เสน่ห์ของซานฟรานซิสโกคือความหลากหลาย  อาจได้ยินเสียงแซกโซโฟนและซอเอ้อหูลอยตามลมยามเย็นบนถนนโคลัมบัส ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดย่านไชน่าทาวน์ ซานฟรานซิสโกเบย์คือท่าจอดเรือแรกที่คนจีนจากเซี่ยงไฮ้ลอยทะเลมาด้วยแวววาดหวังไหวระริกในดวงตาว่า ณ แผ่นดินอีกฝั่งฟากหนึ่งนี้ปูลาดด้วยทองคำ

แม้ว่าจะมีผู้คนหลากเชื้อชาติอพยพเข้ามา แต่พลเมืองดั้งเดิมที่นี่คืออินเดียนแดงเผ่าโอโลนอี ( Ohlone )  โดยตั้งรกรากในซานฟรานซิสโกสามพันปีก่อนคริสต์กาล  จนกระทั่งสเปนบุกเข้ามาปักป้ายว่า “แผ่นดินนี้..กูจอง” ทั่วทุกแห่งในบ้านตน  จากนั้นสเปนไล่เจ้าของบ้านออกไปอย่างหน้าด้านๆ  ช่วงปี ค.ศ.1769

จริงๆ แล้ว สเปนพุ่งเข้าไปปักป้ายที่แถวอ่าวมอนเทอร์เรย์ซึ่งอยู่ไม่ไกลซานฟรานซิสโกก่อน แต่ค่อยขยายกินแดนมาเรื่อย  การปักป้าย “จอง” นี้ใช้ศาสนาบังหน้า โดยการสร้างโบสถ์ "Mission San Francisco de Asis" หรือ "Mission Dolores" ซึ่งตั้งชื่อตามนักบุญ St.  Francis of Assisi 

จากนั้นสร้างหมู่บ้านรอบๆ โบสถ์   ชั่วเวลาไม่นาน ซานฟรานซิสโกก็เกลื่อนไปด้วยมิชชันนารี ที่ออกไปสั่งสอนแกมบังคับให้อินเดียนแดงละทิ้งความเชื่อดั้งเดิมแล้วหันมานับถือพระเจ้าของคนผิวขาวแทน

แม้จะเป็นอิสระจากสเปนในเวลาต่อมา  แต่แผ่นดินนี้กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของเม็กซิโกแทน โดยเปลี่ยนชื่อเรียกขานจากชื่อนักบุญมาเป็น “แหล่งสมุนไพรชั้นเลิศ” หรือเยอร์บา บวยน่า ( Yerba Buena) 

ต่อมาอเมริกาหันมาจ้องดินแดนแถบนี้ตาเป็นมัน  จนถึงขั้นต่อสู้แย่งชิงในสงครามเม็กซิกัน-อเมริกัน จนยึดได้สำเร็จ แล้วประกาศให้แคลิฟอร์เนียเป็นรัฐที่ 34 แห่งอเมริกา เปลี่ยนชื่อภาษาสเปนกลับมาเป็นซานฟรานซิสโกในปี 1849

ยุคตื่นทองพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ของซานฟรานซิสโกภายในชั่วข้ามคืน    โดยเพิ่มจำนวนประชากรจาก 200 เป็น 36,000 คนในพริบตา   

ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาขุดทองในซานฟรานซิสโก ปี ค.ศ. 1853 อย่างมืดฟ้ามัวดิน  หากนับหัวกันแบบคร่าวๆ ก็ประมาณว่ามากกว่า 250,000 คน เลยทำให้ซานฟรานซิสโกระยะแรกมีสภาพเหมือน Sin City ประมาณเมืองทรชนคนบาป อะไรประมาณนั้น     เพราะเต็มไปด้วยพวกนอกกฎหมาย หัวขโมย และพวกนักขุดทอง

