(ต่อจากอาทิตย์ที่แล้ว)

ต่อมาผู้ฟ้องคดีได้โอนไปรับราชการเป็นข้าราชการพลเรือนตำแหน่งปลัดอำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ และได้รับคำสั่งให้ไปปฏิบัติหน้าที่เป็นปลัดอำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่ และไปช่วยราชการประจำฝ่ายท้องถิ่น ที่ทำการปกครองจังหวัดเชียงใหม่ แล้วได้รับการตัดโอนไปรับราชการสังกัด กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นตามลำดับ จนกระทั่งปี พ.ศ.2546 ผู้ฟ้องคดีได้โอนมารับราชการเป็นข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง สำนักงานศาลปกครองในสังกัดสำนักงานศาลปกครองในภูมิภาค 8 (แพร่) ตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม 2546

แต่เนื่องจากสำนักงานศาลปกครองในภูมิภาค 8 (แพร่) ยังไม่เปิดทำการ สำนักงานศาลปกครองจึงมีคำสั่งให้ผู้ฟ้องคดีปฏิบัติหน้าที่ที่สำนักงานศาลปกครองกลางซึ่งตั้งอยู่ในท้องที่กรุงเทพมหานคร ผู้ฟ้องคดีจึงได้ยื่นแบบขอรับเงินค่าเช่าบ้าน และได้รับคำอนุมัติให้เบิกค่าเช่าบ้านได้ตามสิทธิตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2546 และได้รับค่าเช่าบ้านกรณีผ่อนชำระเงินกู้เพื่อชำระราคาบ้านซึ่งได้รับอนุมัติให้เบิกค่าเช่าบ้านได้ตามสิทธิตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2551

หลังจากนั้น ผู้อำนวยการสำนักงานบริหารการเงินและต้นทุน (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1) และผู้อำนวยการสำนักงานศาลปกครองกลาง (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2) ได้มีหนังสือแจ้งเพิกถอนคำสั่งการอนุมัติเบิกจ่ายค่าเช่าบ้านของผู้ฟ้องคดีโดยให้มีผลย้อนหลังและเรียกคืนเงินที่ได้รับไปตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2546 ถึงวันที่ 31 มกราคม 2553 รวมเป็นเงิน 230,000 บาท ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าว ซึ่งเลขาธิการสำนักงานศาลปกครอง (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3) มีคำสั่งยกอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี ผู้ฟ้องคดีจึงนำคดีมาฟ้องต่อศาลปกครอง ขอให้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งเพิกถอนคำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 และที่ 2 และเพิกถอนคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3

(อ่านต่ออาทิตย์หน้า)