คนไทยต่างรู้จัก “หมูย่างเมืองตรัง หมูหันเมืองชัยศรี หมูกี้นครพนม หมูโอ่งเมืองปทุม” กันอย่างแพร่หลาย

ทั้งยังรู้ต่อไปว่า บรรดา “อาหารจานเด็ด” ประเภทหมูย่าง หมูหัน หมูกี้และหมูโอ่งนั้น ต้องใช้วัตถุดิบเป็น “หมูเด็กถูกฆาตกรรม อู๊ดตัวน้อยถูกนำไปย่างไฟ” จนมีหัวไอ้เรืองประดิษฐ์สำนวนจาก “หมูจานเด็ด” เหล่านั้นว่า “ตือโป๊ยก่าย เกิดเร็ว ตายด่วน”

ย้อนศรพลิกคำแปล “เกิดเร็ว ตายด่วน”ในหน้าที่ทางราชการ ทางการเมืองและทางการค้าบ้าง “ผู้ที่ขึ้นเร็ว ลงเร็ว” แบบฟ้าแลบ ฟ้าผ่า มักจะถูกจอมซนปากบุกซุกปากบอนเรียกเป็น “หมูหัน”

ดังนั้น “มือปราบเงินทอนวัด” ที่ชื่อ “พงศ์พร” ซึ่งครั้งหนึ่ง “กัปตันเรือแป๊ะ” เคยชื่นชมไม่หยุดปากว่าท่านเป็น “คนดี คนเก่ง คนมีฝีมือ” จนรีบใช้มาตรา 44 แต่งตั้งให้ท่าน “ข้ามห้วย” จากดีเอสไอมาเป็น ผอ.ผศ.

แต่แล้ว ท่านก็กลายเป็น “ฮีโร่ ชั่วหม้อข้าวเดือด” ก็ถูก “รังสีอำมหิตจากเต้าหยิน” กดดันให้กัปตันเรือ ทำหน้าที่เป็น “พ่อครัว” ปรุงอาหารจานเด็ดที่เรียกว่า “หมูหัน” โดยมี “มือปราบเงินทอนวัดเป็นวัตถุดิบ”

จึงไม่น่าประหลาดใจ “มือปราบเงินทอนวัด” ที่ “เกิดเร็ว ตายด่วน” ในหน้าที่ราชการตำแหน่ง ผศ.จะถูกสื่อให้ฉายาว่า “หมูหัน” ถูกทิ้งเฮอริเคน ฮาร์วีย์และเฮอริเคนเออร์มาถล่มใส่แบบ “ไม่ทันตั้งตัว”

สำหรับประชาชนที่ชื่นชมคนดีต่างเห็นว่า “ท่านหมูหัน” เป็นบุรุษที่ควร “ถูกจารึกไว้ในหัวใจ”

ส่วน “เต้าหยิน” ทั้งหลายที่ร่วมกันสร้างละครเรื่อง “คนดีที่พระไม่ต้องการ” ต่าง “สะใจ” ที่มือปราบเงินทอนวัดกลายเป็น “หมูหัน” ถูกขจัดให้พ้นเส้นทางโคจรของอาณาจักรดงขมิ้น

ตรงข้ามกับความรู้สึกของประชาชน ต่างมองหน้ากันแล้วถามว่า ณ วันนี้มีพระกี่รูปที่ควรกราบไหว้? พระเสี่ยทั้งหลายควรกราบไหว้หรือ?

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม