คงต้องระบุกันชัดๆ ว่า “จักรพรรดิปากจู๋” แห่งอาณาจักรอินทรีหัวขาว เป็นผู้เฒ่าวัยชราที่อายุ “ถูกขว้างถูกปา” ไปที่ “80 กว่า” แล้ว ถือเป็น “ผู้เฒ่าที่ใกล้แง้มฝาโลง” เกือบจะกลายเป็นปุ๋ยนอนผุพังอยู่ใต้พิภพ

แต่ชาวโลกก็ต้อง “อ้าปากค้าง” ตรงที่ “หลี่กงกง หัวภูเขาไฟ” ยังขยันเล่นบท “จับกังแรมโบ้” ในหนังแอ๊กชั่นที่สุดห้าวเป็นรายวัน

“ในหนังเรื่อง “King of Kings” ผู้เฒ่าปากจู๋เล่นบทบู๊อย่างเมามัน ก่อสงครามชนิดต่างๆ กับทุกชาติทั่วโลกอย่างกระจุยกระจาย”

เอาเถอะ จักรพรรดิปากจู๋ จะเป็นจอมดุเดือดเลือดพล่านทะลุเมฆขนาดไหน? แต่ผู้เฒ่ากลับมีเป้าหมายที่ต้องการพุ่งชนอย่างสุดชัด “ตูข้าลืมตายมานานแล้ว ตั้งแต่เมื่อใดตอบ
ไม่ได้”

“ผิดกับผู้เฒ่าส่วนใหญ่ในโลก ต่างคิดถึงความตายและไม่อยากตายจากโลกนี้ไปง่ายๆ”

“ยิ่งผู้เฒ่าที่มีอำนาจเต็มตาชั่ง มีตำแหน่งยิ่งใหญ่ระดับจักรพรรดิแห่งอาณาจักรที่เกรียงไกร ยิ่งไม่มีใครอยากขึ้นรถด่วนที่มีพญามัจจุราชเป็นผู้ขับ และต่างมีเป้าหมายที่ต้องการพุ่งชน ขอมีชีวิตอมตะที่ไม่มีวันตาย”

ดังนั้น “ตำนานชีวิตอมตะ” จึงเป็นตำนานที่ถูกกล่าวถึงมายาวนาน ตั้งแต่โลกยุคโบราณจนถึงยุคปัจจุบัน

“ตำนานชีวิตอมตะ” ที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุด คือ “ตำนานไม่อยากตายของจิ๋นซีฮ่องเต้”

“จิ๋นซีฮ่องเต้” จักรพรรดิชาวฮั่นที่ยิ่งใหญ่ของอาณาจักรจีนโบราณเมื่อกว่า 3,000 ปีก่อน ถือเป็น “ผู้โหยหายาอมตะและผลไม้อมฤต” ตลอดเวลา โดยบางตำนานได้ระบุว่า “จักรพรรดิจิ๋นซี” ได้มีการ “จัดตั้งกำลังพลกว่า 3,000 คน” ที่ประกอบไปด้วย “นักรบยอดฝีมือ แพทย์ที่สุดเก่ง ซินแสสายมูที่สุดเจ๋ง และนักปราชญ์ที่มีสมองอัจฉริยะ” ออกค้นหาและไล่ล่าหายาอมตะแห่งชีวิต

ตำนานเล่าขานว่า 3,000 อัศวินยอดฝีมือได้เดินทางมุ่งสู่ทิศตะวันออกหรือทะเลจีนแห่งมหาสมุทรแปซิฟิก มุ่งหน้าข้ามมหาห้วงมหรรณพไปสู่ดินแดนอาทิตย์อุทัย แต่แล้วกองกำลังดังกล่าวหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครสักคนได้กลับมาสู่อาณาจักรมังกรอีกเลย โดยไม่มีใครตอบได้ชัดๆ “ชาวฮั่นหัวกะทิเหล่านั้น หายไปไหน?”

“บางตำนาน” เล่าขานว่า ชาวฮั่น 3,000 คน “หายาอายุวัฒนะและผลไม้อมตะไม่พบ” ดังนั้น จึงไม่กล้ากลับมาสู่อาณาจักรมังกร เพราะขืนกลับมาแบบ “มือเปล่า” รับรองได้ “หัวขาด” แน่นอน

ดังนั้น ชาวฮั่นทั้ง 3,000 คน จึงตัดสินใจปักหลักอยู่ในแดนอาทิตย์อุทัย “สร้างครอบครัว” อยู่ที่นั่น และ “สร้างชาติญี่ปุ่นจนเกรียงไกร”

สำหรับ “ตำนานชีวิตอมตะ ในอินเดียก็มีมากมาย” แต่ตำนานที่น่าสนใจที่สุด เป็นตำนานที่นำมาจาก “วรรณคดีโบราณของแคว้นกัษมีระ” ได้แก่ “ตำนานกถาสริตสาคร” ของกวีโบราณผู้ใช้นามว่า “โสมเทวะ” ที่เรียบเรียงขึ้นเมื่อปี พ.ศ.1613 โดยใช้ “ภาษาสันสกฤต มีความยาว 22,000 โศลก” รวมเป็น “นิทานประมาณ 300 เรื่อง”

โดยมีเรื่องหนึ่งกล่าวถึงพระราชาชื่อ “พระภรรตฤราช” ผู้มี “ชีวิตอมตะ” เพราะ “ได้เสวยผลอำมฤต”

ตำนาน “กึ่งจริง” และ “กึ่งนิทาน” ที่เขียนโดยกวี “โสมเทวะ” นั้น มีมายาวนานกว่า 2,000 ปี เล่าถึง “พระภรรตฤราช ผู้มีชีวิตอมตะ” เป็นมาอย่างไร?”

อ่านต่อได้ในฉบับวันจันทร์ที่ 4 พฤษภาคม ครับ

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม