เธอสอนเราให้เข้าใจในความรัก

พลันชะงักในเงาอันเปล่าว่าง

คลื่นทะเลหยุดเห่ขวัญอันบอบบาง

โอบร่างร้างชีวิตตัวนิดน้อย

เฝ้าขอโทษในใจหลายพันหน

เราคือคนสังหารผ่านมูลฝอย

หนาวน้ำค้างกลางค่ำเดือนต่ำคล้อย

ปรากฎรอยทรงจำชุ่มน้ำตา

มาให้รักถักโยงใยให้อุ่นเอื้อ

โดยพลันเมื่อจากไปใจขมปร่า 

คนนับล้านพันผูกลูกกำพร้า

ปรารถนาจะโอบกอดตลอดไป

สายลมร่ำทำนองของความเศร้า

รุ่งเช้าข่าวมาถึงจึงหมองไหม้          

เพราะสาเหตุเศษถุงตุงไส้ใน

สิ้นใจในท่ามความทรงจำ

มิใช่เพียงพะยูนที่สูญเสีย

ล้วนเฉลี่ยความตายให้ระส่ำ

โลกบอบช้ำถูกทำร้ายใครเล่าทำ

ท่ามเสียงพร่ำคำขอร้องของทะเล

ลดละขยะถุงพะรุงพะรัง

สร้างความหวังเราทั้งมวลควรหักเห

จิตสำนึกตรึกตรองลองคะเน

อย่าประเดประดังทางทำลาย

เธอไม่ใช่เพียงพะยูนที่สูญดับ

เมื่อไหลหลับกับสายน้ำหยุดดำว่าย

แต่ปลุกให้ลุกตื่นหมื่นแสนกลาย

เกิดเครือข่ายไปปกป้องผองเพื่อนเธอ

เธอสอนเราให้เข้าใจในความรัก

เป็นนางฟ้ามาป้องปักพิทักษ์เสนอ

ทั้งรันทดและงดงามยามพบเจอ

สัญญาเสมอจะดูแลนับแต่นี้

“เจริญขวัญ”

ภาพ-สารคดี