เมืองซีดเศร้าในเช้าอันเหงาแดด

ยังแวดล้อมแผดไฟลุไหม้ศก

ยุติธรรมถูกทำร้ายใต้ปีกนก

แล้วสะทกวกไหวในแผ่นดิน

กลิ่นประชาธิปไตยในโลงศพ

ชีวิตจบลบเงาคือเถ้าสิ้น

กลับเมินหมางห่างเหินเกินได้ยิน

กระดกลิ้นด่าทอก่อสงคราม

ความเป็นเราเท่ากันนั้นใช่ไหม

แตกต่างได้ในจริตมีคิดหยาม           

เป็นเบี้ยบ้ายในหมากรุกถูกคุกคาม

ระอุท่ามความชังบ้าคลั่งนัก

ในเรา ,กลับเปล่าดายง่ายเพียงนี้

กลืนวิถีสิตกตายใต้กาลจักร

อุดมการณ์กี่พันฝันพลันชะงัก

ดิ่งในเงาเศร้าสลักสนธยา

ในเรา , ในเขา คือเท่ากัน

สสารอันปรุงแต่งแสดงค่า

แม้คิดต่างไม่ห่างเหินเกินธรรมดา

รู้ปวดปร่าชะตากรรมนำสมทบ       

ในเรา ,ในร้าวอันกร้าวแดด

ท่ามเสียงแผดเกรี้ยวไปไม่รู้จบ

ระงมร่ำความกระหายร่ายเพลงรบ

จึงเกลื่อนศพดอกไม้ในสวนนั้น !

“เจริญขวัญ”