“นิทานหมาป่า เรื่อง หมาป่าเป็นเพื่อนกับนกกระสา”

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว” หมาป่ากับนกกระสา “ทำสัญญาเป็นเพื่อนกัน”

“หมาป่า” สัญญาว่า “จะไม่กินนกกระสาเป็นอาหาร” ในขณะที่ “นกกระสา”ก็สัญญาว่า “ถ้าตนหาปลาตามหนองคลองบึงได้ ก็จะนำมาเป็นอาหารแบ่งปันให้หมาป่า”

ทั้งสองฝ่าย ต่างรักษาสัญญามาได้ระยะหนึ่ง จนเป็นที่สรรเสริญของปวงสัตว์ป่าทั้งหลาย

แล้ววันหนึ่ง “หมาป่าได้เชิญนกกระสามาที่บ้าน” โดยหมาป่าบอกว่า“จะเลี้ยงอาหารที่สุดอร่อยแก่นกกระสาเพื่อนรัก”

“บนโต๊ะอาหาร” หมาป่าได้ตัก “ซุปหูฉลามอาหารอันโอชะใส่จานแบนๆ สองใบ” กลิ่นซุปอันหอมยวนใจทำให้นกกระสาหิวยิ่งนัก “แต่มันก็ไม่สามารถกินซุปที่อยู่ในจานแบนๆ ได้”

ส่วนหมาป่า “หลังจากได้ใช้ลิ้นเลียซุปหูฉลามใส่ปากจนเกลี้ยงจาน”จึงได้ถามนกกระสาว่า

“เพื่อนรัก หูฉลามคงไม่อร่อย เจ้าจึงไม่ยอมกิน” กล่าวจบ “หมาป่าก็ใช้ลิ้นเลียซุปหูฉลามในจานของนกกระสาเข้าปากตนเองจนเกลี้ยงจาน”

หลายวันต่อมา “นกกระสาได้เชิญหมาป่าไปที่บ้าน เพื่อเลี้ยงอาหารบ้าง”

“บนโต๊ะอาหาร” นกกระสา “ใส่ซุปเนื้อกระต่ายป่าที่สุดโอชะลงในไหปากแคบสองใบ” ใบหนึ่งเป็นของหมาป่า อีกใบเป็นของตนเอง

“นกกระสาใช้ปากแหลมยาว จุ่มลงในไหปากแคบ แล้วกินซุปกระต่ายป่าจนเกลี้ยงไห” ในขณะที่หมาป่าไม่สามารถกินซุปกระต่ายป่าจากไหปากแคบได้สำเร็จ ได้แต่มองด้วยความเสียดาย

นกกระสาจึงถามหมาป่าว่า “เพื่อนรัก ซุปกระต่ายป่าคงจะไม่อร่อยเจ้าจึงไม่ยอมกิน” จากนั้น “นกกระสาจึงกินซุปกระต่ายป่าในไหของหมาป่าจนเกลี้ยงไห”

“หมาป่าเห็นเช่นนั้น ก็โกรธกริ้วขึ้นมาอย่างฉับพลันแล้วฉีกสัญญามิตรภาพทิ้งทันทีทันใด แยกเขี้ยวขาวจับนกกระสากินเป็นอาหารอย่างไม่ชักช้า”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “คำสัญญาของหมาป่า” เป็นสัญญาที่ไม่มีอยู่จริงในโลก

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม