(ต่อจากอาทิตย์ที่แล้ว)

ต่อมาผู้ฟ้องคดีได้โอนมารับราชการเป็นข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง สังกัดสำนักงานศาลปกครองในภูมิภาค 8 (แพร่) แต่เนื่องจากสำนักงานศาลปกครองในภูมิภาค 8 แพร่ ยังไม่ได้เปิดทำการ สำนักงานศาลปกครอง จึงมีคำสั่งให้ผู้ฟ้องคดีปฏิบัติหน้าที่ที่ศาลปกครองกลาง ซึ่งตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานคร ดังนั้น ท้องที่กรุงเทพมหานคร จึงถือว่าเป็นท้องที่ที่เริ่มรับราชการครั้งแรกตามข้อ 3 ของระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองว่าด้วยค่าเช่าบ้านข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง พ.ศ. 2545

เมื่อผู้ฟ้องคดีได้รับคำสั่งให้เดินทางไปประจำสำนักงานใหม่ในท้องที่ที่เริ่มรับราชการครั้งแรก ผู้ฟ้องคดีจึงไม่มีสิทธิเบิกค่าเช่าบ้านข้าราชการ ตามข้อ 7(3) ของระเบียบดังกล่าว การที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 และผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 มีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ฟ้องคดีเบิกค่าเช่าบ้านตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2546 ถึงวันที่ 31 มกราคม 2553 จึงเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและเมื่อคำสั่งทั้งสองฉบับดังกล่าวมีลักษณะเป็นคำสั่งทางปกครองที่ให้ประโยชน์เป็นเงินแก่ผู้ฟ้องคดี ผู้ออกคำสั่งจึงมีอำนาจเพิกถอนคำสั่งดังกล่าวได้ตามมาตรา 49 วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539

โดยการเพิกถอนคำสั่งดังกล่าวจะต้องพิจารณาถึงความเชื่อโดยสุจริตของผู้รับประโยชน์ในความคงอยู่ของคำสั่งทางปกครองกับประโยชน์สาธารณะประกอบกันว่า สมควรจะเพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายที่เป็นการให้ประโยชน์เป็นเงินแก่ผู้รับคำสั่งดังกล่าวหรือไม่ และหากต้องเพิกถอน สมควรจะต้องเพิกถอนคำสั่งทางปกครองดังกล่าวทั้งหมดหรือบางส่วน และจะให้การเพิกถอนมีผลตั้งแต่เมื่อใด ตามนัยมาตรา 50 ประกอบกับมาตรา 51 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติเดียวกัน

(อ่านต่ออาทิตย์หน้า)