กรณีการเสียชีวิตของป้าบัวผัน ที่กำลังเป็นที่สนใจแก่ประชาชนในขณะนี้ นอกจากผลในการดำเนินคดีที่เกิดจากจับผู้กระทำความผิด ผิดราย รวมถึงการปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ชอบของเจ้าพนักงานที่เกี่ยวข้องแล้ว ยังมีกฎหมายที่เกี่ยวข้องที่ผู้เขียนได้เคยนำเสนอไว้ในบทความแล้วหลายตอนคือ พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ.2565 พ.ศ.2566

ซึ่งบทบัญญัติดังกล่าวมุ่งเน้นเกี่ยวกับการดำเนินการของเจ้าหน้าที่รัฐที่มีอำนาจในการควบคุมสืบสวนสอบสวนผู้ต้องหาหรือเกี่ยวกับสิทธิของประชาชน อันเกี่ยวเนื่องกับการดำเนินคดีที่มีโทษทางอาญา

ซึ่งในกฎหมายดังกล่าวมีบทบัญญัติหลายส่วนที่ จะส่งผลต่อพนักงานสอบสวนที่เกี่ยวข้องรวมถึงผู้บังคับบัญชาโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ดังต่อไปนี้

1. นิยามของผู้เสียหายกว้างขึ้น ครอบคลุมไปถึง ญาติหรือผู้อุปการะและผู้อยู่ในอุปการะของผู้ที่ถูกกระทำ

2. ผู้บังคับบัญชาต้องร่วมรับผิดด้วยในการกระทำผิดตามกฎหมายดังกล่าว

3. ในการควบคุมตัวจะต้องบันทึกวีดีโอไว้ตลอดเวลาจะอ้างเหตุสุดวิสัยไม่ได้

4. เจ้าหน้าที่รัฐที่ให้ข้อมูลอันเป็นประโยชน์ไปสู่การดำเนินคดีกับผู้กระทำความผิดจะสามารถได้รับการลดโทษ

5. การกระทำความผิดกฎหมายดังกล่าวมีโทษจำคุกสูงสุดถึง 25 ปี

ซึ่งจากหัวใจสำคัญของบทบัญญัติดังกล่าวที่เกี่ยวข้องกับข้อเท็จจริงในคดีป้าบัวผันนั้นจะเห็นได้ว่า หากข้อเท็จจริง ไปถึงกรณีทำร้ายร่างกาย ผู้ต้องหา เพื่อให้การรับสารภาพ ถือว่าเป็นความผิดที่มีโทษค่อนข้างสูง หรือแม้กระทั่งพยานหลักฐานไปไม่ถึงกรณีที่มีการทำร้ายร่างกายซ้อมทรมานก็ตาม แต่การที่มิได้ทำการบันทึกวีดีโอไว้ตลอดระยะเวลาที่ควบคุมก็เป็นหนึ่งในข้อพิรุธสงสัยและถือว่าเป็นความผิดตามกฎหมายดังกล่าวซึ่งมีโทษจำคุกอยู่ดี