ในโลกกว้าง ณ วันนี้มีความขัดแย้งระหว่างประเทศทั่วโลก โดยประเทศต่างๆ ที่เป็นคู่กรณี เป็นคู่อริกันที่เห็นชัดก็มีดังนี้

1.อิสราเอล - อิหร่าน

2.อินเดีย - ปากีสถาน

3.จีนแผ่นดินใหญ่ - จีนเกาะไต้หวัน

4.เกาหลีเหนือ - เกาหลีใต้

5.รัสเซีย - ญี่ปุ่น

6.รัสเซีย - ยูเครน

7.สหรัฐอเมริกา - คิวบา

8.อิสราเอล - โลกมุสลิม

9.ไทย - กัมพูชา เป็นต้น

การเป็นคู่กรณีหรือคู่อริกันนั้นบ่งบอกซึ่งการตั้งกองกำลังทหารที่เผชิญหน้ากัน มีการยั่วยุ คุกคาม ต่อกันเป็นระยะๆ บางกรณีมีเหตุมาจากการที่มีอุดมการณ์แตกต่างกันเช่น ในกรณีเกาหลีเหนือ-เกาหลีใต้ หรือกรณีสหรัฐฯ-คิวบา บางกรณีก็มีที่มาจากเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์แฝงด้วยความคิดอ่านเรื่องชาติพันธุ์นิยมหรือการคลั่งชาติ เช่น กรณีไทย-กัมพูชา หรือกรณีโลกชาวยิวกับโลกชาวอาหรับในกรอบความสัมพันธ์ระหว่างประเทศอิสราเอลกับประเทศอาหรับ

ทั้งหมดนี้ก็มีนัยของการเสริมสร้างแสนยานุภาพทางทหาร ซึ่งต้องใช้งบประมาณอย่างมากมาย ทำให้การพัฒนาระบบการรักษาพยาบาล ระบบการศึกษา ระบบการประกันสังคม และที่อยู่อาศัย เป็นไปอย่างค่อนข้างจำกัด กระท่อนกระแท่น

ในการนี้ก็หมายความว่า เรื่องการสงครามมีความสำคัญเหนือการรักษาและเสริมสร้างสันติภาพและการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ แต่ทว่าการเตรียมการเพื่อสงคราม และการสงครามสู้รบ ก็จะมี
แต่เรื่องการสูญเสียกันถ้วนหน้า การแพ้-ชนะไม่เด็ดขาดเพราะความอาฆาตแค้น การจะเอากลับเอาคืนก็คงจะยังค้างคาอยู่ไม่จบไม่สิ้น

แล้วไฉนมนุษย์จะต้องอยู่กันในสภาพการณ์แบบนั้น? ทำไมไม่คิดอ่านที่จะหาทางแก้ไขข้อขัดแย้งด้วยสติปัญญาและด้วยจิตใจที่เอื้ออาทร เอื้ออารีต่อกันและกัน? ความประเสริฐของมนุษย์ก็คือการมุ่งหน้าไปในทิศทางของสันติภาพ จริงอยู่ที่การรบราฆ่าฟันกันก็ถือเป็นแค่การเป็นสัตว์โลกของมนุษย์เหมือนกับสัตว์โลกอื่นๆทั้งหมด แต่ต้องไม่ลืมว่า มนุษย์นั้นมีทั้งความเป็นสัตว์ และความเป็นมนุษย์ผู้มีสติปัญญานึกคิด มนุษย์จึงมีความสามารถที่จะเอาความเป็นมนุษย์มาอยู่เหนือความเป็นสัตว์โลก

มวลมนุษย์มีภาระหน้าที่ต่อกันในการร่วมกันเสริมสร้างการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ มนุษย์ไม่มีภาระหน้าที่ที่จะทำลายล้างต่อกันและกันมนุษย์ได้มีการวิวัฒนาการและการพัฒนาต่างๆ มามากมายมหาศาล ฉะนั้นเรื่องการรบราฆ่าฟันกันน่าจะเป็นเรื่องล้าสมัย เป็นเรื่องในประวัติศาสตร์เท่านั้น ก็ถึงเวลาแล้วที่บรรดาคู่กรณีระดับโลกต่างๆ จะหันหน้าเข้าหากันที่โต๊ะเจรจาเพื่อออมชอม และอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้แล้ว

แต่นั่นก็อาจจะเป็นแค่ทฤษฎีและความหวัง เพราะผู้นำโลกก็ยังยึดติดอยู่กับเรื่องการสงคราม ขณะที่ประชาชนพลเมืองโลกส่วนหนึ่งก็ยังติดกับอยู่กับประวัติศาสตร์แห่งความเคียดแค้น และกับลัทธิเอาคืนเอาชนะ แต่เรื่องก็คงจะไม่ริบหรี่สิ้นหวังไปเสียทีเดียว เพราะบัดนี้โลกได้มีการพัฒนาเรื่องเทคโนโลยีการสื่อสาร ซึ่งทำให้การติดต่อระหว่างมนุษย์ด้วยกันสามารถเกิดขึ้นได้อย่างเต็มที่ ต่อเนื่องและทันทีทันควัน อีกทั้งคนรุ่นหนุ่มรุ่นสาวในยุคสมัยนี้อยากอยู่กับความสุขสบาย อยากท่องไปในโลกกว้าง อยากรู้จักกัน และเหนื่อยหน่ายเอือมระอากับการขัดแย้งและการสงคราม โลกจึงมีความหวังที่จะฝากอนาคตไว้กับคนหนุ่มคนสาว อีกทั้งผู้นำทางศาสนาทุกศาสนาก็ต้องออกมาเคลื่อนไหว และกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า พระผู้เป็นเจ้าและธรรมชาติอันศักดิ์สิทธิ์นั่นคือสันติภาพ

กษิต ภิรมย์

[email protected]