ใครจะรู้ว่า การสนทนาเล็กๆ ในวันธรรมดาวันหนึ่ง จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนคนหนึ่งไปได้ตลอดกาล

“เฮ้ยหนุ่ม เอ็งอยากรวยมั้ย” วิศวกรรุ่นพี่หันมาถามรุ่นน้องที่นั่งทำงานโต๊ะติดกัน

“อยากสิพี่ … ผมฝันไว้ตั้งแต่ก่อนเรียนจบเลยนะ ว่าวันหนึ่งต้องรวยให้ได้ พ่อแม่และน้องๆ จะได้สบาย” วิศวกรรุ่นน้องตอบด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

รุ่นพี่หันมาสบตา แสยะยิ้ม … 

“ดี … งั้นเอ็งจำไว้นะ “คนรวยหนะ เขาไม่ทำงานเพื่อเงินกันหรอก”” 

“พี่พูดบ้าอะไรวะ ถ้าคนรวยไม่ทำงานเพื่อเงิน แล้วเค้าทำงานเพื่อแมวน้ำอะไรกัน” นายช่างน้อยเอ่ยปากถามรุ่นพี่ด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“คนรวยหนะ เขาทำงานเพื่อเรียนรู้เว้ย” นายช่างใหญ่ยิ้มอย่างผู้มีภูมิ พร้อมส่งหนังสือในตำนานเล่มหนึ่งให้

“ไม่เข้าใจหวะพี่ แต่ฟังดูแล้วคมดีนะ คนรวยไม่ทำงานเพื่อเงิน คนรวยทำงานเพื่อเรียนรู้” ผู้อ่อนอาวุโสทวนคำคมประจำวัน

“คำคมหนะ ถ้าแค่จำเอาไว้อวด เอาไว้โชว์ว่ารู้ เอาไว้พูดให้ดูดี มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอกนะ เอ็งต้องเอาไว้คอยเตือนใจและคิดตามเอาไว้ปรับใช้ให้เกิดประโยชน์กับตัวเองด้วย” รุ่นพี่ปาฐกถาเป็นวิทยาทาน

“พี่นี่เท่สุดๆ เลยว่ะ”

จากกันวันนั้นนายช่างน้อยได้หนังสือติดมือมา 1 เล่ม เขาใช้เวลาไม่ทันข้ามวัน ก็อ่านหนังสือที่รุ่นพี่แนะนำมาจนจบ ด้วยความชอบในเนื้อหา เขาตัดสินใจซื้อหนังสือฉบับภาษาอังกฤษเป็นของตัวเอง 1 เล่ม

“หนังสือดีมากเลยครับพี่ อ่านแล้วได้หลักคิดดีนะ แต่ผมยังคิดไม่ออกว่ะพี่ ว่าจะทำยังไงให้มีทรัพย์สินเหมือนอย่างที่หนังสือบอก”รุ่นน้องพูดขณะยื่นหนังสือคืนรุ่นพี่

“จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ … ถ้าคนเราแค่รู้แล้วประสบความสำเร็จ เจ้าหน้าที่ห้องสมุดก็ประสบความสำเร็จกันหมดแล้วสิวะ”

“หือ … คมฝุดๆ” นายช่างน้อยสบถเบาๆ กลัวรุ่นใหญ่ได้ยิน

สามปีหลังจากค้นพบเคล็ดวิชาร่ำรวย นายช่างน้อยตัดสินใจลาออกจากบริษัท ด้วยเชื่อว่าการออกไปทำธุรกิจส่วนตัว น่าจะเป็นหนทางสู่ความมั่งคั่งที่เหมาะกับตัวเอง

“ผมไปก่อนนะพี่ ผมคิดว่าผมเจอทางของตัวเองแล้ว ต้องขอบคุณพี่มากๆ เลย สำหรับหนังสือและคำแนะนำดีดี ยอมรับว่ากลัวอยู่เหมือนกันครับ แต่ถ้าไม่ก้าวขา ชีวิตก็คงไม่ก้าวหน้า” นายช่างน้อยกล่าวคำอำลาในวันลาออก

“เยี่ยม!! … ชีวิต คือ การเดินทาง … นักเดินเรือที่เก่งล้วนเคยเมาคลื่นลมในทะเล … จงออกไปแตะขอบฟ้า … สุดท้ายแม้โชคชะตาไม่เข้าใจ” (สองอันหลังนี้รุ่นพี่ไม่ได้พูด ผมเติมเอง 555) รุ่นพี่มอบคำคมเป็นคำอวยพร

