช่หรือ ?

พวกเราจะรู้สึกยังไง ถ้าการมาเจอคนรักทีไร เขาคอยแต่จะจับผิด ต่อว่า ตักเตือน หรือถึงขั้นข่มขู่ว่า ถ้าเราทำตัวไม่ดี เขาจะไม่รัก ไม่ไปเที่ยวด้วยแล้วนะ แถมทำหน้าทำตาถมึงทึงใส่เรา ตลอดการสนทนาอีก หมอว่าใครมีคู่รักอย่างนั้น ไม่นานต้องทางใครทางมันแน่ๆ

นำความรู้นี้มาใช้กับลูกๆ นะคะ เวลาอันน้อยนิดที่ได้อยู่กับเด็กๆ ขอให้มีแต่เรื่องที่ทำให้รู้สึกดี มาพูดคุยกันเถิด การอบรมสั่งสอน ยังไงก็ต้องมี พวกท่านอดใจไม่ไหวหรอก เพียงแต่ต้องทำให้ถูกกาละเทศะด้วย

การสอนล่วงหน้า หรือสอนตามหลัง ไม่ค่อยได้ประโยชน์เท่าไหร่เลย การสอนอะไรบางอย่างแก่เด็ก ต้องสอนตอนที่เราอยู่ตรงนั้นกับเด็กด้วย ผู้ใหญ่ต้องพร้อมเอาตัวเองลงไปกำกับ เป็นผู้ช่วย สอนแสดงเป็นขั้นเป็นตอน ว่าต้องทำอะไร และทำอย่างไร ไม่ใช่การสอนแบบแห้งๆ อย่างที่คนส่วนใหญ่ชอบทำกัน

หมอจึงอยากบอกแล้วบอกอีกว่า ปริมาณเวลาที่ใช้อยู่กับลูก สำคัญไม่แพ้ เวลาคุณภาพ ได้โปรดอย่าเข้าใจเรื่องนี้ผิดๆ อีกเลยนะคะ ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างพ่อแม่กับลูก จะตอบแทนท่านอย่างคุ้มค่าความพยายาม และความเหน็ดเหนื่อย เพราะความสัมพันธ์แบบนี้นี่เอง ที่จะช่วยให้การฝึกวินัย เป็นไปอย่างราบรื่น ลูกจะเชื่อฟังพ่อแม่ที่เขารักมากๆ ศรัทธามากๆ และดีกับเขามากๆ

ถอยมาตั้งหลักกันใหม่นะคะ คุยกับลูก แบบที่คนรักกันเขาคุยกัน

หมอให้ความมั่นใจอีกครั้งก็ได้ ความสัมพันธ์ที่แนบแน่นระหว่างผู้ใหญ่กับเด็ก เป็นสิ่งสำคัญ เป็นพื้นฐานของการฝึกระเบียบวินัย และอุปนิสัยใจคอ ไม่ใช่การพร่ำสอนตลอดเวลา อย่างที่ใครๆ เข้าใจค่ะ