กระแสตื่นทองทำให้มีการเร่งสร้างทางรถไฟเชื่อมระหว่างตะวันออกกับตะวันตก โดยนำแรงงานเข้ามาจากเมืองจีน คนจีนที่หลั่งไหลเข้ามาสู่ซานฟรานซิสโกช่วงนั้นส่วนมากมาจากโรงยาฝิ่น ลงเรือกลไฟฝ่าข้ามมาสู่ดินแดนแปลกหน้า    ใฝ่ฝันถึงชีวิตใหม่บนแผ่นดินนี้ จนตั้งรกรากชุมชนหนาแน่นเป็นไชน่าทาวน์ที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกา  

ชาวจีนกลุ่มแรกลงเรือรอนแรมมาถึงอเมริกาช่วงปี ค.ศ. 1820 ตามที่ปรากฎบันทึกในสำมะโนทะเบียน ละทิ้งลูกเมียพ่อแม่ไว้ข้างหลังมาเป็นกรรมกรขุดทองและทำเหมือนในยุคตื่นทอง

ซานฟรานซิสโกเติบโตแปรเปลี่ยนโฉมหน้าทุกปี   เช่นเดียวกับการรอยวงปีของต้นสนเรดวู้ด ต้นสนยักษ์ที่มีอายุร่วมสมัยกับฟาโรห์แห่งอียิปต์ในป่าทางตอนเหนือของแคลิฟอร์เนีย   จนกระทั่งเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ยุคบ้านแห่งบุปผาชนในช่วงปี 1950 จนถึง 1970 

จุดเริ่มต้นของขบวนการทัดดอกไม้ในเรือนผมเริ่มต้นขึ้นที่ถนนโคลัมบัส  รอยต่อระหว่างย่านคนจีนและย่านอิตาเลี่ยน    ตำนานบุปผาชนเกิดขึ้นที่นี่   ที่ร้านหนังสือเล็กๆ ชื่อ City Lights Bookstore  ฝูงฮิปปี้เดินปะปนไปกับฝูงชนเหมือนดอกไม้หลากสีท่ามกลางกองทัพสูทสีเข้ม   ความฝันล่องลอยอยู่ในดวงตาฉ่ำเยิ้ม   ขณะมุ่งหน้ากลับไปที่แหล่งซ่องสุมลือชื่อบนถนนสายบุปผาชนไฮต์แอชเบอรี 

ทอดสายตาสู่อ่าวซานฟรานซิสโก นอกจากเสียงสิงโตทะเลระงมท่าเรือแล้ว ทอดตาไปเบื้องหน้าจะเห็นเกาะอัลคาทราซ  ซึ่งมีชื่อเล่นว่า “เดอะ ร็อค”   ในปี ค.ศ. 1775 ฮวน มานูเอล เดอ อยาลา นักสำรวจสเปนตั้งชื่อเกาะนี้ว่า “ La Isla de Los Al catraces”  ซึ่งแปลว่า "เกาะแห่งนกกระทุง"  โดยแจงรายละเอียดว่าเกาะแห่งนี้ไม่เหมาะที่จะอยู่อาศัย เนื่องจากกระแสน้ำเย็นจัด และแห้งแล้งเกินกว่าจะปลูกอะไรได้

ไม่ใช่นกกระทุงเท่านั้นที่มีสิทธิ์ในการใช้พื้นที่เกาะแห่งนี้  แต่บรรดานักโทษทหารชุดแรกจำนวน 26 คนถูกนำมาขังที่นี่  เกาะเปลี่ยวร้างแปรสภาพมาเป็นคุกของกองทัพในปี ค.ศ.1850 ถึงปี ค.ศ.1933 จากนั้นเปลี่ยนมือมาสู่กระทรวงยุติธรรมเพื่อใช้ขังนักโทษคดีอุกฉกรรจ์  จึงมีระบบรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด  บวกกับภาพน้ำทะเลเย็นจัด จึงร่ำลือกันว่าไม่มีนักโทษคนไหนหนีรอดจากเดอะร็อคได้เลย