กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ยังมีนายพรานหัวไวและเป็นนักไล่ล่าสัตว์ป่าฝีมือการยิงแม่นฉมัง สามารถล่าสัตว์เป็นอาหารวันละมากมาย

แม้จะล่าสัตว์มาเป็นอาหารได้วันละเยอะแยะแต่นายพรานไพรก็ไม่สามารถแบ่งเนื้อแจกจ่ายให้แก่ “สี่เมียสี่ครอบครัว” ได้อย่างเพียงพอ

“นายพรานหัวไว” จึงได้คิดกลอุบายแปลกใหม่สามารถล่อสัตว์ป่ามาเป็นเหยื่อได้วันละมากๆ

“ด้วยประการฉะนี้ นายพรานจึงสร้างกรงเหล็กขนาดใหญ่ เป็นกรงเหล็กคล้ายคุกคล้ายตะรางมองทะลุได้สี่ด้าน โดยด้านที่มีประตูเปิดปิดจะล็อกด้วยกุญแจอย่างแน่นหนา จากนั้นนายพรานไพรปรุงเนื้อแกะเป็นอาหารสุดโอชะใส่ในกรง แล้วนำกรงไปตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในกลางป่า”

ส่วนตัวนายพราน “ขนปืนขนกระสุน” ไปซุ่มอยู่บนห้างร้าน “คอยท่า”

“ตกค่ำคืน” ก็มีสัตว์ป่าที่ได้กลิ่นอาหาร ต่างมาตะกายกรงเหล็ก นายพรานไพรจึงได้โอกาสยิงสัตว์ที่ตกเป็นเป้า

“กว่าฟ้าจะรุ่งสางและแสงทองส่องลอดไม้มาเหลืองๆ” นายพรานใหญ่ก็ล่าสังหารสัตว์ป่าไปเป็นจำนวนมาก จากนั้นเขาได้จุดพลุไฟสีเขียวยิงขึ้นฟ้า

ไม่ช้าไม่นาน ลูกชายแปดคนที่เกิดจากสี่เมียสี่ครอบครัวก็ได้มาถึง และช่วยกันแบกหามอาหารที่ไล่ล่าได้กลับบ้านอย่างแฮปปี้

นายพรานทำอยู่เช่นนี้อย่างยาวนาน สัตว์ป่าทั้งหลายก็ยังเดินทางมา “ตกเป็นเหยื่อ” ให้นายพรานล่าสังหารอย่างงี่เง่า “โดยไม่เคยมีสัตว์ป่าตัวไหนได้ลิ้มรสเนื้ออันหอมหวานที่นายพรานใส่ไว้ในกรงเหล็ก”

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม