กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว “อีที” จากต่างดาวมาเยือนสารขันธ์เพื่อต้องการไป “ชมป่าดงขมิ้น” ที่ขึ้นชื่อลือชาว่ามีดอกไม้สารพัดพันธุ์ที่ “สวยที่สุดในสามโลก”

เมื่ออีทีและสาวกไปถึงปากทางเข้าป่า มีป้ายเขียนคำเตือนไว้ว่า “ใครเด็ดดอกไม้ จะถูกจับปรับหนัก”

ปรากฏว่า “ท่านอีที อยากท้าทาย” กล่าวกับสาวกว่า “ศาสดาอย่างข้าจะเด็ดดอกไม้ ใครจะกล้าตอแย” พูดจบอีทีก็เด็ดดอกไม้เต็มกำมือต่อหน้าเจ้าหน้าที่ ทันทีทันใดเจ้าหน้าที่ก็กรูกันเข้ามาจะจับอีทีก็เหาะเหินเดินอากาศบินหนีเข้าไปในป่าลึก โดยเบื้องล่างมีดอกไม้สีสันฉูดฉาดบาดอารมณ์สะพรั่งงามอย่างมากมาย อีทีเหาะเพลินมองเพลินจน“แบตเตอรี่” ที่ทำให้ท่านอีทีเหาะได้ “ดับลง”

เท่านั้นเอง อีทีก็ตกลงไปใจกลางป่าลึก หาทางออกจากป่าไม่ได้ อีทีทั้งหวาดหวั่น ตกใจและเดียวดายอย่างอ้างว้าง

อีทีเดินหลงอยู่ในป่าลึกจากเที่ยงวันจนตะวันเด่นแดงแฝงไม้เริ่มลับขอบฟ้า ป่าทั้งป่าก็ตกอยู่ในความมืดมิดโดยฉับพลัน เสียงหรีดหริ่งเรไรดังระงม เสียงเพรียกสารพัดชนิดจากพงไพรเริ่มกระหึ่มก้อง ประสานเสียงกันดัง “ดนตรีมรณะ”

บัดนี้ อีทีผู้อหังการ เชื่อว่าตนเองคือศาสดามากฤทธิ์ก็เริ่มประจักษ์แจ้งในความจริง ตนเป็นแค่อีทีตัวเล็กๆ ที่รู้จักกลัว รู้จักเดียวดายและรู้จักเสียดายชีวิต แต่เพราะ “ความหลงผิดชั่ววูบ” ไปเด็ดดอกไม้ แล้วหนีความผิดเพราะทระนงใน “ฤทธิ์แบตเตอรี่”

ครั้น “แบตเตอรี่หมดไฟ” ตนเองหลงอยู่เดียวดายกลางพงไพร จากนี้ไปจะทำอย่างไรจึงจะออกจากป่านี้ได้?

“ช่วยด้วย ช่วยข้าออกจากป่าด้วย” อีทีตะโกนก้องด้วยความตกใจกลัวอยู่กลางป่าลึก แต่อนิจจา เสียงดังกล่าวก็ไม่สามารถลอยออกจากป่าให้คนภายนอกได้เข้าไปช่วยเหลือ

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม