อาจคือความล่มสลายของฝ่ายค้าน

เลือกตั้งซ่อมย่อมประจานให้อ่านผล

แม้การหลั่งน้ำตาไหลใครบางคน

ก็แค่กลคนตอแหลแต่ละที

ปากบอกว่าชนะแน่แต่แพ้พ่าย

กลับกลายให้ตกต่ำคล้ำราศี

กัดกันใหญ่ในพรรคแตกหักตี

ขอนแก่นนี้มิใช่หลักให้ปักธง

ก่อนหน้าอนาคตไหม้ได้คุยโว

อ้างโอ่โฆษณาค่าสูงส่ง

นครปฐมนิยมเราเนาแน่คง

กลับขาลงให้สงสัยกลายพ่ายแพ้

พรรคเพื่อไพร่หมายใจในชัยชนะ

กลับผงะสะทกฟกช้ำแผล

อั่งอุกจุกใจในผันแปร

ไม่อาจแถสีข้างอย่างที่เคย

หมดมนต์ขลังสั่งไม่ได้ใช่ไหมหนอ

คงจะพอรู้ได้ในคำเฉลย

มุขใส่ร้ายว่าโดนโกงคงพร่ำเย้ย

แล้วเมินเฉยไม่เคยรับกับความจริง

รัฐบาลเซียงกงคงเดินหน้า

รุดนาวาฝ่าคลื่นใหญ่ไม่หยุดนิ่ง

จะดีร้ายหมายไปไม่ประวิง

ไม่เกรงกริ่งสิ่งใดในฝ่ายค้าน

หมดยุคฉุกคิดไหมในพลพรรค

หากคิดปักธงที่ใดในอีสาน

กลวิธีที่ยึดถือคือวันวาน

เลิกก่อการประสานต่อก็เพราะใคร

เมื่อแพ้ก็เลียแผลแต่ละหน

จงน้อมยอมรับผลทนให้ไหว

คือบทเรียนเขียนผ่านการเมืองไทย

ภาพลวงตาว่ายิ่งใหญ่ไม่จีรัง

“เจริญขวัญ”