งานจัดเลี้ยงคืนนี้ ต่างจากเมื่อคืนก่อนมากครับ เพราะเป็นทางการ หรูหรา จัดเป็นโต๊ะกลมใหญ่มาก มีอาหารเป็นคอร์ส แต่ก็มีการเดิน “กันเป่ย” ตามประเพณีจีนเช่นเคย ทว่าไม่ดุเดือดเท่า เพราะท่านประธานจะต้องรีบบินกลับไปกรุงปักกิ่งก่อนงานเลี้ยงเลิก เดี๋ยวจะไม่ทันเครื่องบินที่จองไว้ ท่านผู้ช่วยรัฐมนตรี หรือ Vice minister ท่านนี้คงไม่มีท่านผู้อ่านคนใดรู้จัก ถ้าหากผมจะไม่บอกต่อไปว่า เมื่อปีที่แล้วท่านได้รับการสรรหาและแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการใหญ่ หรือ Director generalขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ หรือ FAO ปัจจุบันนั่งทำงานอยู่ที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี นั่นเองครับ

การประชุมโต๊ะกลมของเราดำเนินต่อไป และเสริมด้วยการดูงาน ซึ่งเป็นงานมหกรรมสินค้าเกษตรที่จัดขึ้นน่าจะเป็นประจำทุกปีในนครหนานหนิง นัยว่าการจัดประชุมโต๊ะกลมของจีน มีส่วนสัมพันธ์หรืออาจเป็นส่วนหนึ่งของการจัดงานมหกรรมสินค้าเกษตรด้วยเจ้าภาพจีนได้จัดรถบัสขนาดกลางจำนวนหลายคันพาคณะเราออกจากโรงแรมไปยังสถานจัดงานมหกรรมสินค้าเกษตร ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมง ก็ถึงอาคารแสดงนิทรรศการขนาดใหญ่ เปรียบขนาดน้องๆ เมืองทองธานี นั่นแหละ พวกเราถูกเชิญให้ไปร่วมพิธีเปิดงานด้วย ซึ่งเป็นพิธีง่ายๆ จากนั้นก็เดินขึ้นชั้นสองของอาคารเพื่อเข้าชมการแสดงสินค้าซึ่งถูกแบ่งออกเป็นห้องๆ ขนาดใหญ่ เพื่อจัดแสดงสินค้าพร้อมจำหน่ายซึ่งทั้งหมดมาจากประเทศอาเซียน รวมทั้งจากประเทศไทย แต่หลังจากเดินดูแล้ว สินค้าที่จัดแสดงและจำหน่ายอยู่นั้น มิใช่เฉพาะสินค้าเกษตร หากเป็นสินค้าดังๆ ทั่วไปที่แต่ละประเทศมีอยู่ เช่น เมียนมา ก็ไม่พ้นที่จะต้องมีอัญมณีประเภทต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หยก ส่วนของไทยเรา ส่วนมากจะเป็นสินค้าบำรุงสุขภาพประเภทยาลม ยาหอม และพวกสปาต่างๆ เข้าไปในบูธไทย กลิ่นยาหอม ยานวดฟุ้งกระจาย สร้างความสดชื่นให้แก่คนสูงอายุดีเหลือเกินผมเดินอยู่ไม่กี่บูธ เพราะเวลาค่อนข้างจำกัด มีคนจีนเข้าชมงานเยอะแน่นไปหมด อีกทั้งไม่พบสินค้าที่ตัวเองสนใจจะซื้อเลย ก็ต้องเดินลงมาขึ้นรถบัสเพื่อเดินทางกลับโรงแรมที่พัก

ตกตอนเย็น เนื่องจากโรงแรมที่พักล้อมรอบด้วยศูนย์การค้าใหญ่ใจกลางเมืองอย่างที่บอกไปแต่ต้น ผมจึงอาศัยเวลาว่างเดินตามห้างในบริเวณโดยรอบนั้น ซึ่งจะว่าไปแล้วน่าเดินชม อาจจะเรียกได้ว่ามากกว่าสินค้าที่มหกรรมเกษตรเสียอีก เพราะผู้เข้าประชุมเกือบทั้งหมดหลังจากลงรถบัส ก็เห็นเดินไปกันเกือบทุกผู้ทุกคน ผมว่าสินค้าจีนน่าสนใจมาก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่ม เครื่องหนัง เครื่องประดับ อุปกรณ์ไฟฟ้า เครื่องครัว อาหารการกิน ของเด็กเล่น ไปจนถึงสินค้าอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ แม้ว่าหลายคนจะมองว่าคนที่ใช้สินค้าจีนเป็นคนรสนิยมต่ำ เนื่องจากราคาถูก แต่นั่นก็เป็นเพียงทรรศนะของบางกลุ่มและน่าจะเป็นคนกลุ่มเล็กๆ ที่มองเช่นนั้น คนมีเงินมากเป็นคนรวยอยากใช้ของแพงๆ จีนก็ไม่ง้อ เพราะพลเมืองโลกเกือบร้อยละ 80-90 ยังเป็นคนยากจนเบี้ยน้อยหอยน้อยอยู่ ดังนั้นจึงยังคงต้องพึ่งพาสินค้าราคาย่อมเยาเพื่อใช้ในชีวิตประจำวัน นอกจากจะราคาถูกแล้ว ยังสวยงาม ดีไซน์เยี่ยมหรูเพราะก็อปมาเป๊ะๆ แบบที่ประเทศอื่นทำไม่ได้ คนจีนทราบถึงความต้องการอันนี้ดีครับ ผมเคยไปประเทศแถบแอฟริกา ไม่ว่าจะเป็น เคนยา แซมเบีย และประเทศอื่นๆ สินค้าเกือบทั้งหมดผลิตส่งไปจากจีนทั้งสิ้น จีนประสบความสำเร็จในการพัฒนาประเทศที่ผ่านมา ก็ด้วยเงินที่ได้จากการผลิตสินค้าขายทั่วโลก ความจริงคนจีนโดยพื้นฐานเป็นคนค้าขายเก่งอยู่แล้ว แม้ในสมัยก่อนและหลังเป็นคอมมิวนิสต์ใหม่ๆ ประเทศจีนจะเป็นประเทศเกษตรกรกรรมและยากจน แต่ต่อมาเมื่อเปลี่ยนมาสู่ยุคผู้นำรุ่นสอง จีนได้ปรับเปลี่ยนทิศทางพัฒนาประเทศแบบก้าวกระโดดอาศัยนโยบายสี่ทันสมัย และเริ่มต้นทำการผลิตสินค้าเพื่อจำหน่ายเป็นรายได้หลัก ผลิตสินค้าทุกอย่างดังที่มีคนพูดว่าตั้งแต่ “สากกะเบือยันเรือรบ” เงินทองจึงไหลมาเทมาเข้าสู่ประเทศจีน จนสามารถนำไป “เนรมิต” ประเทศให้กลายเป็นสวรรค์บนดินได้ภายในระยะเวลาเพียง 30 ปี น่าสนใจนะครับ เขาประสบความสำเร็จ เราก็ชื่นชมเขา และก็อยากให้ประเทศไทยเจริญก้าวหน้าเหมือนกับเขาบ้าง ก็ขอนำเสนอไว้ก่อนจะจบเรื่องการซอกแซกในประเทศจีนซึ่งนานๆ จะไปได้ไปสักครั้งครับ

เครดิตภาพ: CAEXPO

ชาญพิทยา ฉิมพาลี

chanpithya@apterr.org