ทั้งปวงท่วงทำนองของต้นไม้
ผลิหว่านผสานใบไว้เต็มป่า
ถักทอก่อตำนานกาลเวลา
ยืนยงใต้โค้งฟ้ากว่าศตวรรษ

ชุ่มชื่นสู่ผืนป่ามาช้านาน
ทุกหย่อมย่านมิอาจขายหรือหมายตัด
ป่าทับลานการทำลายเห็นได้ชัด
บ้านผองสัตว์บำบัดที่ต่อชีวิต

สารพัดบัดซบไม่จบสิ้น
แถดิ้นด้านดื้อเข้าถือสิทธิ์
หวังแลบลิ้นกินป่า-มึงอย่าคิด
หากเบือนบิดปิดเท็จ-ต้องเอ็ดอึง

เล่าเรื่องราวร้าวรานผ่านมวลไม้

ว่านิยามความชิบหายใกล้มาถึง
ความละโมภโฉบกรายหมายฉีกทึ้ง
บรรเลงซึ่งเพลงศพอันทบทุกข์

ทุกอย่างทางระยำทำสวมรอย
โกหกยกมวลถ้อยมาร้อยปลุก
ต่ำช้ากว่าสัตว์ใดจึงใคร่รุก
หมายบุกทุกกอหญ้า-มาระราน

ปี่พาทย์นางหงส์คงบรรเลง
แว่ววังเวงเพลงรุกอยู่ทุกด้าน
แหบโหยโรยดอกใบไร้แรงทาน
หรือเปลี่ยนผ่านเป็นลานฆ่า ณ วันนี้?
“เจริญขวัญ”