หลายๆ ประเทศในทวีปเอเชียก็คงความเป็นประชาธิปไตยไว้ได้อย่างแข็งแกร่ง มั่นคง เช่น ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ไต้หวัน และอินเดีย ซึ่งก็เป็นที่น่าชื่นชมและยินดี นอกจากนั้น ยังมีอีก 3 ประเทศเล็กๆ ที่เพิ่งเริ่มต้นกับเรื่องประชาธิปไตยได้ไม่นาน แต่ก็สามารถประคับประคองความเป็นสังคมประชาธิปไตยมาได้อย่างมั่นคง นั่นคือ มองโกเลีย ติมอร์ตะวันออก และภูฏาน ซึ่งก็เป็นที่น่ายินดี และน่าชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง

ล่าสุดชาวโลก และชาวเอเชียก็ได้เห็นการกลับมาของการเป็นสังคมประชาธิปไตยของศรีลังกา บังคลาเทศ และเนปาล นี่ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีขึ้นอีก เพราะทั้ง 3 ประเทศต้องฟันฝ่าการขัดแย้งที่มีการใช้ความรุนแรงที่มีการสูญเสียทั้งชีวิตและทรัพย์สิน แต่ก็เป็นเรื่องน่าทึ่งน่ายินดีเป็นอย่างยิ่งที่ประชาชนพลเมืองของเขาต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยและทำสำเร็จ ก็คาดหวังว่าเขาจะประคับประคองประชาธิปไตยไปได้ตลอดรอดฝั่ง

ในการนี้ก็เป็นการส่งสัญญาณบอกประเทศต่างๆ ในทวีปเอเชียว่า ประชาธิปไตยเป็นเรื่องที่จับต้องได้ และเป็นเรื่องของประชาชนพลเมืองทั้งหมด แล้วไฉนประเทศที่ยังตกอยู่ในระบอบเผด็จการรูปแบบต่างๆ เช่น บรูไน เวียดนาม ลาว เกาหลีเหนือ ถึงจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้ หากมีโอกาสและประสงค์จากประชาชนพลเมือง หรือด้วยจิตใจอันเปิดกว้างของกลุ่มผู้นำ กลุ่มอำนาจนิยม

ขณะเดียวกัน ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย มาเลเซีย ไทย และสิงคโปร์ ก็มีความเป็นประชาธิปไตยในระดับหนึ่ง หากแต่ความเป็นประชาธิปไตยนั้นถูก “บอนไซ” ถูก “ตีกรอบ” ถูก “จำกัดจำเขี่ย” ด้วยกลุ่มอภิสิทธิ์ชน ก็เป็นเรื่องที่จะต้องมีการแก้ไขปรับปรุงเปลี่ยนแปลงกันต่อไป โดยบัดนี้เทคโนโลยีการสื่อสารและเทคโนโลยีสนเทศได้เข้ามาอยู่ในมือของประชาชนพลเมืองกันถ้วนหน้า ซึ่งจะเป็นการเสริมสร้างพลังประชาธิปไตยที่เมื่อถึงจุดหนึ่งกลุ่มอภิสิทธิ์ชนทั้งหลายก็คงจะต้านทานไว้ไม่ได้ จำต้องเปิดทางให้ประชาธิปไตยมีความสะพรั่งและเบ่งบาน

ฉะนั้นก็เป็นข้อคิดให้กับกลุ่มอภิสิทธิ์ชนที่ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ และไทย ได้ชั่งใจ และทำใจเปิดกว้างกันได้แล้ว จะได้ไม่ออกมารบราฆ่าฟันกัน

ที่ประเทศเมียนมา ความเห็นต่างระหว่างฝ่ายอำนาจนิยมกับฝ่ายเสรีนิยมได้นำไปสู่สภาวะสงครามกลางเมือง ส่งผลให้ประเทศชาติเสียหายอย่างใหญ่หลวง เพราะการยึดมั่นถือมั่นและความเห็นแก่ตัวของกลุ่มแม่ทัพนายกองของเมียนมา แต่วันนี้อำนาจของฝ่ายกองทัพได้ถูกยับยั้งแล้ว โอกาสที่จะยึดประเทศได้ทั้งหมดดังเดิมก็ดูมืดมน ริบหรี่ อยู่ที่ว่าฝ่ายกองทัพจะได้ตระหนักถึงความเป็นจริงได้แล้วหรือยัง และยอมรับกับความเป็นจริงว่า ไม่มีหนทางที่จะไปถึงดวงดาว แต่ต้องโอนอ่อน ออมชอม และถ้ารักชาติบ้านเมืองจริงก็ต้องยุติการทำลายชาติบ้านเมือง

กษิต ภิรมย์
kasitfb@gmail.com