คงต้องยอมรับว่า “ลัทธิเกลียดชัง” ได้เกิดขึ้นมาแล้วในโลกอย่างยาวนานโดยเป็นลัทธิสุดดุดัน ทำให้หลายชาติ “บาดหมาง” กันไม่รู้เลิก พลเมืองของทั้งสองฝ่าย “ถูกผู้นำทำการสะกดจิต” ให้ชิงชังพลเมืองของอีกชาติอย่างถึงพริกถึงขิง

ตัวอย่างเช่น “ชาวยิว” กับ “ชาวมุสลิม” ที่เป็นเพื่อนบ้านประเทศติดกัน ต่างก็ถูก “ลัทธิเกลียดชัง” ฝังหัว จนทั้งสองฝ่าย “บาดหมาง” ถึงขั้นถ่ายทอดสู่ทายาทรุ่นต่อรุ่น

“หากผู้นำทั้งสองฝ่าย ไร้ความมุ่งมั่นที่จะทำลายลัทธิความเกลียดชังอย่างจริงใจและจริงจัง คงระบุได้เลยว่า ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้าตอนบ่าย ความบาดหมางระหว่างยิวกับมุสลิมย่อมไม่มีวันจบ”

เหลียวมาดู “ลัทธิเกลียดชัง” ที่เกิดขึ้นกับชาวสารขัณฑ์และชาวขอมดำดินบ้าง

ในยุคกรุงศรีอยุธยา แม้สารขัณฑ์กับขอมดำดิน จะก่อสงครามกันอย่างยาวนานหลายร้อยปี แต่ประชาชนก็ไม่เคยบาดหมางฝังใจ ผู้นำทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้นำลัทธิเกลียดชังมาสะกดจิตพลเมืองของตน

ครั้นมาถึงยุคขอมดำดินตกเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศสประชาชนทั้งสองฝ่ายต่างก็ยังคบกันเป็นทั้งญาติและเพื่อนบ้านที่ดีอย่างมีไมตรี

ครั้นกัมพูชาหลุดจากการเป็นขี้ข้าของฝรั่งอั้งม้อ แล้วเกิดสงครามแย่งอำนาจกัน 3 ฝ่าย จบท้าย “ตระกูลฮุน” ได้ชัยชนะอย่างเบ็ดเสร็จ และครองอำนาจรัฐอย่างยาวนานมากว่า 40 ปี

40 ปีที่ “อังเคิลฮุน” ได้อำนาจรัฐก็เริ่มสร้างบารมีให้ชาวกัมพูชางมงายในลัทธิชาตินิยมและลัทธิเกลียดชังเสียมเพื่อให้ตนเองอยู่ในอำนาจอย่างปลอดภัย สารขัณฑ์จึงกลายเป็น “เหยื่อ” ที่ถูกลัทธิเกลียดชังของฮุนเซนเล่นงานอย่างสุดเข้ม

“สุดเข้ม” โดยสร้างตำราประวัติศาสตร์ สร้างให้สารขัณฑ์เป็นมารร้ายตัวฉกรรจ์ ให้เด็กๆ ได้เรียนรู้อย่างฝังใจ ครั้นเป็นผู้ใหญ่มีงานทำและมีครอบครัว สื่อทุกชนิดของกัมพูชาก็ยังสร้างสารขัณฑ์ให้ชาวขอมจดจำไม่รู้เลิก ในภาพผู้ร้ายถาวร

“สอนกันทุกช่องทางและสะกดจิตกันยาวนานหลายทศวรรษ จนทำให้ชาวกัมพูชาบูชาลัทธิเกลียดชังเสียมจนซึมเข้าไปในสายเลือด”

ชาวเขมรทุกวันนี้ จึงเกลียดชังเสียมกันทั่วหน้าจนยากจะแก้ไข และพ่อมดฮุนก็ไม่ต้องการแก้ไข ลึกลึกแล้วต้องการให้ลัทธิเกลียดชังเสียมคงอยู่ยาวนานตลอดไป

ณ วันนี้ สิ่งที่น่าตกใจกว่า “ขอมเกลียดเสียม” ได้แก่ ชาวสารขัณฑ์จำนวนไม่น้อย ก็เกิดบูชาลัทธิเกลียดชังกัมพูชาขึ้นมาอย่างจับใจบ้าง

หากประชาชนทั้งสองประเทศต่างยังถูกครอบงำด้วยลัทธิเกลียดชัง ซึ่งกันและกัน รับรองได้ การจะเห็น “เพื่อนบ้านที่ดี” น่าจะยังเป็น “ความหวัง”ที่หวังไม่ได้อีกยาวนาน

แม้ “ฮุนเซน” เจ้าพ่อลัทธิเกลียดชังเสียม จะตายไปก็ยังมีฮุน มาเนต เป็นผู้นำจิตวิญญาณลัทธิเกลียดชังเสียมสืบทอดอุดมการณ์อุบาทว์ต่อไป ชัวร์?

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม