ชัยชนะของ “แต้ว” อาสาสมัครทหารพรานหญิง สุดาพร สีสอนดี ไม่เพียงแต่เป็นความสะใจ สะอารมณ์เท่านั้น

เป็นยิ่งกว่า “น้ำทิพย์ชโลมใจ” ของคนไทย หลังจากที่เราเฮตั้งแต่วันแรกจาก “เหรียญทอง” ของ พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจหรือ น้องเทนนิสผู้พิชิตเทควันโด

จากนั้นเราแทบจะไม่ได้เฮอีกเลย

กระทั่งคำถามที่ว่า “เหลือใครที่ได้ลุ้นอีก” หรือ “จะได้เหรียญอีกหรือเปล่า” เริ่มดังขึ้น...ดังขึ้นเรื่อยๆ

“มวย” ซึ่งเป็นกีฬาสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศไทยมาโดยตลอดในโอลิมปิกเกมส์ นับตั้งแต่เราได้เหรียญเป็นครั้งแรกในปี 1976 จากนั้นเราไม่ได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมในปี 1980 จากนั้นตั้งแต่ปี 1984 เราทำสำเร็จมาโดยตลอด

กระทั่งการชกเมื่อ 5 ปีก่อนที่ ริโอ เดอ จาเนโร

เท่ากับนับจากการสตาร์ทปี 1976 กำปั้นไทย มือเปล่าเป็นครั้งแรก

คำถามเกิดขึ้นอย่างมากมาย กับช่วงเวลาที่ต้องเรียนว่ายากลำบาก และเหมือนกับว่า “คลื่นลูกใหม่” ยังมาไม่ทัน“คลื่นลูกเก่า”

ก่อนที่จะเกิดขึ้นจนได้ในวันที่ 3 สิงหาคม 2564 หรือ ปี 2021

.......การมาสนามมวยในวันนี้ จัดว่าน่าแปลกใจ เมื่อรถติดแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ใช้เวลาเดินทางนานกว่าปกติ

รถที่ติดเราหงุดหงิดอยู่แล้ว กลับมาเจอการตรวจที่รุ่มร่ามกว่าเดิม เมื่อมีเจ้าหน้าที่ไม่ยอมให้รถจอดตรงทางเข้าตรวจ ทั้งที่เรามายังสังเวียน “เรียวโกคุ โคคุกิคัน” ทุกครั้งก็จอดตรงนี้

เสียเวลาเจรจาสักครู่ ทุกอย่างผ่านไปได้ และเจ้าหน้าที่ตรวจเข้าสนามก็ไม่มีปัญหา

ว่ากันว่าเป็นอีกสนาม ที่ทำงานได้อย่างรวดเร็วมากๆ

อย่างที่เคยเขียนเรียนนำไปว่า การมีแค่ “ไอดีการ์ด” ในโอลิมปิกเกมส์ครั้งนี้ ไม่เพียงพอต่อการที่จะเข้าไปทำข่าวแต่อย่างใด

จะต้องลงทะเบียนผ่านเว็บไซต์ทุกวัน (The advanced Venue Booking System for press) เพื่อจับจองการเข้าพื้นที่การทำข่าวแต่ละชนิดกีฬา แล้วลุ้นกันต่อว่า ระบบจะอนุมัติให้คุณได้เข้าหรือไม่

อีเมลจะกระเด้งมาตอบ ว่า “ได้” หรือ “ไม่ได้”

คุณไม่มีสิทธิ์ท้วงด้วยว่า ทำไมผมถึงไม่ได้ หรือจะไปอาริกาโต้โกไซมัส เมื่อคุณได้เข้า เพราะเค้าตอบเลยว่าไม่ต้องตอบนี่คือระบบอัตโนมัติ

This is an automated message. Please do not reply to this email as it will not be responded to or reviewed…..เข้าใจได้ตามนี้และตรงกันนะ ฮ่า

