มหกรรมสงกรานต์ปีนี้ ชาวสารขัณฑ์คงจะพากันหยุดงานยาวนานกว่าสงกรานต์ปีใดๆ เพราะนอกจาก “มีวันหยุดสัปดาห์ดักหน้าดักหลัง” จูงใจให้หยุดยาวแล้ว ราคาน้ำมันที่ “แพงทะลุเมฆ” สูงกว่าสงกรานต์ทุกปี ทำให้การกลับบ้านมีค่าใช้จ่าย“สุดโหด” จึงต้องขออยู่บ้านยาวนานให้ “สุดคุ้ม”

“หยุดยาว” ปีนี้ ผมจึงขอนำ “นิทานหมาป่า” หลายเรื่องมาเล่าเป็นชุด เพื่อให้สอดคล้องกับสถานการณ์โลกปัจจุบัน ที่ชาติมหาอำนาจบางประเทศได้ “ทำตัวเป็นหมาป่า” ล่าเหยื่ออย่าง “ดุเดือด ดุดันและดุฉกรรจ์”

“นิทานหมาป่า” นั้น คงไม่มีนักเล่านิทานคนใด “เล่าได้สะใจและเล่าได้มากมาย” เท่ากับ “อีสป” ทาสของอาณาจักรเอเธนเมื่อกว่า 3,000 ปีก่อนที่ไม่ต้องทำงานหนักเป็นกุลีถูกนายทาสเฆี่ยนตี เพราะนายทาสต่างติดใจนิทานที่อีสปเล่า จึงให้เอกสิทธิ์“เล่านิทานแทนทำงานเป็นกุลี”

“นิทานที่อีสปเล่าเป็นพันเรื่องนั้น ล้วนมีคติเตือนใจและจบในสไตล์หักมุมหรือ Twist Ending ที่นักเขียนทุกคนในปัจจุบันต่างขยันทำให้เหมือนอีสป”

นอกจากนั้น “อีสป” ยังมีจินตนาการ “ล้ำยุค” โดยให้ตัวละครในนิทานทุกเรื่องไม่ว่าจะเป็นเทพ เทวดา อสูร ปีศาจ ซาตาน จอมมารทั้งหลาย รวมถึงโฮโมซาเปี้ยนทุกเผ่าพันธุ์ และสัตว์ทุกชนิดในโลกต่าง “ใช้ภาษาเดียวกัน” สื่อสารเข้าใจกันได้อย่างอัศจรรย์ ซึ่งเป็น “สิ่งที่มนุษย์ในปัจจุบันต้องการให้เกิดขึ้น” และ “อาจเป็นไปได้ในอีกหมื่นปีข้างหน้า”

“นิทานอีสป” นั้น หากมีเรื่องใดมี “หมาป่า” เป็นตัวละคร “หมาป่าก็จะเป็นผู้ร้ายตลอดกาล” จนผู้คนทั้งโลกต่างจดจำได้แม่นยำ “หมาป่าล้วนโหดเหี้ยมตลอดกาล ทั้งเจ้าเล่ห์ ทรยศหักหลังและเลวทรามจนคบไม่ได้” ดังเรื่องต่อไปนี้

“นิทานหมาป่า เรื่อง หมาป่ากับลูกแกะ”

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว” ลูกแกะตัวหนึ่งเกิดกระหายน้ำ จึงออกจากที่พักตามลำพัง จนถึงลำธารแห่งหนึ่งในป่าลึก ซึ่งมีน้ำใสสะอาด จนเย้ายวนใจให้ลูกแกะอยากดื่มยิ่งนัก

ขณะที่ลูกแกะลงลุยน้ำในลำธารและดื่มน้ำอย่างกระหาย ก็ปรากฏร่างของ“หมาป่าตัวใหญ่เดินมาจากต้นน้ำของลำธารแยกเขี้ยวเขใสล แล้วมันก็แยกเขี้ยวเข้าใส่ลูกแกะพร้อมกับดุด่าเสียงดัง” ว่า

“เอ็งกล้าดีอย่างไร? จึงมากวนน้ำที่ข้ากำลังจะดื่มจนขุ่นคลัก?”

ลูกแกะตอบทันใด “ข้าอยู่ปลายน้ำ ท่านอยู่ต้นน้ำ จึงเป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะเป็นผู้กวนน้ำที่ท่านจะดื่มกินจนขุ่นคลัก”    

หมาป่าโกรธกลิ้ว “แม้เอ็งจะไม่ได้กวนน้ำให้ขุ่น แต่เมื่อสองปีก่อน เอ็งก็เที่ยวด่าข้าให้สัตว์ทั้งหลายได้ฟังว่า ข้าเลวทรามยิ่งกว่าสัตว์ใดๆ ในป่าลึก”   

ลูกแกะรีบแก้ตัวจนควันออกหู แล้วตะคอกใส่ลูกแกะ “แม้เอ็งจะไม่ได้ด่าข้าแต่พ่อของเอ็งและแม่ของเอ็งก็เคยด่าข้า ดังนั้นข้าจะลงโทษเจ้าในฐานะที่เอ็งเป็นลูกของอีช่างด่า”

“กล่าวจบ หมาป่าก็กระโจนเข้าใส่ลูกแกะ แล้วจับกินทันทีอย่างอร่อยลิ้น”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “จอมพาลทั้งหลายย่อมหาเหตุเล่นงานเหยื่อได้ทุกเรื่อง”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม