ริ้วลายสายแดดหม่นสนธยา

ระบำฟ้ามาแสดงแสงวูบไหว

ทีละนิดปิดตะวันเรืองรำไร

โรยตัวไล้คลายคลี่สู่นิทรา

หม่นมัวไม่หัวเราะเพราะเกลียดโกรธ

ต่างเพ่งโทษโจษจันขั้นกล่าวหา

อธิบายฝ่ายตนถูกทุกเวลา

กลับกลายว่าหน้าไม่มองด้วยหมองใจ

ผู้ใหญ่เล่นคือเห็นอยู่-การสู้รบ

เราเคยสบตากันนั้นบ้างไหม

ทุกหย่อมย่านรานร้อนรุ่มราวสุมไฟ

เหลือสิ่งใดให้บรรลุในผุพัง

วันคืนเคลื่อนเลื่อนไหลบนสายพาน

เกิดดับกับกาลผ่านรอยหวัง

มายาอันเปล่ากลวงสิหน่วงรั้ง

ให้ติดขังในวังวนจนมรณะ

จะไปพ้นอนธกาลต้องผ่านข้าม                                                       

ชัดเจนท่ามความคิดอิสระ

ก่อนลุกลามกล้ำกลายหายนะ

คือพันธะจะประคองด้วยสองมือ

หยุดท่าวทบศพดอกไม้ในสนาม-

การเมืองตามความมั่นใดคลายยึดถือ

ทุกเกลียดชังขังในให้แก้รื้อ

นั่นแหละคือก้าวข้ามด้วยความรัก   

“เจริญขวัญ”