** อยากจะบอกว่าเดี๋ยวภาพจำของ...ธนาคารออมสิน...จะ “ไม่ใช่กระปุกออมสินเด็ก”...อีกต่อไปแล้ว...เกือบ10 ปีมานี้ธนาคารออมสินคือ “ตู้ยาสามัญประจำบ้านของรัฐบาล”...เพราะไม่ว่ารับบาลจะต้องใช้เงินเพื่อเข้ามาดำเนินการด้านเศรษฐกิจใดๆ หรือ รับมือกับช่วงที่เศรษฐกิจมีปัญหาไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร...ก็จะล้วงประเป๋าเอาที่ธนาคารออมสินนี่แหล่ะ...เช่นในช่วงที่เศรษฐกิจมีปัญหาจากโควิด-19...ก็ล้วงเอาจาก ธนาคารออมสิน...ไป 1 แสนล้านบาท...เพื่อไปทำโครงการ สินเชื่อ Soft Loan (ช่วงปี 2567)...และล่าสุดเพื่อรับมือกับผลกระทบจาก “ทรัมป์ 2.0”...ก็มาล้วงไปอีก 1 แสนล้านบาท เพื่อทำโครงการ Soft Loan…เพื่อช่วยผู้ส่งออกและผู้ผลิตที่อยู่ในห่วงโซ่อุปทานของสินค้าส่งออก....!! ต้นทุนการเงินของธนาคารออมสินที่เอามาทำ Soft Loan อยู่ที่ 3% แต่ปล่อยออกไปด้วยดอกเบี้ยเพียง 0.01%...สรุปก็คือทุก 1 แสนล้านบาท...ธนาคารออมสินต้องเฉือนเนื้อตัวเองไป 3 พันล้านบาทครับ...รวม 2 ก้อนนี้ก็ 6 พันล้านบาท...ที่สำคัญคือธนาคารออมสินไม่ต้องรับการชดเชยจากรัฐบาลด้วย....อันนี้ต้องปรบมือให้ คุณวิทัย รัตนากร ผู้อำนวยการธนาคารออมสิน....ที่บริหารงานยอดเยี่ยมทำให้ธนาคารออมสินมี Balance Sheet  ที่แข็งแกร่งมากจนสามารถที่ช่วยเหลือสังคมได้แบบสบายๆไม่กระทบกับผลการดำเนินงาน และ โบนัสของพนักงานของธนาคาร....** ว่าด้วยเรื่องการรับมือผลกระทบ “ทรัมป์ 2.0”....นอกจากการใช้สถาบันการเงินของรัฐเป็นเครื่องมือแล้ว...คุณพิชัย ชุณหวชิร รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง...ก็มีแนวคิดที่จะเข้าขอความร่วมมือกับ 5 ธนาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ของไทย...ให้เข้ามาช่วยด้วยอีกแรง...เพราะมองว่าแต่ละปีกำไรปีละเป็นล้านบาทถือว่ามีความแข็งแกร่งพอที่จะทำได้ ช่วยๆลดกำไรลงหน่อยก็ยังดี....แวดวงการเงิน...คิดว่าก็เป็นไอเดียที่ดีนะครับ...แต่ไม่รู้พอเอาเข้าจริงธนาคารพาณิชย์เหล่านั้นเขาจะเอาด้วยไหม...เพราะต้องไม่ลืมว่ากระทรวงการคลังไม่มีอำนาจไปบังคับเขาได้...ธนาคารแห่งประเทศไทย...เองก็บังคับเขาไม่ได้ ทำได้แค่กำกับให้เขาบริหารงานให้ถูกต้องตามกฎหมายและไม่มีความเสี่ยง....ที่สำคัญธนาคารพาณิชย์เขามีส่วนรับผิดชอบที่สำคัญคือ...ผู้ถือหุ้น...ดังนั้นการทำกำไรจึงเป็นเรื่องที่ต้องให้ความสำคัญอันดับ1อยู่แล้ว...**

** อนันตเดช พงษ์พันธุ์**