แม้วันปีใหม่ เป็นวันที่คนส่วนใหญ่ของประเทศหาความสนุกสนานกัน ด้วยการอยู่กับพ่อแม่ ลูกหลาน ญาติพี่น้อง เพื่อนฝูง เป็นต้น แต่ต้องเป็นวันหยุดที่มีความปลอดภัย ไม่ทำลายตัวเองด้วยการขับรถเร็ว ดื่มเหล้าเมายาใช้เงินแบบไม่คิด จนหมดตัวเมื่อพ้นปีใหม่ แล้วต้องอยู่อย่างยากลำบาก หลังสนุกสนานไม่กี่วัน

ปีใหม่นี้จึงสนุกสนานได้ แต่ต้องคิดถึงวันข้างหน้าว่า เราจะทำอะไรให้ดีกว่าเดิม ไม่ว่าการงาน หรือความคิดอ่านหรืออะไรก็ตาม

อะไรที่ลืมได้ก็ลืมไปไม่ว่า จะเป็นความบาดหมางกับใคร เพราะคิดไปก็ไม่ได้ทำให้ตัวดีขึ้น สู้เอาเวลาคับแค้นใจมาทำสิ่งดีๆ ให้กับครอบครัว การงานหรืออาชีพ โดยเฉพาะกับลูกๆ หลานๆ ญาติสนิท มิตรสหาย ตัวอย่าง ด.ญ.พัตร จำได้ว่าแม้พ่อกับแม่จะไม่มีความรู้ แต่สิ่งหนึ่งก่อนพ่อตาย แม้จะเป็นแค่เด็ก 6 ขวบ ที่ไม่น่าจะจำอะไรได้มาก แต่ ด.ญ.พัตร กลับจำวันขึ้นปีใหม่วันนั้นได้ดี ที่พ่อหยุดงาน 1 วัน ในรอบปีทั้งๆ ที่ไม่เคยหยุด เพราะต้องหาบผักเลี้ยงลูก 7 คน ด้วยความยากลำบาก เหงื่อไหลไคลย้อย ทุกวันเช้ายันค่ำ

พ่อพูดกับแม่วันปีใหม่นั้นว่าดูลูกๆ ให้ดีนะ อย่าโทษโชคชะตาว่าเราจน อย่าไปโกรธใครที่รังเกียจเรา (แม่เป็นลูกคนมีฐานะไปอยู่กับคนจน) ขอแค่เรารักกัน ลูกๆ ต้องเป็นคนดี และรักผู้คน อย่าไปดูถูกความจน เพราะนั่นคือสิ่งที่เราต้องผจญและเผชิญเพื่อจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นเพื่อจะได้ช่วยคนยากจนให้พ้นทุกข์ได้บ้าง

ไม่น่าเชื่อว่า เด็ก 6 ขวบ จำได้แม่นยำ และสัญญากับตัวเองว่า โตขึ้นจะเป็นครูด้วยเลือดเนื้อและวิญญาณ และจะช่วยคนยากจน จากความคิดนี้ทำให้ตั้งใจเรียนหนังสือ แม้จะถูกทารุณทุบตีจากน้าสาวคนแรก ดีว่าทนทารุณได้ 5-6 ปี ก็เจอน้าสาวที่ใจดี จนพ้นความทารุณได้ นี่คือความขยัน พยายาม มีมานะ อดทน อดกลั้น

เพราะคำ ปีใหม่ของพ่อนั่นเอง