ดูเหมือนสื่อทั่วโลกต่างพร้อมใจกัน “เปรียบเทียบ” การเดิมพันทางการเมืองทุกระดับ ช่างเหมือนกับการ“เดิมพัน” บนโต๊ะการพนันอย่าง “เป๊ะ เป๊ะ”

มีทั้งการ “เกทับอย่างใจถึง” มีทั้ง “หลบไปอย่างใจฝ่อ” และมีทั้ง “ขอดู” แบบ “กูไม่กลัวไพ่บนมือของมึง”เพื่อเป็นกลยุทธ์ “ด้อยค่าอีกฝ่ายอย่างสุดแสบ”

โดย “ผู้กล้าเกทับ” ทุกราย นอกจาก “ถือไพ่เหนือกว่า”คู่ต่อสู้แล้วบางรายอาจมีการ “ลักไก่อย่างสุดกล้า”

“การเมืองระดับประเทศ” นักเกทับบลัฟแหลกทุกรายล้วนเป็น “ผู้นำใจถึงมากประสบการณ์” และรัฐมนตรีต่างประเทศที่เป็น “โป๊กเกอร์มือทองคำระดับเทพมา
แจ้งเกิด”

“การเมืองภายในประเทศ” ทั้งระดับชาติ ระดับภูมิภาคและระดับท้องถิ่น ทุกพรรคการเมืองและทุกนักการเมือง “ต่างเป็นนักการพนันป๊อกเด้ง” ที่ถือไพ่อยู่บนมือสองใบถึงเวลาเลือกตั้งเมื่อใด เท่ากับถึงเวลา “จั่วไพ่ใบที่ 3” ถ้า“สอบตก” คือได้ “ไพ่บอดแต้ม” หาก “สอบได้” เท่ากับจั่วไพ่ “ได้ 21 แต้มจ้า”

คงจะเพราะนักการเมืองทุกชาติต่างเห็นพ้องกับสื่อทั้งหลาย ว่าการเดิมพันทางการเมืองนั้นไซร้ คือการ“เกทับบลัฟแหลกบนโต๊ะการพนัน”

ดังนั้น โฆษกกระทรวงการต่างประเทศของจีนจึงออกมาเหยียบเบรกเท้า ดึงเบรกมือและตบเกียร์ต่ำใส่คาวบอยชักปืนไวว่า “การหนุนหลังให้ไต้หวันแบบหมดหน้าตัก เท่ากับถือไพ่บอดแต้มของไต้หวัน”

ถูกแล้วครับ ไม่ว่าจะเป็นการเมืองระหว่างประเทศ หรือการเมืองในประเทศ “เซียนพนัน” ทั้งหลาย ต่างไม่ต้องการให้ “ไพ่ในมือบอดแต้ม” เช่น

“พรรคการเมืองขนาดจิ๋ว” ในประเทศไทยขณะนี้ เจอะกติกาเลือกตั้งใหม่ต่างถึงกับ “หนาว” ไปตามๆ กัน โดยพรรคจิ๋ว “ต่างถือไพ่อยู่บนมือ 2 ใบ” ที่บวกกันแล้วได้แค่ 12 แต้ม และ 13 แต้ม

เมื่อมีการเลือกตั้ง เท่ากับ “พรรคโซ้ยตี๋” เหล่านี้จะต้อง “จั่วไพ่ใบที่ 3” แล้วโอกาสจะจั่วไพ่ 10 แต้มไพ่แจ๊ค แหม่ม คิง และดอกจิก เป็นไปได้สูงยิ่ง

ไพ่บนมือบวกกันแล้วได้ 22 แต้มเมื่อใด เท่ากับได้ “ไพ่บอดแต้ม” อยู่บนมือทันที

เมื่อพรรคจิ๋วมีโอกาสถือ “ไพ่บอดแต้ม” ถึง 90 เปอร์เซ็นต์ จึงมีโอกาส “สูญพันธุ์ 99 เปอร์เซ็นต์จ้า”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม