สงครามระหว่างยูเครนกับรัสเซียมีทีท่าที่จะคลี่คลายและยุติลงช่วงหนึ่งเมื่อประธานาธิบดี โดนัลด์ ทรัมป์ แห่งสหรัฐอเมริกา แสดงท่าทีคึกคักและประสงค์จะไกล่เกลี่ย แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สัมฤทธิผลเพราะคู่กรณีทั้งสองฝ่ายคือ ยูเครน และรัสเซียไม่สามารถรับเงื่อนไขของกันและกันได้ โดยเฉพาะในเรื่องที่ฝ่ายยูเครนจะต้องยอมรับความสูญเสียดินแดนประมาณร้อยละ 18 ให้กับฝ่ายรัสเซีย ยูเครนจะต้องเป็นประเทศเป็นกลางไม่เข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การนาโต และต่อมาฝ่ายสหรัฐฯ ก็ค่อยๆ ลดบทบาทของตนเอง และปล่อยให้ฝ่ายยุโรปผู้สนับสนุนยูเครนเล่นบทบาทนำ

ณ ปัจจุบันนี้ จัดได้ว่าองค์การนาโตและสหภาพยุโรป โดยประเทศสมาชิกหลักๆ เช่น อังกฤษฝรั่งเศส เยอรมนี โปแลนด์ กลุ่มสแกนดิเนเวียและกลุ่มบอลติกต่างยืนยันที่จะให้การสนับสนุนยูเครนทั้งทางด้านการเงินและอาวุธยุทโธปกรณ์ ขณะที่ฝ่ายรัสเซียมีทหารเกาหลีเหนือเข้ามาร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ด้วย รวมทั้งจีนได้ช่วยฝึกทหารให้กับรัสเซีย จึงจัดได้ว่าสงครามสู้รบขัดแย้งระหว่างยูเครนกับรัสเซีย ได้ขยายวงออกเป็นฝ่ายยุโรปตะวันตกพร้อมกับการสนับสนุนในระดับหนึ่งจากสหรัฐฯ ด้านหนึ่ง และอีกด้านหนึ่งคือการเป็นพันธมิตรร่วมระหว่าง รัสเซีย - จีน - เกาหลีเหนือ นั่นจึงทำให้ประเด็นปัญหาระหว่างยูเครนกับรัสเซียจึงมีทีท่าว่าจะยืดเยื้อ และการกลับสู่โต๊ะเจรจาทางการทูตก็ดูถอยห่างออกไป การสงครามดูจะเป็นทางเลือกและทางออกว่าฝ่ายใดจะแพ้-ชนะในสนามสงคราม ซึ่งขีดความสามารถในการสู้รบก็ขึ้นอยู่กับพลังทางเศรษฐกิจด้วยว่าฝ่ายใดจะอึดกว่ากัน ฝ่ายรัสเซียถูกคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจอย่างใหญ่หลวง ขณะที่ฝ่ายยุโรปเผชิญกับปัญหาเศรษฐกิจถดถอย ที่มีสาเหตุสำคัญมาจากต้นทุนทางด้านพลังงานสูงขึ้นมาก ค่าครองชีพสูงขึ้น และการบริการทางสังคมถูกกระทบจากการต้องเพิ่มงบประมาณทางด้านการทหาร

โดยรวมแล้ว ทุกฝ่ายต่างเป็นผู้สูญเสีย แต่ความยึดมั่นถือมั่น แกร่งกล้า ความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกันและการรังเกียจเดียดฉันท์ต่อกันและกันนั้นยังแรงกล้า โดยเพราะจากกลุ่มผู้คนที่ได้ประโยชน์ ที่อยู่ในแวดวงอุตสาหกรรมทหารเท่านั้น

โลกต่างก็เฝ้ามองด้วยความหวังว่า เมื่อไหร่ผู้นำทางการเมืองทั้งหลายจะมีสติ และถอยกันคนละก้าว เพื่อย่างเข้าสู่การออมชอม ชาวโลกจะได้ดำเนินชีวิตกันอย่างสงบสุขกันเสียที

กษิต ภิรมย์

[email protected]