กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ยังมีหมาป่าที่ขี้เกียจและตะกละตะกลามตัวหนึ่ง มันชอบขโมยอาหารของสัตว์อื่นๆ อย่างไม่รู้จักละอายใจ

แม้หมาป่าจะขโมยกินอาหารของสัตว์อื่นมายาวนานก็ไม่เคยมีใครจับได้ เพราะหมาป่าตัวนี้กินอาหารที่ขโมยมาได้รวดเร็วมาก แค่งับอาหารเข้าไปอยู่ในปาก มันจะรีบกลืนลงท้องทันที

วันหนึ่งหมาป่าไปขโมยเนื้อติดกระดูกก้อนโตของสิงโตตัวหนึ่งที่นอนหลับไปเพราะความอิ่ม ความระแวงว่าสิงโตจะตื่นขึ้นมาจับได้ มันจึงกลืนเนื้อก้อนนั้นทันทีโดยไม่ได้เคี้ยว

อนิจจา หมาป่าได้รับเคราะห์กรรมจากการกลืนเนื้อดังกล่าวเพราะกระดูกที่ติดมากับเนื้อนั้น ได้ไปขวางอยู่ในคอหมาป่าทำให้หมาป่าเจ็บปวดทุรนทุราย จะหาวิธีอะไรก็ไม่สามารถนำกระดูกออกจากคอ

มันวิ่งพล่านเข้าไปในป่าใหญ่ ขอร้องให้สัตว์ทุกตัวที่มันพบ ช่วยเอากระดูกที่ติดคอออกมา โดยหมาป่าสัญญาจะให้เงินทองที่มันสะสมมาทั้งชีวิตแก่ผู้ที่สามารถเอากระดูกออกจากคอของมัน

แม้จะเสนอรางวัลดีงามอย่างไร ก็ไม่มีสัตว์ตัวใดสามารถเอากระดูกออกจากคอหมาป่าได้

หมาป่าวิ่งไปถึงหนองน้ำแห่งหนึ่ง พบ “นกกระสา” ปากแหลมคอยาวกำลังจับปลาเป็นอาหาร มันเสนอรางวัลให้กับนกกระสาเหมือนกับที่เคยเสนอให้แก่สัตว์อื่นๆ

นกกระสามองดูหมาป่าด้วยความสงสาร และเกิดความโลภที่จะได้รางวัลจากหมาป่า จึงอาสาจะช่วย

ดังนั้น หมาป่าจึงอ้าปากกว้าง ให้นกกระสามุดหัวเข้าไปในปากของมันและใช้ปากที่แหลมยาวคาบเอากระดูกชิ้นโตออกจากคอหมาป่าได้อย่างง่ายดาย

ครั้นนกกระสาทวงสัญญาถึงรางวัลก้อนใหญ่ หมาป่าได้แสยะเขี้ยวโชว์ฟันที่แหลมคมอย่างดุดันพร้อมกับพูดว่า

“เจ้าหน้าโง่เอ๋ย เจ้ายังมีสิทธิ์อะไรมาทวงรางวัลจากข้า จงรู้ไว้เถิดว่า ข้าต่างหากที่มีบุญคุณต่อเจ้าอย่างใหญ่หลวง เพราะขณะที่เจ้าเอาหัวเข้าไปในปากของข้า ถ้าข้างับหัวเจ้าตอนนั้น เจ้าจะต้องตายทันที ข้าต่างหากที่จะต้องเอารางวัลจากเจ้า ในฐานะผู้ไว้ชีวิตเจ้า”

นกกระสาได้ฟังคำของหมาป่าแล้ว ได้แต่ “อ้าปากหวอ” และ “อ้าปากค้าง” โดยหาคำพูดใดๆ มาตอบโต้ไม่ได้

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “ทำคุณกับคนพาล ไม่มีวันคนพาลจะทดแทนคุณ”