เมื่อเงินลากปากกาจ่ายค่าหมึก
ย่อมกร่อนสึกสำนึกบิ่นสิ้นทุกอย่าง
จรรยาบรรณนั้นเร้นความเป็นกลาง
การเลือกข้างทางอสัตย์จึงชัดเจน

โป้ปดลดเลี้ยวจนเบี้ยวบิด
สมจริตปิดกั้นด้านความเห็น
ทรัพย์สินกลิ่นเงินหอมย่อมอ่อนเอน
จึงยอมเป็นหมารับใช้ให้นายทุน

ด้วยหน้าที่ของเรา-หมาเฝ้าบ้าน
อย่าหมอบคลานรานตนแก่คนสถุล
ก้มหัวรัวลิ้นเลียจนเสียดุลย์
ด้วยเงินขุนกระตุ้นบังเหียนการเขียนคิด

สื่อกะหรี่มิละอายการขายตัว

มิรู้ชั่วรู้ดีที่ถูกผิด
พึงใจในหลักทรัพย์นานับชนิด
หยอดยาพิษในจิตใจให้มวลชน

เงินสามานย์ด้านสื่อคล่องซื้อขาย
หมาเฝ้าบ้านนั้นเลี้ยงไว้ตะพายสน
สวมปลอกคอก็ชูหางกร่างอวดตน
ร่วมปล้นคนในชาติเยี่ยงสัตว์นรก

หื่นกระสันสันดานเหี้ยจนเสียหมา
ถูกเงินตรามาจ้างอย่างสกปรก
อ้างเสรีแห่งสื่อคือเพ้อพก
เรื่องตลกเพื่อปกป้องปากท้องใคร
“เจริญขวัญ”