คนไทยรู้จักแต่เมืองใหญ่ๆ ในอเมริกา อย่างนิวยอร์ก ชิคาโก แอลเอ หรือแอตแลนตา เพราะเป็นเมืองหลักเวลาดูหนังจะเห็นฉากเมืองพวกนี้เสมอ แต่รู้ไหมว่าเมืองเล็กๆในอเมริกามีอะไรแปลกๆ ซ่อนอยู่เยอะเพียงแต่ไม่ค่อยเป็นข่าวในหน้าสื่อหลักและตามหนังฮอลลีวูดเท่านั้นเอง

สมัยก่อนยุคอินเตอร์เนตและโซเชียลผู้คนในอเมริกาสร้างสิ่งที่เรียกว่า “แคปซูลกาลเวลา” หรือไทม์แคปซูลไว้หลายคนคงเคยเห็นในฉากหนังมาแล้วอาจจะขุดหลุมฝังสิ่งของประดามีที่นักเรียนเอามาฝังรวมกันหรือบรรจุไว้ในถังเหล็กแบบอีกห้าสิบปีมาขุดโดยที่ข้าวของข้างในไม่ผุพัง

เมืองเล็กๆ ในรัฐเนบลาสกาชื่อเมืองซีวอร์ตมีแคปซูลกาลเวลาอย่างชนิดที่เรียกได้ว่า “โคตรแคปซูล”ก็ได้ชาวเมืองชื่อฮาโรลด์ เดวิสสัน อยากจะให้คนรุ่นหลังจดจำเรื่องราวในปี คศ.1975 ได้ แหม..ปลายยุคบุปผาชนเลยนะนั่นคาดว่าคงมีเงินเยอะและเบื่อเลยสร้างแคปซูลขนาดยักษ์ขึ้นมาเพื่อบรรจุไอ้โน่นไอ้นี่ของดีปี 1975 ไว้ในนั้น

โคตรแคปซูลขนาด 45 ตัน ข้างในมีสิ่งของบรรจุอยู่ห้าพันชิ้นเล่นเอากินเนสส์ลงบันทึกไว้เป็นหลักฐานเลยทีเดียวเพราะถือว่าเป็นของแปลกที่น่าสนใจมากไปกว่านั้นคือมีการเปิดแคปซูลนี้ในปี 2025 เล่นเอาคนรุ่นหลังฮือฮาเพราะเพิ่งเคยเห็นสมบัติบ้ารุ่นคุณป้าคุณลุง

เมืองพิลึกอีกเมืองอยู่ที่รัฐมิสซิสซิปปี ชื่อเมืองคลาสก์เดลใครมาเยือนเมืองนี้ต้องแวะไปดูสี่แยกกลางเมืองที่เรียกว่า “สี่แยกปีศาจ”

ทำไมถึงเรียกสี่แยกนี้ว่าสี่แยกปีศาจ เรื่องนี้ต้องขยายว่าทำไมถึงตั้งชื่อสี่แยกจนสยองขวัญขนาดนั้นก่อนอื่นต้องท้าวความก่อนว่าต้นกำเนิดเพลงบลูส์กับแจ๊สมาจากรัฐทางใต้ในอเมริกาไม่เฉพาะแต่ที่นิวออร์ลีนเท่านั้น หากแต่กระจายตัวไปทั่วภาคใต้

คอบลูส์ตัวจริงจะต้องรู้จักนักกีตาร์บลูส์ชื่อโรเบิร์ต จอห์นสันความเก่งกาจของโรเบิร์ตนั้นสุดยอดมากจนหลายคนอดสงสัยไม่ได้ว่าไอ้นิ้วที่พลิ้วรัวๆ บนคอกีตาร์นี่เป็นพรสวรรค์หรือพรแสวงเวลานักข่าวถามคำถามนี้ทีไร นักดนตรีกีตาร์เทพก็ตอบว่าไอ้ฝีมือฉกาจที่เห็นอยู่เนี่ย มาจากการขายวิญญาณให้ปีศาจว่าแล้วก็กระซิบกระซาบบอกว่า ลองแวะไปดูก็ได้นะเพราะสถานที่ขายวิญญาณนั้นอยู่ที่สี่แยกระหว่างถนนสาย 49 และ 61ในเมืองคลาสก์เดล

ข่าวไม่ได้รายงานต่อว่าจากนั้นมีนักดนตรีกี่คนไปยืนเตร็ดเตร่แถวสี่แยกเพื่อรอต่อรองกับซาตาน แต่เรื่องนี้ทำให้สี่แยกพื้นๆ ธรรมดากลายเป็นสี่แยกขายวิญญาณหรือสี่แยกปีศาจมาจนทุกวันนี้ไม่มีการสรุปผลว่านักดนตรีกี่คนขายวิญญาณ และกี่คนประสบความสำเร็จ

เมืองสุดหลอนในรัฐเพนซิลเวเนียชื่อเมืองเซนทราเลีย แรกๆชาวเมืองก็สมบูรณ์พูนสุขดีทำมาหาเลี้ยงครอบครัวด้วยการทำเหมืองถ่านหิน เป็นเมืองเล็กๆ ในหุบเขาต่อมาชาวบ้านร้านถิ่นแปลกใจที่เห็นผิวถนนปริแตกแล้วควันพวยพุ่งออกมาตลอดเวลาทั่วเมือง แถมอุณหภูมิก็ร้อนเหมือนนรกเพราะไฟและควันแลบเลียผิวถนนทั้งเมือง

เรื่องนี้เกิดขึ้นในปี 1960 ที่เป็นแบบนี้เพราะเหมืองถ่านหินใต้เมืองติดไฟพรึ่บแล้วไม่ยอมดับไม่ว่าจะใช้วิธีการอะไรก็ดับไม่ได้สุดท้ายชาวบ้านต้องอุ้มลูกจูงหมาหนีออกจากเมืองอลหม่านเพราะอยู่ไม่ได้แล้ว ความซวยไม่ได้มาหนเดียวหลังจากควันพุ่งออกมาตามรอยปริถนน ก็ระเบิดตูมพื้นดินยุบทั่วเมืองจนทางการประกาศห้ามให้คนอยู่อาศัยที่นี่อีกต่อไปแต่ยังมีบางคนไม่ยอมย้ายออกไป ยังเสี่ยงอยู่ต่อในเมืองแห่งนี้ทั้งที่นักวิทยาศาสตร์ประกาศว่าไฟที่ลุกจากใต้ดินจะลุกไหม้อยู่นานถึง 250 ปี

เคยสงสัยบ้างไหมว่า ข้าวของที่ผู้โดยสารลืมไว้บนเครื่องบินหลังประกาศหาเจ้าของแล้วไม่มีใครไปสมอ้างเป็นเจ้าของสิ่งของเหล่านี้จะเอาไปเก็บไว้ที่ไหน

ในรัฐแอละบามา มีเมืองหนึ่งชื่อสก็อตโบโรห์ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลกลใดบรรดาสายการบินทุกสายการบินถึงเจาะจงใช้เมืองนี้เป็นที่เก็บข้าวของเหล่านั้นต่อเนื่องยาวนานหลายคนคิดว่าข้าวของที่เจ้าของลืมไว้บนเครื่องบินส่วนมากคงเป็นเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัว

แต่หากลองเปิดทะเบียนข้าวของที่ถูกนำมาไว้ที่นี้อาจแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะมีตั้งแต่หางแมวและของไร้ค่าทางวัตถุแต่มีค่าทางจิตใจ ไปจนถึงเครื่องประดับจากยุคอียิปต์โบราณเจอแม้กระทั่งแหวนเพชรหกกะรัต เมืองแปลกๆ ในอเมริกายังมีอีกเพียบไว้ว่างๆ จะขุดขึ้นมาเล่าสู่กันฟังอีก