** เรื่องที่ คุณอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี...ไปลงนามกับ สหรัฐฯ เรื่อง “แร่หายาก”...สิ่งที่ตามมามีแต่เสียงวิพากษ์วิจารณ์ไปในทำนองว่าไม่เห็นด้วยและแสดงความกังวลอย่างมาก...เท่าที่ติดตามดูถึงตอนนี้...ท่านนายกรัฐมนตรี...ก็ยังไมได้ออกมาให้ความเห็นในเรื่องนี้...มีแต่คนของรัฐบาล รัฐมนตรีกระทรวงอุตสาหกรรม ที่ออกมาพูดแก้ต่างให้...แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีน้ำหนักเท่าไหร่...ร้อนถึง คุณเอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาศ  รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในฐานะหัวหน้าทีมเศรษฐกิจของรัฐบาล ต้องออกหน้ามา “แบก”...แต่ช่วยได้มากน้อยแค่ไหนอันนี้...แวดวงการเงิน...ไม่แน่ใจ...เนื่องจากไม่ว่าจะเป็นใครในฝั่งรัฐบาลจะออกมาพูดก็เพียงแค่มุ่งในประเด็นว่า...MOU ไม่ใช่กฎหมาย...ไม่ได้ผูกมัดอะไรกับรัฐบาล...รัฐบาลยังไมได้ทำอะไรให้ประเทศชาติเสียหาย...มีแต่จะทำให้ไทยได้มีโอกาสเข้าไปอยู่ในห่วงโซ่อุปทานของอุตสาหกรรม “แร่หายาก”ด้วยซ้ำไป...!! เอาเป็นว่าประเด็นนี้แค่ผิวๆของเรื่อง “แร่หายาก”นะ...แก่นของปัญหาควรต้องบอกว่า...แล้วประเทศไทยจะไปอยู่ในห่วงโซ่อุปทาน “ข้อไหน” ของอุตสาหกรรมแร่หายาก...ไทยมีแร่หายากจริง แต่ไม่คุ้มค่าในเชิงพาณิชย์ที่จะเปิดเหมือง (คำยืนยันจาก กรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่ ก.อุตสาหกรรม)...หรือไทยจะเป็นแหล่งแปรรูปและสกัดแร่...หรือเปล่า???...อย่างที่ข้อมูลของสหรัฐฯที่เปิดมาว่า ไทยมีแร่หายกสำรองอยู่ถึง 4.5 พันตัน ทั้งที่ไทยไม่ได้มีการเปิดเหมือง...ก็เลยต้องขยายผลต่อว่าแร่หายากที่ไทยมีอยู่ตอนนี้นำเข้ามาจากเหมืองในประเทศเพื่อนบ้าน ที่สร้างความเสียหายให้กับระบบนิเวศของไทยอยู่ตอนนี้ ตัวอย่างโลหะหนักที่ปนเปื้อนอยู่ในแม่น้ำกก แม่น้ำลวก...ถ้าไทยจะเป็นแหล่งแปรรุป...เรามีเครื่องมือที่จะป้องกันสารพิษจากการสกัดแร่หายากหรือยัง???...มีกฎหมายรองรับเรื่องพวกนี้หรือยัง???...อันนี้น่าจะเป็นแก่นของเรื่องที่รัฐบาลควรจะบอกกับประชาชนมากที่สุดนะว่ามั๊ย...**

** อนันตเดช พงษ์พันธุ์ **