นี่ก็เลยคริสต์มาสแล้ว แต่หลายคนยังสนุกกับฉลองคริสต์มาสไปอีกหลายวัน โดยเฉพาะโรงเรียนคริสต์จะหยุดยาวตั้งแต่ก่อนคริสต์มาสจนถึงปีใหม่ รวมทั้งโรงเรียนนานาชาติด้วย

                ผู้เขียนจำได้ ตอนเรียนปริญญาโทที่อเมริกา มหาวิทยาลัยหยุดยาวมาก และพ่อแม่เพื่อนๆ จะชวนไปฉลองที่บ้านพวกเขา ก็กินเลี้ยงฉลองกัน ส่วนมากเป็นไก่งวง

                แล้วก็พาไปเที่ยว หรือขี่ม้ากัน ผู้เขียนเอง ขี่ม้าไม่เป็น แต่อยากลอง เลยขึ้นขี่ ปรากฏว่าเพราะขี่ไม่เป็นจึงดึงม้า เอาเท้าไปแตะแรงไปกระมัง ม้าเลยวิ่งเตลิดอย่างเร็ว จะดึงจะฉุด  มันไม่ยอมหยุดวิ่ง

                เพื่อนๆ และครอบครัว ตกใจพอๆ กับผู้เขียน คงกลัวม้าจะพาไปไหน หรือสลัดผู้เขียนตกจากหลังม้าจนอาจเจ็บตัวได้

                ในที่สุด ก็มีคนขี่ม้า มาช่วยดึงม้าให้หยุด ผู้เขียนกลัวแทบตาย และสาปส่งตั้งแต่วันนั้น จะไม่ขอขี่ม้าอีก  

                ผู้เขียนโชคดี เจอเพื่อนเรียนดีมากช่วยทุกอย่าง เพราะเป็นคนไทยคนเดียวในชั้น นอกนั้นเป็นคนอเมริกัน ออสเตรเลีย รวมกัน 30 คน พูดกันแบบน้ำไหลไฟดับ ผู้เขียนฟังไม่รู้เรื่องเลย

                พอใกล้คริสต์มาส เพื่อ ๆ ก็ดีใจมาก เพื่อนๆ ก็ดีมาก ให้การ์ดวันคริสต์มาส ให้ของเล็กๆ น้อยๆ  คงสงสารเห็นเป็นผู้หญิงหน้าตาเอเชียคนเดียว

                แม้แต่จดเลคเชอร์ ก็ช่วยก็อปปี้ให้ ส่งสารว่าฟังไม่ทัน แต่อ่านไม่ออกเพราะเขียนตัวย่อ และหวัดมาก

                โดยเฉพาะ ก่อนคริสต์มาส มาร์กาเร็ต เพื่อนหญิง กับ ลินดา  อุตส่าห์เอาเอกสารที่พวกเขาช่วยกันค้นคว้ามาให้เพื่อผู้เขียนจะได้ทำรายงานได้

                แถมลินดา ยังชวนไปพักบ้านเธอ เพราะรู้ว่า มหาวิทยาลัย หอพักก็ปิดด้วย ผู้เขียนเลยไม่รู้ว่าจะอยู่ที่ไหน

                นี่คือประสบการณ์วันคริสต์มาสที่ผู้เขียนจดจำด้วยความซาบซึ้งจนทุกวันนี้

                เพื่อนดีๆ จึงช่วยให้วันหยุดเป็นสุข ผู้เขียนตอนกลับมาจึงส่งของขวัญให้เพื่อนๆ ไม่ขาด นอกเหนือจากเคยให้ที่อเมริกาตลอด เพื่อตอบแทนน้ำใจ

                                                                                           สุพัตรา สุภาพ