ในชีวิตประจำวันของคนเรานั้น มีคมความคิดดีดี วิ่งผ่านโสตให้เราได้ยิน ได้ฟัง ได้เห็น กันอยู่ตลอด

สุดแท้แต่ว่า แต่ละคนจะจัดการกับ “คำคม” สวยๆ เหล่านั้นอย่างไร 

บางคนเลือกที่จะทำแค่ ฟัง … แล้วรู้สึกดีได้ฟังอยู่ 3 วินาที ก่อนกด LIKE แล้วปล่อยคำคมนั้นปลิดปลิวลอยไปกับสายลม

บางคนเลือกที่จะทำแค่ “จด” … ลงสมุดสวยๆ แล้วยกระดับเรียกสมุดโน้ตเล่มนั้นว่า “คลังปัญญา” เพื่อเก็บไว้เปิดอ่าน ในวันที่เจอสมุดเล่มนั้นอีกครั้งตอนจัดห้องใหม่

บางคนเลือกที่จะทำแค่ “พูด” … คำคมที่จำ แต่ทำไม่เคยได้ เพื่อยกตนให้สูงกว่าคนอื่น แต่ชีวิตไม่มีอะไรดีขึ้น

ในขณะที่บางคนเลือกจะ “ฟัง” “จดจำ” แล้วเอามา “เตือนใจ” หรือ “ปรับใช้” ให้เกิดผลลัพธ์ทางบวกกับตัวเอง

5 ปีผ่านไป นายช่างน้อยพบอิสรภาพทางการเงินได้จริงในแบบที่ตัวเขาต้องการ หลังจากล้มลุกคลุกคลานอยู่หลายปี ในที่สุดเขาก็ประสบความสำเร็จจริงๆ

นายช่างน้อยหวนนึกถึงจุดเริ่มต้นของตัวเอง เขายอมรับแต่โดยดีว่า สิ่งที่พาให้เขามาถึงวันนี้ได้ เป็นเพราะคำถามของวิศวกรรุ่นพี่ในวันอันแสนธรรมดาวันนั้นโดยแท้

ด้วยสำนึกรู้คุณ เขาเดินทางกลับไปเยี่ยมนายช่างใหญ่อีกครั้ง หลังไม่ได้พบกันนานร่วม 8 ปี 

“เอ็งเก่งมาก เอ็งทำได้ตามที่เอ็งพูด ไม่ธรรมดา ไม่ธรรมดา” นายช่างใหญ่ยิ้มชื่นชม

“ต้องขอบคุณพี่เลยครับ ถ้าพี่ไม่ถามให้ฉุกคิดวันนั้น ผมก็คงไม่มีวันนี้ … ผมมีวันนี้เพราะพี่ให้จริงๆ ครับ” (ประโยคสุดท้าย นายช่างน้อยไม่ได้พูด ผมพูดเองอีกแล้ว)

นายช่างใหญ่ยิ้ม ดูภาคภูมิใจกับตัวเอง

“เออ … ว่าแต่พี่ครับ ผมสงสัยอยู่เรื่องนึง” 

“ว่าไป” นายช่างใหญ่พร้อม และเปิดโอกาสให้ผู้อ่อนอาวุโสได้เรียนรู้

“พี่เก่งขนาดนี้ สอนผมให้คิดออกด้วยคำพูดไม่กี่คำ แล้วทำไมพี่ยังทำงานอยู่อีกล่ะครับ ไหนเมื่อแปดปีก่อนพี่เคยบอกว่า พี่เองเคยบอกว่าอยากเปิด Software House ของตัวเอง ไม่อยากทำงานประจำเป็นลูกจ้างเขาแบบนี้” รุ่นน้องยิงคำถามตรงไปตรงมา

รุ่นพี่ยิ้มนิดนึง ก่อนสบตานายช่างน้อย แววตาของรุ่นพี่ในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับตอนที่เคยเอ่ยปากสอนเคล็ดวิชาสำคัญให้เมื่อสิบปีที่แล้ว

“เป็นคำถามที่ดี พี่จะตอบเอ็งยังไงดีน้า” รุ่นพี่ทำท่าครุ่นคิด

“เอาแบบคมๆ เหมือนเดิมก็ได้ครับพี่ ชีวิตผมได้ดีเพราะคำคมพี่มาเยอะแล้ว” รุ่นน้องยิ้มรอคำตอบด้วยดวงตาเปิดกว้าง

“หึหึหึ … รู้แล้วไม่ทำ มีค่าเท่ากับยังไม่รู้ ยังไงล่ะ 555” 

การสนทนาอันทรงคุณค่าของสองนายช่าง จบลงด้วยคำคมอันทรงพลังอีกเช่นเคย

#TheMoneyCoachTH