เรื่องเสี่ยแป้ง นาโหนด ถ้ามีการทำประชามติถามประชาชนว่าเชื่อคำพูดของเสี่ยแป้งที่ออกมาเปิดโปงความไม่ชอบมาพากลและความอยุติธรรมในกระบวนการยุติธรรมที่กระทำต่อเขาหรือไม่ ร้อยบาทเอาขี้หมากองเดียว ผมเชื่อว่าประชาชนส่วนใหญ่เชื่อคำพูดของเสี่ยแป้ง !

แม้เสี่ยแป้งจะเป็นนักโทษหนีการควบคุมตัว และแม้เสี่ยแป้งจะยังมีคดีอาญาร้ายแรงที่อยู่ระหว่างการพิจารณาคดีอีกกว่าสิบคดี !

ทำไมจึงเชื่อเช่นนั้น ?

ไม่ใช่เพียงเพราะพฤติกรรมการทุจริตคอรัปชั่นและกดขี่ข่มเหงประชาชนในพื้นที่พัทลุงอันเป็นบ้านเกิดของเสี่ยแป้งและพื้นที่ใกล้เคียงที่ยังเหลือเชื้อมาจนเป็นตำนานอันโด่งดังของการ “ถีบลงเขา เผาลงถังแดง” ในช่วงทศวรรษ 2510 เท่านั้น

การร่วมมือกันประพฤติชั่วระหว่างเจ้าหน้าที่ในกระบวนการยุติธรรมตั้งแต่ต้นทางยันไปจนถึงปลายทาง แม้จำนวนหนึ่งยากจะหาหลักฐานมาพิสูจน์ยืนยันให้เห็นพฤติกรรมในทุกขั้นตอน แต่ในความเป็นจริง และในชีวิตจริงของใครหลายคน คงเคยประสบกันมาบ้างไม่มากก็น้อย

สมัยผมยังหนุ่มแน่น เริ่มเข้าทำงานในฝ่ายบริหารงานบุคคลของบริษัทข้ามชาติที่มีชื่อเสียงในลำดับต้น ๆ ของโลกแห่งหนึ่ง ประสบการณ์แรกที่ผมสัมผัสได้ในกระบวนการยุติธรรมของบ้านเมืองก็คือ คำบอกเล่าและคำสั่งที่ถ่ายทอดลงมาจากเบื้องบนว่า บริษัทเราจะแพ้คดีที่พิพาทกับพนักงานไม่ได้ และเท่าที่ผมได้รับการบอกเล่า บริษัทก็ยังไม่เคยแพ้แม้คดีเดียวเลยจริง ๆ !

เป็นไปได้อย่างไร ? แต่มันก็เป็นไปแล้ว !

ในกระบวนการยุติธรรมทางอาญา มีบุคคลที่เกี่ยวข้องอยู่ 7 ฝ่าย คือ

1. ประชาชน ซึ่งอาจเป็นได้ทั้งโจทก์หรือจำเลย 2. เจ้าหน้าที่ตำรวจซึ่งเป็นพนักงานจับกุมและสอบสวน 3. พนักงานอัยการ 4. ทนายความ 5. เจ้าหน้าที่ศาล หรือจ่าศาล 6. คณะผู้พิพากษา และ 7. กรมราชทัณฑ์ และผู้คุม

ใน 7 ฝ่ายนี้ ลองถามใจดูว่า ท่านเชื่อมั่นใครบ้าง และไม่เชื่อมั่นใครบ้าง ?

11 ปีที่ บอส อยู่วิทยา ขับรถชนตำรวจโรงพักทองหล่อตายในปี 2555 ซึ่งตามมาด้วยการตกแต่งเปลี่ยนแปลงพยานหลักฐานอยู่ 4 ปี กว่าจะส่งฟ้อง และปล่อยให้นายบอสหนีไปในปีที่ 5 ต่อมามีการรื้อคดี มีการตั้งคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย แต่นายบอสก็ยังคงอยู่สุขสบายในต่างแดนตราบจนทุกวันนี้ ยังตามจับกลับมาดำเนินคดีไม่ได้

7 ปีที่ กรมสอบสวนคดีพิเศษ ตั้งข้อหาร่วมกันฟอกเงินและรับของโจรกับพระธัมมชโย เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย กรณีรับเงินบริจาคจากอดีตประธานสหกรณ์เครดิตยูเนี่ยนคลองจั่น ผ่านไปหลายเดือนพระธัมมชโยยังไม่ไปรับทราบข้อกล่าวหา จนกระทั่งศาลอาญาออกหมายจับ เป็นเหตุให้พระธัมมชโยจาริกล่องหนหายตัวไปจนถึงทุกวันนี้

ไม่ต้องพูดถึงกรณี “เป้รักผู้การเท่าไหร่ เป้เขียนมา” 

ไม่ต้องพูดถึงกรณีรับส่วย ช่วยเหลือกำนันนก

และไม่ต้องพูดถึง เทวดาชั้น 14

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำปืนลั่นในที่ประชุมพรรคเพื่อไทยของนายเศรษฐา ทวีสิน นายกรัฐมนตรี กรณี “ตั๋วผู้กำกับ” หรือ “ตั๋วเพื่อไทย” ที่นายเศรษฐา “มั่นใจว่ามีผู้ผิดหวัง มากกว่าผู้สมหวังในห้องนี้ ที่ขอตำแหน่งไป เพราะรู้สึกมันเยอะเหลือเกิน แต่ก็มีไม่น้อยที่ได้สมหวัง”

เช่นนี้แล้ว กระบวนการยุติธรรมไทย ยังจะมีเครดิตอะไรเหลืออยู่อีกเล่า ?

ณรงค์ฤทธิ์ ศรีรัตโนภาส

๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๖