สาเหตุการเชื้อก่อโรค ในสุนัขพบเชื้อ Babesia canis, Babesia gibsoni ที่มีพาหะนำโรคคือเห็บสุนัข Rhipicephalus sanguineus และยังมีสปีชีส์อื่น ๆ ด้วย 

การติดเชื้อจะผ่านการกัดโดยเห็บ และจากการถ่ายเลือดจากสัตว์ติดเชื้อ เช่น จากแม่สู่ลูก (แต่พบได้น้อย) อาการของโรคขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ Babesia และระบบภูมิคุ้มกันของสัตว์ แต่ในระยะป่วยเฉียบพลัน จะมีไข้สูง 40–41°C  เซื่องซึม เบื่ออาหาร เหงือกซีดหรือเหลือง เพราะเม็ดเลือดแดงถูกทำลาย ปัสสาวะสีน้ำตาลหรือแดง (Hemoglobinuria) หายใจเร็วเนื่องจากขาดออกซิเจน หรือมีภาวะโลหิตจาง ส่วนในระยะเรื้อรัง พบว่าสัตว์มีน้ำหนักลด อ่อนแรง โลหิตจาง กินอาหารลดลง น้ำหนักลด

การตรวจวินิจฉัยโรค สัตวแพทย์จะตรวจหลายรูปแบบร่วมกัน ตั้งแต่ตรวจเลือด (Blood Smear) หาเชื้อ Babesia ในเม็ดเลือดแดง ตรวจ PCR เพื่อยืนยันชนิดของเชื้อ ตรวจทางซีรั่มวิทยาเพื่อหาภูมิคุ้มกันต่อเชื้อ และการตรวจค่าเอนไซม์ตับ และค่าการทำงานของไตในกรณีที่อาการรุนแรง

การควบคุมเห็บ ใช้ยาป้องกันเห็บชนิดหยอดหลัง หรือแบบกิน หากพบมีเห็บมาก สามารถใช้ยาพ่นกำจัดแบบภายนอกได้ เมื่อกำจัดเห็บแล้ว ก็ต้องดูแลตัวสัตว์ให้ดี ต้องทำความสะอาดสภาพแวดล้อมที่สัตว์เลี้ยงอยู่อาศัย เช่น กรง ที่นอน สนามหญ้า ต้องทำความสะอาดสภาพแวดล้อม เพื่อลดแหล่งเพาะพันธุ์เห็บ และต้องหลีกเลี่ยงการใช้ยากำจัดเห็บหมัดที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียนอย่างถูกต้อง เพราะจะมีความเสี่ยงต่อสัตว์สูง ดังนั้นการซื้อยากำจัดเห็บหมัดต้องเลือกซื้อยาที่ได้มาตรฐานเท่านั้น ขอย้ำว่าหากใช้ยาที่ไม่มีคุณภาพหรือยาปลอมจะทำให้สัตว์เลี้ยงเกิดอาการรุนแรง และตาบอด และอาจเสียชีวิต

ต้องตรวจร่างกายของสัตว์เลี้ยงหลังจากพาออกไปนอกบ้าน โดยดูตามขน ใบหู ง่ามนิ้วเท้า เพราะเป็นตำแหน่งที่เห็บชอบอาศัย ต้องหลีกเลี่ยงพื้นที่เสี่ยง เช่น หญ้า และพื้นดินที่มีสัตว์เลี้ยงใช้ร่วมกันมาก ๆ  และต้องหลีกเลี้ยงพื้นที่ชื้นแฉะ และต้องพาสัตว์เลี้ยงไปตรวจสุขภาพเป็นประจำอย่างน้อยปีละ 1-2 ครั้ง แล้วเมื่อพบปัญหาเรื่องเห็บ ต้องปรึกษาสัตวแพทย์ทันที เพื่อจะได้รักษาอย่างทันการ

ขอย้ำว่าการป้องกันดีกว่ารักษา เพราะฉะนั้น โปรดดูแลสัตว์เลี้ยงด้วยความรักและเอาใส่ใจสุขภาพอย่างสม่ำเสมอ เพื่อสุขภาพที่ดีของสัตว์เลี้ยง และเพื่อความสุขใจของเจ้าของสัตว์ 

น.สพ. นนทษิต ชุติญาณวัฒน์