คงระบุได้ชัดชัดว่า “โฮโมซาเปี้ยน” นั้น คือเผ่าพันธุ์เดียวในโลกที่ “เชี่ยวชาญการอุ้ม” ที่เยี่ยมยอดที่สุดของพิภพ

เห็นได้จาก พ่อแม่ขยันอุ้มกุมารที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตน ตั้งแต่วัยทารกจนถึงวัยเด็กอย่างยาวนาน แม้จะเติบใหญ่กลายเป็นหนุ่มสาว แม้จะอุ้มไม่ได้ในทางร่างกาย แต่ก็ยังขยันอุ้มในทาง “นามธรรม” จนลูกในไส้เติบโตจนเป็น “กุมารวัยชรา” ก็ยังอยากจะอุ้ม และ “ขออุ้มตลอดไป”

ที่น่าประหลาดใจ มนุษย์ทุกรายก็ยังต้องการให้มีคนอุ้มตลอดไป จนวันสุดท้ายของชีวิต

ดังนั้น “การอุ้ม” จึงกลายเป็น “ปัจจัยที่ 5 ของชีวิต” ทั้ง “ผู้ที่ถูกอุ้ม”และ “ผู้ที่ขยันอุ้ม” โดยเฉพาะ “การอุ้มที่แลกด้วยผลประโยชน์ทางการค้า ทางการเงินและทางการเมือง”

โดยเฉพาะ “จอมอุ้ม” จะต้องได้ผลประโยชน์อย่าง “อู้ฟู่ทะลุเมฆ” จึงจะ“ปฏิบัติการอุ้มอย่างไม่อายใคร” ทุ่มเทให้หมดใจแม้จะเข้าตำรา “ถูกคนนินทา ถูกหมาดูถูก” ก็ยอม

“เห็นได้ชัดชัด กรณีผู้นำอินทรีหัวขาวทุกยุคทุกสมัย ต่างขยันอุ้มไซออนิสต์อย่างเทใจ รักใคร่ยิ่งกว่าไข่ในหินเพราะไซออนิสต์ คือ เอทีเอ็มตัวจริงของทั้งสองพรรคการเมืองแห่งแดนคาวบอยที่ทุกรัฐบาลของอินทรีหัวขาวต้องเกรงใจยกกำลัง 5 ตลอดไป”

“ดังนั้น กรณีสหรัฐกับอิหร่านจะเซ็นสัญญา MOU ยุติสงครามจึงกลายเป็นเรื่องที่จบไม่ลง จบไม่ได้ เพราะไซออนิสต์ยังไม่ต้องการให้จบและยังถล่มเลบานอนอย่างย่ามใจ”

“ปู่ทรัมป์ ผู้อุ้มทารกสูงวัยไว้ในอ้อมอก นอกจากไม่กล้าดุด่าตาชัน” ใส่ลุงเนว่า “อย่าดื้อ อย่าทำแบบนี้” กลับยัง “โอ๋เอาใจให้ท้ายอีกต่างหาก”

“เหลียวมาดูนครสารขัณฑ์บ้าง” กูรูต่างวิเคราะห์ออกมาเป็นแนวทางเดียวกันว่า “นักการเมืองทุกพรรค องค์กรอิสระต่างๆ” ล้วนเป็น “นักอุ้มบันลือไกล” จึงทำให้สีสันทางการเมืองในสารขัณฑ์ “ขัดแย้ง บาดหมางและวุ่นวายไม่รู้จักจบสิ้น”

“กูรูบางท่านเคยระบุว่า พรรคส้มเคยอุ้มพรรคสีน้ำเงิน จากพรรคขนาดกลางให้กลายเป็นรัฐบาลเสียงข้างน้อย คือการอุ้มที่เกิดความผิดพลาดอันยิ่งใหญ่ เพราะเท่ากับปล่อยยักษ์ให้ออกจากขวดแก้ว กลายเป็นเทพอสูรร่างมหึมาที่มีพลังมหาศาลในโอกาสต่อมาอย่างฉับพลัน”

จนทุกวันนี้ “ท่านปะเท้งปะและเหล่าสาวก คิดจะจับเทพอสูรกลับไปใส่ในขวดแก้วเหมือนเดิม จึงแทบเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เหมือนกลิ้งครกใบมหึมาจากเหวลึกขึ้นหน้าผาที่สูงชัน”

กูรูปากจัดบางราย ถึงกับสร้างวาทกรรมให้เป็นบทเรียนใส่พรรคส้มว่า

“ขยันอุ้มทารกมักถูกไอ้จิ๋วขี้รดใส่มือแต่ขยันอุ้มนักไล่ล่าอำนาจ คือความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัย โดยจอมอุ้มทั้งหลายอาจกลายเป็นศพไม่สวย?”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม