การจัดให้มีสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานถือเป็นหน้าที่หลักและสำคัญของหน่วยงานรัฐไม่ว่าจะเป็น น้ำ ไฟ ถนน รวมถึงบริการอื่นเพื่อให้สภาพสิ่งแวดล้อมความเป็นอยู่ที่ดีอันเป็นไปตามหลักการสิทธิทางสิ่งแวดล้อมคือ “สิทธิในสิ่งแวดล้อมที่ดี”

ทั้งนี้อำนาจในการบริหารจัดการนั้นขึ้นอยู่กับพื้นที่นั้น เช่น กรุงเทพมหานคร เทศบาล หรือ องค์การบริหารส่วนตำบลเป็นต้น โดยการจัดให้มีสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานโดยทั่วถึงนั้นคงต้องบริหารจัดการให้เหมาะสมกับงบประมาณที่รับผิดชอบมีอยู่ในขณะนั้นแต่อย่างไรก็ตามนอกเหนือจากระเบียบขั้นตอนของหน่วยงานแล้วลำดับความสำคัญของสาธารณูปโภคก็มีส่วนสำคัญ

โดยหากการบริหารจัดการเป็นไปโดยมีคุณภาพและทั่วถึงผลประโยชน์ก็คงตกแก่ประชาชนในพื้นที่นั้น

แต่ตรงข้ามกันหากการบริหารจัดการสาธารณูปโภคไม่ทั่วถึงไม่มีคุณภาพรวมถึงไม่ตรงกับความต้องการกับประชาชนในพื้นที่นั้นก็ส่งผลเสียต่อการจัดการงบประมาณรวมถึงหากโครงการมีการตรวจสอบภายหลังพบว่ามีการทุจริตหรือไม่เป็นไปตามระเบียบแล้ว การชี้แจงรวมถึงขั้นตอนต่อสู้คดีทุจริตนั้นค่อนข้างจะยุ่งยากและมีค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างสูง

ผู้เขียนเคยได้มีโอกาสพูดคุยกับจำเลยในคดีทุจริตเกี่ยวกับการจัดซื้อจัดจ้างรายหนึ่งได้กล่าวว่า “ไม่คุ้มกันเลย”ซึ่งหมายถึงเสียเงินค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดี เสียเวลาเสียโอกาส และที่สำคัญเสียอิสรภาพ

ซึ่งถือเป็นบทเรียนที่เมื่อได้ทราบบางทีก็สายไปเสียแล้วสำหรับหลายท่านที่กำลังติดตามข่าวเสาไฟฟ้ามูลค่าสูงในหลายพื้นที่คงต้องรอติดตามผลการสอบข้อเท็จจริงกันต่อไปว่ามีลักษณะแพงเกินจริง หรือล็อกสเปกเพื่อเอื้อกับผู้ค้ารายใดหรือไม่ หรือมีลักษณะจัดทำสัญญาที่เป็นการทุจริตหรือขัดระเบียบหรือไม่หากมีหลักฐานชัดเจนโอกาสสู้คดีค่อนข้างจะยาก เนื่องจากแต่ละขั้นตอนนั้น ป.ป.ช.จะมีเอกสารและพยานบุคคลมัดแน่นเกือบทุกคดี

แต่ไม่ว่าผลการสอบข้อเท็จจริงจะเป็นอย่างไรผู้เขียนก็มีความเห็นว่าการจัดการสาธารณูปโภคควรจัดตามลำดับความสำคัญมิใช่จัดให้มีไฟตั้งที่ถนนยังไม่มีตามที่ปรากฏในข่าว