กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ยังมีสองแม่ลูกอยู่กันลำพัง โดยผู้พ่อได้จากไปนานแล้วด้วยโรคภัยไข้เจ็บ

แม่จึงรักลูกและสงสารลูกที่ยังเล็กอย่างจับใจ ลูกอยากได้สิ่งใดก็จะหามาให้ ไม่เคยขัดใจแม้สักครั้ง ทั้งๆ ที่แม่อยู่ในฐานะยากจน พบแต่ความขัดสนตลอดเวลา

ฝ่ายลูกชายก็พอจะรู้ว่า “แม่อยู่ในฐานะตกยาก” ดังนั้นเวลาออกไปนอกบ้าน ถ้าพบ “ของมีค่า” สิ่งไหน พอเจ้าของทรัพย์เผลอ ก็จะหยิบกลับมาบ้านฝากแม่ทุกครั้ง

แทนที่แม่จะห้ามลูกชายไม่ให้กระทำเช่นนั้น กลับกล่าวชม“ความสามารถพิเศษ” ของลูกชายไม่ขาดปาก

ได้รับคำชมจากแม่เช่นนั้น ทำให้ลูกชายภาคภูมิใจที่เป็น “บุตรกตัญญู” ที่สามารถทำให้แม่มีความสุข จึงยิ่งทำการหยิบทรัพย์สินที่มีค่าของผู้อื่นมาฝากแม่มากขึ้นทุกวัน และ “มีใจฮึกเหิมในการลักทรัพย์ของผู้อื่นหนักข้อขึ้น” ทำเช่นนี้เป็นปีๆ“จนเด็กชายเติบใหญ่กลายเป็นวัยรุ่น” ก็ก้าวข้ามจากการ “ลักทรัพย์” เป็น “ชิงทรัพย์” และร่วมมือกับเพื่อนๆ ทำการ “ปล้นทรัพย์” แล้วร้ายแรงถึงขั้น “ฆ่าเจ้าทรัพย์ตาย”

ที่สุด “แก๊งปล้นทรัพย์” ถูกจับ แล้วถูกส่งฝากขังในเรือนจำ “ครั้นแม่ไปเยี่ยมลูก นอกจากร้องไห้ฟูมฟาย ยังดุด่าลูกชายว่า ไม่น่าประพฤติเป็นโจรเช่นนี้”

ลูกชาย “โต้กลับแม่” ทันทีทันใด “ตนกลายเป็นโจรร้ายในวันนี้ ก็เพราะแม่นั่นแหละสอนลูกให้เป็นโจร”

“นิทานสอนลูกให้เป็นโจร” ดังกล่าว กลายเป็นความจริงในหลายประเทศ รวมถึงประเทศไทย

ประเทศไทยก็คล้ายกับประเทศอารยะทั้งหลาย ที่มีการออกกฎหมาย “พ.ร.บ.คุ้มครองเด็กและเยาวชน” โดยมีบท “ลงโทษพ่อแม่ที่ปล่อยปละละเลยและส่งเสริมให้เยาวชนทำผิดกฎหมายบ้านเมือง” เพื่อเป็นการคุ้มครองเด็ก มิให้กลายเป็นโจรตั้งแต่วัยกระเตาะ

แต่ดูเหมือน “กฎหมายลงโทษพ่อแม่” ที่ “สอนลูกให้เป็นโจร” แทบจะไม่เคยถูกนำมาใช้จริงจัง

จนกระทั่งวันนี้ เกิด “แก๊งทะลุแก๊ส” รวมตัวกันออกอาละวาดละแวก “สามเหลี่ยมตาลิบัน (สามเหลี่ยมดินแดง)” ทำตัวเป็น “ผู้ก่อการร้าย” เผาบ้านเผาเมืองและทำลายทรัพย์สินทางราชการอย่าง “สุดห้าว”

เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงต้อง “นำกฎหมายแม่สอนลูกให้เป็นโจร” ออกมาทำการ “ปัดฝุ่น” แล้วดำเนินคดีกับพ่อแม่ที่ปล่อยปละละเลยให้ลูกกลายเป็น “โจร” และเป็น “ผู้ก่อการร้าย”และกำลังก่อความเดือดร้อนให้แก่ประชาชน

ต้องยอมรับว่า “นิทานเรื่องสอนลูกให้เป็นโจร” เป็นนิทานสุดทันสมัยทุกยุค เพราะสอดคล้องกับความจริงที่เกิดขึ้น

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม