เมื่อฝนฟ้าไม่ตกต้องครรลองกาล

ทุกเรือนชานผ่านแล้งทุกแห่งหน

กลืนกล้ำกรำน้ำตาประชาชน

แห้งตายไร้พืชผลล้วนทนทุกข์

น้ำพระทัยในหลวงแห่งปวงราษฎร์

ทรงนำศาสตร์ปราศจากภัยได้ผาสุก

โปรยหยาดท้นฝนหลวงผ่านห้วงยุค

ปลอบปลุกชาติลุกยืนสู่คืนวัน

ทรงลำบากตรากตรำทำหยดฝน

มอบแด่ชนทั้งผองเป็นของขวัญ

โครงการหลวงปวงประดับนับอนันต์

ล้วนสร้างฝันอันงดงามสู่ความจริง

ปีนี้แล้งแห้งน้ำทุกย่ำหย่อม

ใครผ่ายผอมค้อมซบดินสิ้นทุกสิ่ง

โครงการหลวงห่วงใยไม่ทอดทิ้ง

เพื่อนพึ่งพิงสิ่งยึดเหนี่ยวหนึ่งเดียวนี้

ราวพระองค์ทรงเสด็จเช็ดน้ำตา

พรูน้ำฟ้ามาชุบชูสู่วิถี

กลับมีผู้คิดร้ายไม่หวังดี

ป้ายสีวจีพิษคิดทำลาย

มิใช่สิ่งลวงตามายาภาพ

แต่กำซาบกับใจชนคนทั้งหลาย

สินธุ์หยดรดหลั่งพรั่งพรูพราย

มิเคยแบ่งแห่งค่ายใดทั้งนั้น

ยิ่งกว่าเดรัจฉานสันดานต่ำ

วาทกรรมคำอ้างช่างน่าขัน

เกลียดกษัตริย์จึงกัดแว้งแต่งเรื่องกัน

หมายปลุกปั่นบั่นทอนให้กร่อนลง

แถสีข้างอ้างวลีเสรีภาพ

เปิดระนาบแนวรบสบประสงค์

ถุยถ่มหมายล้มล้างทั้งราชวงศ์

จึงบิดเบือนงานพระองค์ผู้ทรงธรรม

“เจริญขวัญ”