ในตอนที่ห้าสิบเก้า คราวก่อนนี้ เมื่อครั้งที่ ศาลฯมีคำวินิจฉัย

ม.หกสิบเอ็ด บทเบ็ดเสร็จที่ยื่นไป ว่าทำได้ ไม่ขัดรัฐธรรมนูญไทย

ถ้าเช่นนั้น ก็หวังกันแต่เพียงว่า ในเนื้อหา ศาลฯชี้มาคงเห็นได้

ว่าก้าวร้าว รุนแรงและหยาบคาย ต้องมากมายเกินไป เพียงใดกัน

จึงจะถูกกล่าวหาว่าทำผิด จะได้คิด ละเว้นไว้ ให้แม่นมั่น

ชี้ชวนได้เพียงใด ก็สำคัญ ใช่นับกันเป็นปลุกปั่น ปลุกระดม

องค์ประกอบเหล่านี้ ถ้ามีไว้ โดยศาลฯช่วยชี้ให้อย่างเหมาะสม

จะช่วยให้คนทั่วไป ในสังคม กล้าระดมความเห็นต่าง อย่างมั่นใจ

เพราะไม่มัวกลัวข้อหา ว่าทำผิด เพราะรู้สิทธิ์ รู้หน้าที่ มีแค่ไหน

รู้ว่าองค์ความผิดนี้ มีอย่างไร เหมือนมีหลักประกันให้ ทุกคนมี

เมื่อสังคมกล้าระดมความเห็นกัน ดีด้อยตรงไหนนั้น รู้เต็มที่

คนเข้าใจรัฐธรรมนูญ ก็มากมี พอคุ้มค่าประชามติ ที่ทำไป

คำวินิจฉัย ไม่ได้มีอย่างที่หวัง แต่ก็ยังมีหลักประกันไว้

เพราะมีความเป็นบทห้าม ที่มิให้ ตีความขยายถ้อยคำ ทำเกินไป

ใช้อำนาจขาดความชอบ เกินขอบเขต เป็นมูลเหตุให้ไปฟ้องร้องศาลฯได้

เพราะข้อจำกัดตัดสิทธิ์ ที่ให้ไว้ กำหนดให้กระทำ เพียงจำเป็น

กกต.รู้ความนี้ อย่ารีรอ รีบสานต่อ ประชามติที่อยากเห็น

ให้ได้เป็นประชามติที่ควรเป็น เหมือนอย่างเช่น ตัวอย่างมีที่ทำกัน

นึกสงสัยบ้างไหมว่า เวลานี้ ยังมากมีคนไม่รู้ ดูน่าขัน

ขันไม่ออก เมื่อโพลบอกไม่ต่างกัน มากกว่านั้น ยังพากันพลันเฉยเมย

รับหรือไม่ ไปไม่ไป ไม่อาจรู้ ผู้เกี่ยวข้อง คงต้องดู ใช่วางเฉย

วิเคราะห์ดู เพื่อให้รู้ เหตุเฉยเมย หรือเพราะเคยชินคำสั่ง วังเวงใจ

หรือเพราะฟังแต่ด้านดี ที่เขาว่า พอนานมา คิดได้ว่า น่าสงสัย

สงสัยว่า น่าจะดีจนเกินไป จึงไม่รู้ จะเชื่อใครเขาว่ามา

คิดใหม่เถิด ผู้เกี่ยวข้องต้องทำใจ ให้เป็นไปตามธรรมชาติ อาจดีกว่า

จำกัดเท่าที่จำเป็น เช่นศาลฯว่า เห็นต่างมาอย่างไร ให้พูดกัน

อย่าสับสน กังวลใจ เรื่องวุ่นวาย ไม่มากมายเกินไป อย่าไหวหวั่น

วุ่นเดี๋ยวนี้ ย่อมดีกว่าแล้วเสร็จพลัน บอกปัดกัน รัฐธรรมนูญของผู้ใด

ในตอนที่ห้าสิบเก้า คราวก่อนนี้ บอกจะมีปัญหา สามเรื่องใหญ่

ถ้าขืนเพิ่มอีกปัญหา ที่ว่าไว้ ก็จบไป ไม่ค่อยดีดังว่ามา

ดีที่สุดสำหรับไทยในช่วงนี้ ประคับประคองประชามติ ให้เดินหน้า

รับไม่รับ สำหรับผลที่ออกมา ไทยทั่วหล้า ควรรับได้ จึงจบดี

บัญญติ บรรทัดฐาน