การตรวจผ่านพ้น ที่นั่งไม่สามารถนั่งได้เลย เนื่องจากถูกจับจองเต็มหมด ซึ่งผิดปกติอย่างมากของสนามมวย เพราะปกติ ผู้สื่อข่าวจะไม่มาก แต่แมทช์นี้คือแมทช์สำคัญ

ถ้าจะบอกว่าเป็นแมทช์สำคัญของทัพไทย ก็คงจะไม่เกินเลยอย่างแน่นอน เพราะตัวอย่างอยู่ที่สามสี่บรรทัดแรกไปแล้ว

แล้วชัยชนะก็เกิดขึ้นจริง ในเกมที่ “สูสีสุดๆ” อีกครั้ง

แต่ตลอดการชกทั้ง 3 ยก ถือว่า “แต้ว” เหลื่อมกว่าดูบัวส์ นิดหน่อย ไม่เหมือนกับคู่ที่ “สด” ฉัตร์ชัยเดชา ขึ้นชกที่มัน“สูสีถึงขีดสุด” จะบอกว่ายกให้ฝ่ายไหนก็ได้

กระทั่งครั้งนี้เป็นทีของเรา

ชัยชนะครั้งนี้ แต้ว บอกกับเราว่า ขอมอบให้กับคุณพ่อยอดนคร ที่ล่วงลับไปเมื่อ 7 ปีก่อน เพราะเป็นคนที่ต้องการให้มาชกมวย

นี่คือสิ่งที่ลูกคนหนึ่งสามารถทำให้พ่อได้มองเห็นจากบนฟ้าได้

อีกประเด็นสำคัญก็คือ การชกในครั้งนี้ ได้เปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

แต้วเองบอกมาตลอดว่า เป็นการเดิมที่สูงสุดจริงๆสำหรับการมาชกในครั้งนี้ และที่สำคัญก็คือ ถ้าจะได้รับการ“ประดับยศ”

ก็ต้อง “ได้เหรียญ” กลับไป!!!

มุมมองของใครจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ แต่สำหรับมุมมองของผมแล้ว รู้สึกได้ว่า ไม่ยุติธรรมเท่าไหร่

คนเราในแง่ของการทำงาน จะต้องดูตลอดว่า กระบวนการในการทำงานมากันอย่างไร และพิจารณาด้วยหลักการเหตุผลถึงเนื้อหาทั้งหมด

หาใช่ดูแต่ “ความสำเร็จ” หรือดูแค่ “ผลลัพธ์”เพียงอย่างเดียว

ซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างกับ คนที่มา “ฉวยโอกาส” มาเอาชื่อเสียงกับ “นักกีฬา” มาอัดฉีดตอนที่ประสบความสำเร็จแล้ว

แต่ควรทำเหมือนกับหลายๆ องค์กร ที่ให้การสนับสนุนตั้งแต่เริ่มต้น ตั้งแต่เริ่มเล่น ตั้งแต่เริ่มการซ้อม เหมือนกับการปลูกต้นไม้

ควรจะดูแลตั้งแต่เริ่มต้นปลูกจากเมล็ดพันธุ์ ไม่ใช่อยู่ดีๆจะมา “เก็บผล” กันอย่างเดียว

อยากให้ตรงนี้ลองปรับ “มุมมอง” ลองปรับ “องศา”กันใหม่ น่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ หรือไม่ใช่เรื่องแปลก กับเรื่องที่“คนทำดี” ย่อมจะต้อง “ได้ดี”

ดีกว่า “คนที่ได้ดี” คือ “คนที่ใกล้นาย”

ยินดีกับ “แต้ว” ที่ถึงฝั่งฝัน เหรียญรางวัลนี้มีมูลค่าเหลือเกิน ที่เธอยกให้กับพ่อผู้ให้กำเนิด, อนาคตข้างหน้าในหน้าที่การงานของเธอ และที่สำคัญ รอยยิ้มที่สร้างความสุขให้กับคนไทย

ในเวลาที่มันยากลำบากเหลือเกิน.......