ยืดเยื้อลุกลามความสามานย์

ไม่เหลือโลกหอมหวานบานสะพรั่ง

จะถอยหลังหรือก้าวหน้าละล้าละลัง

ต่างทุ่มเถียงเสียงดังแล้วด่าทอ

บ้านเกิดกลายแปลกหน้าต่อข้าพเจ้า

ล้วนแต่ความโศกเศร้ามาสืบส่อ

วิปริตผลิตแยกแล้วแตกกอ

มิเติบต่อ-มิเติบตน-มิทนทาน

เกรี้ยวกราด-บาดเจ็บและเหน็บหนาว

ตกแตกแหลกร้าวทุกหย่อมย่าน

ใบไม้ร่วงหมื่นสายดอกไม้ราน

เพลงสวดศพสะเทือนผ่านถึงดวงดาว

แม้ย่างเข้าหน้าฝนยังท้นแดด

เกรี้ยวแผดผสมห่มผิวผ่าว

ทุ่งดอกไม้กลายเพลิงระเริงราว-

โกรธกร้าวให้แตกดับลงกับกาล

เปลวไฟเต้นระยิบทุกพริบตา

ฟากถนนหม่นพร่าทุกหย่อมย่าน

ผีป่าเข้าสิงเมืองเนื่องละลาน

จ้วงจาบหยาบกร้านอย่างจงใจ

ในท่ามความวิปโยค-โลกกลียุค

ขณะความสันติสุขก็ลุกไหม้

ทุกเรื่องล้วนเดือดดุประทุไฟ

จะเหลือแผ่นดินไหนในชีวิต !

“เจริญขวัญ”