เวลาตอบคำถามเรื่องหนี้ ผมมักจะถามคำถามกลับอยู่เสมอ คำถามที่ชอบถามก็คือ

“เงินที่กู้มา เราเอามาใช้ทำอะไรครับ?”

ซึ่งหลายคนที่ถามคำถามเข้ามาก็ยินดีตอบ และเล่าเรื่องให้ฟัง ในขณะที่ก็มีอยู่ไม่น้อย ที่ไม่ตอบเงียบหายไปเลย (ไม่ถามแม่งแล้ว)

“เรื่องมันผ่านมาแล้ว ไม่พูดถึงได้มั้ยคะ”

“ตอบแค่วิธีแก้หนี้ก็พอครับ”

“เรื่องส่วนตัว ไม่ตอบได้มั้ย” ฯลฯ

เรียนตามตรง ไม่ว่าจะตอบหรือไม่ตอบคำถามของผม ผมก็ยังช่วยแก้ปัญหาหนี้ให้อยู่ดี (เพียงแต่เขาอาจไม่ค่อยสบอารมณ์ผมเหมือนเดิม)

แต่ที่ถาม เพราะอยากให้เกิดสิ่งหนึ่งขึ้น นั่นคือ“การยอมรับความจริง”

ยอมรับความจริงว่า “ปัญหาทั้งหมดเกิดขึ้นที่ตัวเรา”

ไม่ว่าจะเป็นการใช้จ่ายที่เกินตัว เกินกำลัง การกู้ไปลงทุนทำกิจการ หรือลงทุนอะไรก็แล้วแต่ แล้วเกิดความผิดพลาด

หรือแม้แต่กู้ช่วยเหลือคนที่บ้าน ใช้หนี้ให้พ่อแม่ หรือส่งน้องเรียน ที่ฟังดูแล้วเป็นเรื่องน่าชมเชย ดูรับผิดชอบครอบครัว แต่ก็มีความผิดพลาดที่ต้องเรียนรู้

ยกตัวอย่างเช่น กิจการของพ่อเริ่มแย่ เรากู้สินเชื่อส่วนบุคคลหรือนอกระบบไปช่วย แล้วปัญหาไม่ได้ดีขึ้น กู้แล้วกู้อีกจนปัญหาเริ่มลุกลาม จากหนี้กิจการพ่อ กลายเป็นเพิ่มหนี้ส่วนตัวของเราด้วย แบบนี้ก็ถือเป็นความผิดพลาดที่ต้องรู้และเข้าใจก่อนแก้ปัญหากัน (ผมเองก็เคยผิดพลาดแบบนี้มาก่อน)

จริงอยู่ว่า ถ้ามองในมุมความกตัญญูถือเป็นเรื่องดีมากครับ แต่ถ้าทำแบบนี้ไปนานเข้า นอกจากจะแก้ปัญหาไม่ได้แล้ว ปัญหาจะยิ่งลุกลาม สุดท้ายอัศวินขี่ม้าขาวเข้ากองเพลิงตายไปด้วย คนที่เหลือก็ไม่รอดอยู่ดี

หนี้ที่บ้านไม่ใช่ความผิดของคุณ แต่หนี้ที่คุณก่อไปช่วยที่บ้าน เป็นความผิดพลาดของคุณนะ เพราะคุณคือคนจรดปากกาเซ็นสัญญา

จริงอยู่ว่าทำไปโดยไม่รู้ แต่ยอมรับกันมั้ยล่ะว่า “ไม่รู้” และพร้อมจะเรียนรู้ต่อจากนี้

หลังๆ ผมเริ่มเหมือนซินแส แค่ดูโหงวเฮ้ง ดูวิธีการตอบคำถามข้างบน ก็พอจะรู้แล้วว่า “คนนี้รอด”หรือ น่าจะ “เหนื่อยอีกนาน”

“ยอมรับความจริงว่ามีปัญหา”

“ยอมรับความส่วนหนึ่งของปัญหา คือ ตัวเรา”

2 ปัจจัยสำคัญ ที่จะช่วยให้แก้ปัญหาทางการเงินได้อย่างยั่งยืน ผ่านแล้วผ่านเลย ไม่กลับมาเป็นหนี้อีก

เพราะทันทีที่เรายอมรับตัวเองว่า “ผิดพลาด”

ยอมรับตัวเองว่า “ไม่รู้”

ณ วินาทีนั้น ... ความฉลาดทางการเงินได้เริ่มจุดติดในความคิดและตัวตนของคุณแล้ว

และเมื่อนั้นปัญหาก็จะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปครับ

#โค้ชหนุ่ม