กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว นกอินทรีตัวหนึ่งและหมาจิ้งจอกตัวหนึ่งเป็นเพื่อนกัน โดยต่างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันในเรื่องอาหาร

นกอินทรีทำรังอยู่บนต้นไม้ใหญ่ มีลูกหลายตัวที่ยังเล็ก ส่วนหมาจิ้งจอกอาศัยอยู่ในถ้ำใกล้ๆ กับต้นไม้ใหญ่นั้นมีลูกตัวเล็กๆ ที่ต้องดูแลเช่นกัน

วันหนึ่ง หมาจิ้งจอกออกจากถ้ำไปหาอาหารปล่อยลูกน้อยตัวเล็กๆ อยู่ในถ้ำตามลำพัง ในขณะที่นกอินทรีบนต้นไม้นั้นหาอาหารไม่ได้มาหลายวันแล้ว และลูกน้อยของมันกำลังจะอดตาย

แม่นกอินทรีตัดสินใจ เข้าไปในถ้ำของหมาจิ้งจอกแล้วคาบเอาลูกน้อยของหมาจิ้งจอกไปไว้ในรังบนต้นไม้ จากนั้นมันจิกลูกหมาจิ้งจอกจนตาย แบ่งปันเนื้อเป็นอาหารแก่ลูกๆ ของมัน

เมื่อหมาจิ้งจอกกลับจากการหาอาหารมาถึงถ้ำไม่เห็นลูกน้อยของมัน ครั้นแหงนดูบนต้นไม้ ก็เห็นนกอินทรีกำลังกินเนื้อลูกของมันอย่างเอร็ดอร่อย

หมาจิ้งจอกโกรธกริ้วที่สุดเท่าที่ชีวิตเคยโกรธ มันจึงไปหา “แพะแก่” ที่รู้จักก่อไฟ อ้อนวอนขอไฟจากแพะมาสุมใต้ต้นไม้ แล้วเร่งฟืนเร่งไฟให้โหมหนักขึ้น

ทั้งควันทั้งไฟที่ถูกกระพือไปสู่ยอดไม้ ทำให้ทั้งแม่นกอินทรีและลูกนกอินทรีสำลักควันไฟจนตายอยู่ในรัง

นิทานอีสปเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “ผู้ใจทรามสร้างกรรมชั่วอะไรเอาไว้ ย่อมหนีกรรมที่ตนก่อไม่พ้น”

หมายเหตุ ไม่เห็นด้วยกับ “อีสป” ในนิทานเรื่องนี้ที่ให้นกอินทรีทำรังอยู่บนต้นไม้ เพราะธรรมชาติของนกอินทรีไม่เคยทำรังบนต้นไม้ แต่จะทำรังตามซอกหินของหน้าผาในเทือกเขาสูง

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม