คอการเมืองจำนวนไม่น้อยได้ออกมาตั้งคำถามอย่าง “สุดงง” ว่าเกมการเมืองของสามก๊กสารขัณฑ์ได้แก่ “พรรคสีแดง พรรคสีส้ม และพรรคสีน้ำเงิน” ที่กำลังโรมรันกันอย่างสุดมันโดยเฉพาะ “ฉากทัศน์การเลือกนายกฯ คนที่ 32 ที่ผ่านมา”

“โดยจบท้าย พรรคสีน้ำเงินได้จัดตั้งรัฐบาล พรรคสีแดงไปเป็นฝ่ายค้าน แล้วพรรคสีส้มอยู่ฝ่ายไหน? แล้ว เพราะเหตุใด? จึงได้หนุนพรรคสีน้ำเงินแบบทุ่มสุดตัว? และการช่วยให้พรรคสีน้ำเงินเป็นรัฐบาลแทนพรรคสีแดง หวังอะไรกันแน่?”

คำถามดังกล่าวที่ว่า “ส้มได้อะไร?” จากการ “เตะหมูเข้าปากหมา ปิ้งปลาประชดแมว” ในครั้งนี้?

ดูเหมือน “กูรูทางการเมือง” หลายท่านได้ออกมา “วิเคราะห์” และ “วิแคะ” ว่า “งานหักดิบพรรคสีแดงของพรรคส้ม” ครั้งนี้เป็นการ “แก้แค้น”ที่เคยถูก “ต้มตุ๋น” หรือ “ตระบัดสัตย์” หรือไม่?

แท้จริงแล้ว การที่พรรคส้ม “หักดิบพรรคสีแดง ด้วยการอุ้มพรรคสีน้ำเงินอย่างทุ่มเทเช่นนี้ มาจากกลยุทธ์ของพรรคส้มที่มองไปถึงการช่วงชิงอำนาจรัฐในสมัยหน้า” ต่างหากเล่า

โดยลึกๆ แล้ว พรรคส้มไม่เชื่อใจและไม่ไว้วางใจทั้งพรรคแดงและพรรคสีน้ำเงิน หากไม่แยกสองพรรคนี้ออกจากกัน การจัดตั้งรัฐบาลครั้งหน้า พรรคส้มก็จะเป็นฝ่ายค้านเช่นเดิม

ดังนั้น พรรคส้มจึงต้อง “กำจัด” หรือ “โหลดเตี้ย” คู่แข่งทั้งสองพรรค

แต่การ “กำจัด” หรือ “โหลดเตี้ย” พรรคคู่แข่งจะ “เปิดศึกกับทั้งสองพรรคย่อมเป็นไปไม่ได้” จึงต้อง “โหลดเตี้ย” ทีละพรรค จึงจะ “สมหวัง เจ๋งจัง พี่เท้ง”

ด้วยประการฉะนี้ พรรคส้ม จึงต้อง “หักดิบพรรคสีแดงเป็นพรรคแรก”และต้อง “โหลดเตี้ยให้สำเร็จ”

พรรคส้มเชื่อว่า ทั้งพรรคสีแดงและพรรคส้มต่างมี “ฐานเสียงจากประชาชนกลุ่มเดียวกัน” ในขณะที่พรรคสีน้ำเงินมี “ฐานเสียงจากประชาชนคนละกลุ่ม”

ดังนั้น เป้าหมายแรกจึงต้อง “หักดิบพรรคสีแดงให้มีสส.เข้าสภาแบบต่ำเตี้ยเรี่ยดิน” จนกลายเป็น “พรรคบอนไซ”

ส่วนพรรคน้ำเงิน เป็นเรื่องกลยุทธ์ในอนาคต

กูรูวิเคราะห์และวิแคะออกมาเช่นนี้ จะเป็นจริงได้หรือไม่? เลือกตั้งสส.ทั่วประเทศครั้งหน้า “คือคำเฉลย”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม