ณ วันนี้ดินแดนสุวรรณภูมิแหลมทองได้มีกรอบความร่วมมือระดับภูมิภาคอยู่ 4 กรอบด้วยกันคือ

กรอบประชาคมอาเซียน (ASEAN Community),กรอบความริเริ่มแห่งอ่าวเบงกอลสำหรับความร่วมมือหลากหลายสาขาทางวิชาการและเศรษฐกิจ / BIMSTEC (Bay of Bengal Initiative Multi-Sectoral Technical and Economic Cooperation)กรอบความร่วมมือแม่โขง-ล้านช้าง-MLC (Mekong-Lancang Cooperation/lower Mekong),กรอบยุทธศาสตร์ความร่วมมือทางเศรษฐกิจ อิรวดี-เจ้าพระยา-แม่โขง / ACMECS (Ayeyawady-Chao Phraya-Mekong Economic Cooperation Strategy)

นอกจากนั้นเราก็ยังมีกรอบที่เกี่ยวข้องกับดินแดนสุวรรณภูมิอีก 2 กรอบคือ

กรอบความร่วมมือลุ่มแม่น้ำโขง-คงคา / MGC (Mekong-Ganga Cooperation)กรอบความร่วมมือในทะเลจีนใต้ ซึ่งกำลังมีการจัดทำหลักปฏิบัติหรือกฎบัตรว่าด้วยการปฏิบัติในทะเลจีนใต้ระหว่างอาเซียนกับจีน (ASEAN-China Code of Conduct for the South China Sea – COC) ซึ่งคาดว่าจะแล้วเสร็จภายในปี พ.ศ. 2569 นี้

กรอบความร่วมมือทั้งหมดดังกล่าวนี้บ่งบอกว่า บรรดาประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และประเทศใกล้เคียงต่างมีความประสงค์ที่จะอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขด้วยการร่วมมือ หลีกเลี่ยงการใช้ความรุนแรง และเมื่อมีข้อขัดแย้ง ข้อพิพาทหนึ่งใดก็จะใช้วิธีการเจรจาแบบสันติทางการทูต โดยเฉพาะประชาคมอาเซียนเมื่อมีการจัดตั้งขึ้นมาในปี พ.ศ. 2510 ซึ่งเป็นการสะท้อนเจตนารมณ์ที่จะให้ประเทศสมาชิกไม่ใช้ความรุนแรง และหาข้อยุติร่วมกันที่โต๊ะเจรจา และโดยทั่วไปประชาคมอาเซียนก็ประสบความสำเร็จอย่างสูง แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่ระยะหลังๆ ไทยกับกัมพูชากลับมีการปะทะกันตามชายแดน และพัฒนาไปสู่สภาวะของการเผชิญหน้า และทั้งนี้ประเทศทั้งสองก็มีภาระหน้าที่ที่จะเร่งหาข้อยุติของความขัดแย้งด้วยสันติวิธี เป็นการให้ความเคารพต่อประชาคมอาเซียน ไม่เป็นตัวรั้งความเจริญก้าวหน้า แต่เป็นตัวเสริมสร้าง

ในหลายๆ กรณีและในหลายๆ เหตุการณ์ของการอุบัติขึ้นของความไม่พึงพอใจกัน มีการประท้วงซึ่งกันและกัน หรือมีการปะทะกันเช่นในกรณีไทยกับกัมพูชา มักจะมีเรื่องของการนำเอาเรื่องในอดีต หรือในประวัติศาสตร์เข้ามาเกี่ยวข้องเพื่อเร้าอารมณ์ของการเกลียดชังกัน โดยไม่ยอมรับว่าเรื่องในประวัติศาสตร์หนึ่งใดแม้ว่าจะขมขื่น เจ็บปวดแล้วก็ตาม แต่เรื่องราวนั้นก็ได้ผ่านพ้นไปนานมากแล้ว ถึงแม้บางอย่างจะไม่สามารถลืมเลือนกันได้ แต่ก็จะต้องก้าวไปข้างหน้า โดยทุกฝ่ายต้องยอมรับความเป็นจริงที่ได้เกิดขึ้นไปแล้ว รวมทั้งอภัยให้กัน เพื่อประโยชน์ร่วมกันในปัจจุบันและอนาคต เพราะต่างมีกรอบความร่วมมือต่างๆ ดังกล่าวรออยู่แล้ว

ในการนี้ก็คงต้องมีการชำระหนังสือเรียนประวัติศาสตร์ที่สะท้อนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง ซึ่งก็ต้องอยู่บนหลักการที่จะไม่ปลูกฝังความเกลียดชัง และความอาฆาตแค้น  อีกทั้งนักการเมือง นักปกครองผู้บริหารประเทศ ผู้นำทางความคิดต่างๆ ก็จะต้องละเว้น และยุติการเอาเรื่องราวแต่อดีตในประวัติศาสตร์มาเป็น “เครื่องเล่น” ทางการเมือง โดยให้ตระหนักว่า ทุกสังคมทุกประเทศมีเรื่องที่จะร่วมมือกันเพื่อผลประโยชน์ร่วมกันมากมาย และในการร่วมมือนั้นสภาวะแวดล้อมหรือบรรยากาศก็ต้องมีความสงบที่เอื้ออำนวยต่อกันและกัน

ชาวแผ่นดินสุวรรณภูมินั้นมีระบบความเชื่อถือ มีขนบธรรมเนียมวัฒนธรรมที่คล้ายคลึงกัน มีการผสมผสานถ่ายเทกันไปมา แทรกซึม และแตกกระจายกันไปทั่ว แยกแยะกันไม่ออกได้อย่างแน่ชัดว่า “นี่เป็นของฉัน และนั่นเป็นของเธอ”  ชาวสุวรรณภูมิจึงมีความเหมือน คล้ายคลึง และเป็นหนึ่งเดียวกันมากกว่าความต่าง

ฉะนั้นชาวสุวรรณภูมิก็จะต้องสามารถมองข้ามประวัติศาสตร์ มาตั้งสติและมาตั้งต้นกันใหม่ เพื่อเสริมสร้างสันติสุข ความเคารพนับถือ และไว้เนื้อเชื่อใจกัน  ชาวสุวรรณภูมิเป็นแบบอย่างของสังคมมนุษย์ที่มีมิตรไมตรีต่อกัน และไม่มีอคติใดๆ ทั้งสิ้น

กษิต ภิรมย์
kasitfb@gmail.com