ดูเหมือนสื่อทุกค่ายและกูรูทางการเมืองทุกท่านของสารขัณฑ์ต่างออกมา“วิเคราะห์” ถึงกลยุทธ์ในการ “ทำศึกเลือกตั้ง” ของพรรคการเมืองต่างๆ กันอย่าง “คึกคัก” โดยเฉพาะของ “สามพรรคใหญ่” ที่คาดหมายว่าจะเป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาล

“ทั้งสามพรรคใหญ่” ต่างมี “ขุนทัพ” และ “ขุนศึก” ในการลุยหาคะแนนนิยมจากประชาชน ล้วนเป็น “ดาวฤกษ์” ทั้งสิ้น จนมีสื่อนำมาเปรียบเทียบเป็น “สามก๊ก”ในพงศาวดารชิงอำนาจรัฐมังกรใน“ยุคราชวงศ์ฮั่น” เมื่อ 2,000 ปีก่อน

“ในพงศาวดารสามก๊ก ไม่ว่าวุยก๊กของโจโฉ ง่อก๊กของซุนกวนและจ๊กก๊กของเล่าปี่ ล้วนมีขุนศึกทั้งบู๊ทั้งบุ๋นล้วนเป็นดาวฤกษ์อย่างยั้วเยี้ย ที่วางแผนและรุกไล่ทำสงครามกันอย่างดุเดือด ดุดัน และดุฉกรรจ์ จนกลายเป็นตำนานที่ถูกกล่าวขวัญและจดจำรำลึกกันอย่างกว้างขวาง”

พงศาวดารสามก๊กในแผ่นดินมังกร เป็นประวัติการรบที่ยาวนานกันกว่า 100 ปีทุกกลยุทธ์กว่าพันสนามรบ ล้วนเป็น “ตำนาน” แห่งการพิชิตศึก ครั้นถึงราชวงศ์เหม็ง (พ.ศ.1911-2186) ก็มีนักเขียนคนเก่ง ชื่อ “ล่อกวนตง” นำมาเรียบเรียงเป็นหนังสือยาวถึง 120 ตอน แล้วถูกแปลเป็นภาษาต่างๆ อย่างกระจุยกระจายรวมถึงภาษาไทย “เจ้าพระยาพระคลัง(หน)” ในสมัยรัชกาลที่ 1 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ก็ได้แปลออกมาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์

ตัวละครในพงศาวดารสามก๊กนั้น มีมากมายจนคนอ่านจำกันไม่ครบแต่บุคคลของนักรบคนสำคัญและนักวางแผนรบสมองอัจฉริยะ “ล่อกวนตง”ได้สร้างสีสันดึงเอา “จุดโดดเด่น” และ “ความสามารถพิเศษ” มานำเสนอจนกลายเป็นละครที่ผู้อ่านสามก๊กต่างจดจำอย่างแม่นยำและถ่ายทอดมาเป็นรุ่นๆ จนถึงวันนี้

“ล่อกวนตง” ได้กระชับย่อ “ความเจ๋งเฉพาะตัวของดาวฤกษ์ทั้งหลายในสามก๊ก” ออกมาดังนี้

“ยอดซื่อสัตย์คือกวนอู ยอดรอบรู้คือขงเบ้ง รบสุดเก่งคือจูล้ง ยอดคนตรงคือ โลซก สุดงกความฮาเฮคือเล่าเสี้ยน ปกครองอย่างมือเซียนคือ ซุนกวน สุดมั่นคงไม่เรรวนคือโจโฉ ไม่เคยขี้โม้หรือคุยโตคือเตียวสา ภักดีอย่างมีศักดิ์ศรีคือจิวยี่ กลยุทธ์สุดดีคือสุมาอี้ ฝีมือรบสุดยอดในปฐพีคือลิโป้ วาสนาสุดโต้คือ สุมาเอี๋ยน ยอมถูกเจี๋ยน(เจ้าชายน้อย) คือขันที อัปรีย์สุดยอดคือตั๋งโต๊ะ โมะมะอย่างโง่เง่าคือ อ้วนเสี้ยว สุดเขี้ยวคือลิฉุยและกุยกี” เป็นต้น

“ส่วนภาพลักษณ์ของ 3 พรรค 3 ก๊กและ 3 สีในศึกเลือกตั้งสารขัณฑ์ กูรูทางการเมืองต่างสรุปอย่างสั้นๆ” ดังนี้

“พรรคสีส้ม” อยู่ในโลก 2 ใบ “เอาใจ” ทั้ง “กองเชียร์” และ “ถกเถียง” กับ “กองแช่ง” ตลอดเส้นทางการหาเสียง

“พรรคสีแดง” เปลี่ยนสไตล์การหาเสียงจากที่เคย “สุดโม้ สุดกร้าวและสุดห้าวอย่างมั่นใจ” มาถึงยุคดร.เชน ก็เป็นสไตล์อ่อนน้อม เจียมตัวและสุภาพจนไม่เหลือภาพเดิมๆ อย่างสุดประหลาด และประกาศร่วมกับทุกพรรคจัดตั้งรัฐบาลด้วยกันได้

“พรรคสีน้ำเงิน” ได้เปรียบพรรคอื่นเพราะยังครองอำนาจรัฐ แต่รัฐบาลมิกกี้เมาส์ก็ไม่เล่นบทโฉ่งฉ่าง รักษาอาการและถนอมตัวอย่างสุดๆ

สิ่งหนึ่งที่ทุกพรรคหรือทั้ง 52 พรรคทำเหมือนกันคือ ต่างหาเสียงด้วยนโยบายประชานิยมอย่าง “สุดมันจร้า”

8 กุมภาพันธ์ 2569 นี่แล้วครับ จะได้รู้ชัด ชัด ชาวสารขัณฑ์พร้อมใจกันมอบให้พรรคใด “ครองแชมป์?”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม