17 พฤษภาคม 2569 อัษฎางค์ ยมนาค หรือ "เอ็ดดี้" นักวิชาการอิสระ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า ถ้าจะถามว่า “พูดแบบนี้คือการปัดความรับผิดไหม” ?

#อัษฎางค์ยมนาค | #อ่านเกมอำนาจ

จากรายงานข่าว ผอ.ขสมก.ระบุว่า รถเมล์สาย 206 “จอดติดสัญญาณไฟจราจรในลักษณะจอดคร่อมทางรถไฟ” เพราะรถสะสมติดยาว และเรียกว่าเป็น “เหตุสุดวิสัย” ทำให้รถเมล์เคลื่อนตัวออกจากรางไม่ได้ทันเวลา

ถ้าถามว่า “นี่คือการปัดความรับผิดไหม”

ถ้อยคำนี้มี ผอ.ขสมก.กำลังพยายามวางกรอบเหตุการณ์ให้เป็นผลจากรถติดและเหตุสุดวิสัย มากกว่าจะเน้นคำถามสำคัญว่า รถเมล์เข้าไปค้างบนรางได้อย่างไร

ซึ่งถ้อยแถลงแบบนี้ “ทำให้สังคมตั้งคำถามได้ว่า กำลังลดน้ำหนักความรับผิดของผู้ขับขี่และองค์กรหรือไม่”

ตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก มาตรา 62 ถ้ามีเครื่องหมาย สัญญาณ ไม้กั้น เจ้าหน้าที่ให้สัญญาณ หรือมีเสียง/ขบวนรถไฟใกล้เข้ามา ผู้ขับขี่ต้องลดความเร็วและหยุดรถให้ห่างจากทางรถไฟไม่น้อยกว่า 5 เมตร และจะขับผ่านได้เมื่อรถไฟผ่านไปแล้วและมีสัญญาณให้ผ่านได้

แม้ในกรณีที่ทางรถไฟไม่มีสัญญาณหรือไม่มีไม้กั้น มาตรา 63 ก็ยังกำหนดให้ผู้ขับขี่ต้องลดความเร็ว หยุดรถห่างจากทางรถไฟไม่น้อยกว่า 5 เมตร และเมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วจึงขับผ่านไปได้

นอกจากนี้ มาตรา 57 ยังห้าม “จอดรถ” ในระยะ 15 เมตรจากทางรถไฟผ่าน และห้ามจอดในลักษณะกีดขวางการจราจรด้วย

ดังนั้น หลักที่ควรพูดให้ชัดคือ

รถติดไม่ใช่ใบอนุญาตให้เอารถขึ้นไปค้างบนรางรถไฟ

ถ้าข้างหน้าไม่โล่งพอให้รถทั้งคันพ้นรางได้ ผู้ขับขี่ต้องหยุดก่อนถึงราง ไม่ใช่ขับขึ้นไปก่อนแล้วหวังว่ารถข้างหน้าจะเคลื่อนต่อ เพราะทางรถไฟไม่ใช่พื้นที่รอคิวจราจร แต่เป็น “พื้นที่อันตราย” ที่ต้องผ่านให้พ้นในครั้งเดียว

“ปัญหาไม่ใช่ว่ากรุงเทพฯ รถติดหรือไม่ เพราะทุกคนรู้ว่ากรุงเทพฯ รถติด แต่คำถามคือ เมื่อรู้ว่าข้างหน้าติดจนรถอาจไม่พ้นราง เหตุใดรถโดยสารสาธารณะจึงยังขับขึ้นไปค้างอยู่บนทางรถไฟ”

- 006